I SA/Sz 195/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk–Gawęcka po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. o wstrzymanie wykonania postanowienia organu pierwszej i drugiej instancji w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S.) z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a: oddalić wniosek. E.S. (dalej: "skarżąca"), w skardze z dnia 28 stycznia 2017 r. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym zamieściła wniosek "o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji organu pierwszej i drugiej instancji", powołując art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W myśl zaś art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie wskazać należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów dotyczy tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i gdy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Innymi słowy, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie te akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W piśmiennictwie wskazuje się, że wykonanie dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających nakazy określonego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostaną na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295-296). Przez wykonanie aktu administracyjnego należy bowiem rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 224-225; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 3139/13, LEX nr 1420326). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji (omyłkowo wskazano, że są to decyzje), podjętych w trybie art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Wskazane postanowienia nie posiadają przymiotu wykonalności; nie rodzą one żadnych praw, jak też nie nakładają obowiązków nadających się do wykonania. Zarówno ich treść, jak i obowiązujące przepisy prawa nie wiążą z ich wydaniem konieczności zrealizowania określonego stanu rzeczy. Tym samym nie można orzec o wstrzymaniu ich wykonania. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.