I SA/Sz 196/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji R. D. wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżąca nie uzasadniła swojego żądania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270, zw. dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc sam wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji bez jego uzasadnienia, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Powyższe stanowisko potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/04, w którym stwierdzono, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania wnioskowanej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków stosownie do treści art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt I GZ 316/10, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W złożonym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca nie wykazała, aby zachodziły okoliczności wymienione w powołanym wyżej przepisie, sąd zaś nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie. W tej sytuacji, wobec braku podstaw do uwzględnienia wniosku, na podstawie przepisu art. 61 § 3 ww. ustawy, orzeczono jak w sentencji.