I SA/Sz 197/13

Dnia 1 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w dniu 1 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. N. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 17 grudnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. p o s t a n a w i a: odmówić skarżącej przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wyrokiem z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 197/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalił skargę J. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 17 grudnia 2012 r. Nr [...] wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. Skarżąca J. N. była obecna na rozprawie w dniu 3 lipca 2013 r. i została pouczona o siedmiodniowym terminie do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Termin do wniesienia takiego wniosku upływał w dniu 10 lipca 2013 r. (środa). W piśmie procesowym z dnia 12 lipca 2013 r. (data stempla pocztowego) skarżąca zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku, wskazując, że ze względu na zły stan zdrowia - głęboką depresję nie była w stanie dotrzymać terminu do wniesienia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uznał, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie natomiast do treści art. 87 § 1 i § 2 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4). Oznacza to, że sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnieniem przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest zatem zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 P.p.s.a. terminie. Moment ustania przyczyny uchybienia terminu należy odnieść do daty uświadomienia sobie przez skarżącą faktu uchybienia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 197/13. Datą ustania przyczyny uchybienia terminu w przedmiotowej sprawie będzie zatem dzień 12 lipca 2013 r., tj. data złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Wobec tego stwierdzić należy, że skarżąca dochowała siedmiodniowego terminu do złożenia przedmiotowego wniosku. Przechodząc z kolei do oceny okoliczności podanych przez skarżącą w uzasadnieniu wniosku, wskazać należy, iż strona nie uprawdopodobniła braku jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, zatem wniosek ten nie jest zasadny. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Skarżąca podniosła, iż przyczyną niezłożenia wniosku w terminie był jej zły stan zdrowia - głęboka depresja, która uniemożliwiła jakiekolwiek działania i podejmowanie decyzji, jednak na poparcie tego twierdzenia, nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów. Zdaniem Sądu, stwierdzenie takie – na gruncie niniejszej sprawy – jest zbyt ogólne i nie uprawdopodabnia, że doszło do sytuacji, w której po stronie skarżącej wystąpiła przeszkoda nie do przezwyciężenia w dochowaniu terminu do wniesienia przedmiotowego wniosku. Wprawdzie przepis art. 87 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie nakłada na stronę obowiązku udowodnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, a tylko uprawdopodobnienie tych okoliczności, jednak zaznaczyć należy, że sam fakt powołania się na zły stan zdrowia i depresję, bez jednoczesnego poparcia tego zaświadczeniem lekarskim, jest niewystarczający do stwierdzenia, że skarżąca cierpi na wskazaną chorobę i z tego właśnie powodu nie była zdolna do dokonania w terminie czynności wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Podkreślenia także wymaga, że nie zawsze samo powołanie się na chorobę czyni miarodajnym twierdzenie strony, iż uchybienie terminu było przez nią niezawinione. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyłącznie choroba nagła, której objawy są na tyle ciężkie, że niemożliwe jest nawet wyręczenie się inną osobą stanowi okoliczność faktyczną uzasadniającą brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego. Wskazana przez skarżącą choroba - depresja, nie poparta żadnym dowodem ale też i nieopisana bardziej szczegółowo we wniosku, choć z pewnością jest dolegliwa, zdaniem Sądu nie ujawniła się u niej nagle, w sposób nieprzewidziany uniemożliwiając jednocześnie podejmowanie odpowiednich działań. Należy podkreślić, że skarżąca uczestniczyła osobiście w rozprawie w dniu 3 lipca 2013 r. i jak wskazano wyżej, została pouczona o siedmiodniowym terminie do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Nie uprawdopodobniła więc, że jej stan zdrowia i samopoczucie pogorszyły się na tyle w okresie w jakim powinno nastąpić złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku aby faktycznie uniemożliwiały wykonanie stosunkowo nieskomplikowanej czynności procesowej. Przywrócenie terminu z powodów powołanych przez skarżącą otwierałoby możliwość każdorazowego powoływania się na depresję jako okoliczność eliminującą winę w niedochowaniu terminów procesowych. Reasumując, zdaniem Sądu jedynie subiektywne przeświadczenie strony o pogorszeniu nastroju psychicznego, nie poparte żadnym dowodem, nie stanowi obiektywnej przesłanki przywrócenia terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z wyżej przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 P.p.s.a.