I SA/Sz 20/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 21 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. E.-B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 4 listopada 2013 r. Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym z a r z ą d z a: pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania W następstwie wniesienia przez E. E. – B. wniosku o zwolnienie od opłaty od skargi, wezwaniem z dnia 24 kwietnia 2014 r. skarżąca została zobowiązana do przedłożenia wypełnionego urzędowego formularza PPF wymaganego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie bowiem z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się obligatoryjnie na urzędowym formularzu według wzoru, który zgodnie z art. 256 pkt 1 P.p.s.a ustala Rada Ministrów. Konsekwencje niezłożenia w prawnie nakazanej formie formularza określa art. 257 P.p.s.a. W myśl tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Omawiane wezwanie doręczono skarżącej na wskazany w skardze adres do korespondencji w dniu 30 kwietnia 2014 r. Siedmiodniowy termin do wykonania zobowiązania upływał w dniu 7 maja 2014 r. (środa), który to dzień nie był sobotą ani dniem uznanym za ustawowo wolny od pracy. Strona skarżąca we wskazanym terminie powyższego braku formalnego nie uzupełniła, bowiem nie złożyła wypełnionego urzędowego formularza PPF. Skoro, pomimo prawidłowego wezwania skarżąca w zakreślonym terminie, nie usunęła braków formalnych wniosku, to z uwagi na brzmienie art. 257 P.p.s.a., wniosek należało pozostawić bez rozpoznania. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 2 pkt 6 P.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji.