I SA/Sz 20/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zienkowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu [...] r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: "Dyrektor Izby", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. (dalej: "Naczelnik UCS", "organ I instancji") z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], którą wymierzono T. Z. karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na trzech automatach do gier, tj.: H. S. nr [...], H. S. nr [...], H. S. nr [...], poza kasynem gry. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) – dalej: "O.p.", w zw. z art. 1, art. 2 ust. 3 i ust. 4, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 23a, art. 32 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540, z ost. zm. w Dz. U. z 2014 r., poz. 1717) – dalej: "u.g.h.". Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] lutego 2015 r. w toku czynności procesowych funkcjonariusze Urzędu Celnego w S. ustalili, że w lokalu przy ul. [...] w N. (przylegającym do budynku mieszkalnego przy ul. [...] w N.) znajdowały się trzy włączone do sieci automaty: H. S. nr [...], H. S. nr [...] i H. S. nr [...], stanowiące - jak wykazał przeprowadzony przez funkcjonariuszy eksperyment - automaty do gier losowych, według definicji zawartej w u.g.h. Funkcjonariuszom nie przedstawiono koncesji na prowadzenie kasyna gry, ani zezwolenia RODO - na urządzanie gier na automatach w salonach gier lub gier na automatach o niskich wygranych, o którym mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h. Wobec tego wskazane automaty zatrzymano jako dowody rzeczowe. Ponadto na podstawie materiałów zgromadzonych w toku postępowania karnego-skarbowego ustalono, że czynnościami związanymi z obsługą automatów zajmował się T. Z. (dalej: "Strona", "Skarżący") i zatrudnieni przez niego pracownicy. Postanowieniami z dnia [...] marca 2019 r., Naczelnik UCS wszczął z urzędu wobec Strony postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry oraz włączył do akt sprawy materiał dowodowy sporządzony i zgromadzony w toku czynności procesowych przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2015 r. w opisanym na wstępie lokalu, z akt sprawy karnej skarbowej [...] i z akt sprawy nr [...] (w szczególności w postaci: protokołów przeszukania, oględzin rzeczy, oględzin rzeczy-eksperyment kontrolny; umowy najmu powierzchni użytkowej zawartej w dniu [...] stycznia 2015 r.; trzech opinii biegłego sądowego z badania automatu; protokołów przesłuchań świadków). Decyzją z dnia [...] maja 2019 r., Naczelnik UCS wymierzył Stronie karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na trzech automatach, poza kasynem gry. W ocenie organu I instancji, Strona prowadziła gry na automatach poza kasynem gry, co wyczerpało przesłanki przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i podlegało karze pieniężnej w wysokości [...] zł od każdego automatu. Organ wskazał, że Strona była zaangażowana w proces urządzania gier na automatach poza kasynem, zapewniła warunki do ich urządzenia w swoim lokalu oraz osiągała z tego tytułu pożytki. Od powyższej decyzji Strona wniosła odwołanie, w którym zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 89 ust. 1 pkt 2 w z w. z art 14 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 8 i art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34 WE z dnia 22 czerwca 1998 r., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż można prowadzić postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry na podstawie niemającej zastosowania wobec polskich podmiotów nienotyfikowanej Komisji Europejskiej normy art. 14 u.g.h. (jako stanowiącej podstawę wymierzania kary pieniężnej w myśl art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.), która to norma została w sposób wiążący uznana przez TSUE za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34 WE - co skutkowało wydaniem decyzji bez podstawy prawnej (a więc dotkniętej wadą nieważności); b) art 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 91 u.g.h. w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art 122 O.p., poprzez błędną i rozszerzającą wykładnię pojęcia "urządzającego gry" jako obejmującego podmiot, którego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że Strona jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, a w konsekwencji do nałożenia na nią kary pieniężnej; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 187 § 1 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 O.p. poprzez: - niezebranie oraz niewyczerpujące rozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego, w szczególności z uwagi na nieprzesłuchanie w toku postępowania D. W., którego treść zeznań mogła mieć istotny wpływ na ustalenie tożsamości podmiotu faktycznie urządzającego gry na automatach; - błędne ustalenie na podstawie zeznań świadków przesłuchanych w niniejszej sprawie, iż to Strona była "podmiotem urządzającym" gry na automatach pieniężnych, a w konsekwencji nałożenie na Stronę kary pieniężnej; b) art. 191 w zw. z art. 187 § 1 O.p., poprzez uznanie, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego przyjąć można, iż to Strona była osobą "urządzającą gry" w rozumieniu ustawy, a w konsekwencji nałożenie na nią kary pieniężnej, w sytuacji gdy brak jest jednoznacznych dowodów pozwalających przyjąć taką okoliczność; c) art. 190 § 1 i 2 O.p., poprzez niezawiadomienie Strony o przeprowadzeniu dowodów z przesłuchania świadków w niniejszym postępowaniu, co w konsekwencji uniemożliwiło jej zadawanie im pytań, a także odniesienie się do treści ich zeznań, a zatem stanowiło o naruszeniu prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, d) art. 2 ust. 6 oraz 7 u.g.h. w zw. z art 122 O.p. w zw. z art 187 § 1 O.p., poprzez niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, co w konsekwencji przyczyniło się do prowadzenia ustaleń w zakresie posiadania przez zatrzymane urządzenia cech określonych w art. 2 ust. 1-5 u.g.h. oraz oparcie się przez organ I instancji w wydanej decyzji na wynikach eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych oraz opinii biegłego sądowego, podczas gdy ustawowe uprawnienie do rozstrzygnięcia, czy gra jest grą losową oraz grą na automacie przysługuje wyłącznie Ministrowi Finansów, a nie organom prowadzącym postępowanie; 3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonej decyzji, który polegał na nieprawidłowym ustaleniu, że Strona urządzała gry na automatach poza kasynem gry, podczas gdy brak jest jednoznacznych dowodów wskazujących, iż to właśnie Strona w rzeczywistości urządzała takie gry. Powołując się na powyższe Strona wniosła o: 1) uchylenie decyzji organu I instancji w całości oraz orzeczenie, że brak jest podstaw do wymierzenia Stronie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, ewentualnie 2) uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, celem przeprowadzenia ponownego dowodu z zeznań świadków K. S., L. Z., E. J., W. S. oraz A. T. (z uwagi na niezawiadomienie Strony o przeprowadzanych czynnościach przesłuchania) oraz przeprowadzenia dowodu z następujących świadków: - J. B. na okoliczność nałogowego grania na automatach przez W. S. w lokalu przy ul. [...] w N., kontaktu W. S. z D. W. w zakresie obsługi automatów oraz wybierania pieniędzy, licznych przyjazdów D. W. do lokalu celem odbioru i wydania pieniędzy, - F. H. na okoliczność zajmowania się przez D. W. obsługą automatów w lokalu przy ul. [...] w N., jak również w innych lokalach, zaboru innych automatów z lokalu D. W., współpracy z D. W., - A. D. oraz A. T. na okoliczność wydzierżawienia terenu D. W., obsługi automatów w lokalu przy ul. [...] w N., funkcjonowania przedmiotowego lokalu oraz licznych przyjazdów D. W. celem odbioru i wydania pieniędzy. Postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r., Dyrektor Izby odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. W zakresie przeprowadzenia ponownego dowodu z zeznań świadków: K. S., L. Z., E. J., W. S. oraz A. T., organ odwoławczy wskazał, że przesłuchania ww. świadków, które przeprowadzone były w toku prowadzonego postępowania karnego skarbowego o sygn. akt [...], zostały dopuszczone postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r., jako pełnoprawny dowód w świetle art. 181 O.p. i jak wszystkie inne dowody, podlegają swobodnej ocenie. W kwestii przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków: J. B., F. H., A. D. oraz A. T., Dyrektor Izby wskazał natomiast, że dysponuje wystarczającym materiałem dowodowym do dokonania oceny, że Strona była zaangażowana w proces "urządzania gier na automatach", a tym samym na dokonanie oceny prawidłowości działań organu I instancji, polegających na wymierzeniu kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych na automatach poza kasynem gry. Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. Strona podtrzymała stanowisko zawarte w odwołaniu, że materiał dowodowy zebrany w toku postępowania nie jest kompletny, a zeznania świadków W. S. i A. T. są niewiarygodne i nie powinny stanowić podstawy wydania decyzji w niniejszej sprawie. Następnie w ślad za ww. pismem, na potwierdzenie podnoszonej argumentacji, przy piśmie z [...] września 2019 r., Strona przedłożyła organowi odwoławczemu zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez A. T. oraz W. S., złożone w dniu [...] września 2019 r. do Prokuratury Rejonowej w G.. Po rozpatrzeniu sprawy na skutek wniesionego odwołania, Dyrektor Izby wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia [...] października 2019 r., którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wskazał, że pomimo iż rozstrzygnięcie organu I instancji zapadło po wejściu w życie zmian (1 kwietnia 2017 r.) dokonanych ustawą o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw z dnia 15 grudnia 2016 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 88), to okoliczności faktyczne sprawy podlegają subsumpcji pod przepisy u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania kontroli urządzania gier hazardowych na automatach, stanowiących podstawę faktyczną wszczęcia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, tj. na dzień [...] lutego 2015 r. Tym samym zastosowanie mają przepisy u.g.h. w brzmieniu opublikowanym w Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540 ze zm. Przechodząc do meritum sprawy, organ odwoławczy wskazał na zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci: protokołów oględzin rzeczy z dnia [...] i [...] lutego 2015 r. (dokumentujących oględziny zewnętrzne i wewnętrzna ww. automatów), protokołu oględzin rzeczy – eksperyment kontrolny z dnia [...] lutego 2015 r. (w którym opisano eksperyment polegający na doświadczalnym odtworzeniu przebiegu gier na automatach) oraz trzy opinie W. L. - biegłego sądowego w zakresie maszyn i urządzeń w specjalizacji: badań technicznych automatów i urządzeń do gier przy Sądzie Okręgowym w S., z [...] października 2015 r. nr [...] (z badania automatu H. S. nr [...]) oraz [...] października 2015 r. nr [...] (z badania automatu H. S. nr IT [...]) i nr [...] (z badania automatu H. S. nr IT [...]). Organ stwierdził, że wskazany materiał dowodowy potwierdził, iż: 1) wygląd i działanie przedmiotowych automatów świadczy o tym, że są to urządzenia elektroniczne (komputerowe), co spełnia jedną z przesłanek określonych w art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h.; 2) gry na tych automatach rozgrywają się o wygrane pieniężne oraz wypełniają określone w art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h. definicje "gier na automatach" w części dotyczącej określenia występujących w nich wygranych rzeczowych; 3) gry mają charakter losowy, gdyż wyniki są nieprzewidywalne i niezależne od możliwości zręcznościowych gracza, ale od przypadkowego "trafienia" na wygrywający układ symboli; 4) gry mają cel komercyjny, gdyż rozpoczęcie gry może nastąpić dopiero po wcześniejszym zakredytowaniu automatu punktami kredytowymi uzyskanymi w zamian za wpłacone środki. Dalej, odwołując się do dokumentów zgromadzonych i sporządzonych w związku z czynnościami procesowymi prowadzonymi w dniu [...] lutego 2015 r. w ww. lokalu (w tym umowy najmu powierzchni użytkowej z dnia [...] stycznia 2015 r.), jak też zgromadzonymi w toku prowadzonego postępowania karnego skarbowego o sygn. akt [...] w postaci protokołów przesłuchań świadków: A. Z. z [...].10.2018 r., T. Z. z [...].10.2018 r., A. T. z [...].04.2015 r. i [...].10.2018 r., W. S. z [...].05.2015 r. i [...].12.2015 r., L. Z. z [...].03.2015 r., S. K. z [...].05.2015 r., L. A. z [...].05.2015 r., E. J. z [...].05.2015 r. i funkcjonariusza celnego K. S. z [...].03.2015 r., Dyrektor Izby stwierdził, że Strona była "urządzającym grę" w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. W ocenie organu odwoławczego, Strona poprzez swoje aktywne działania podjęte wspólnie ze Spółką z o.o. [...] z siedzibą w P. (tj. prawnym dysponentem zatrzymanych automatów oraz najemcą [...]m2 powierzchni w skontrolowanym w dniu [...] lutego 2015 r. lokalu; dalej: "Spółka"), zapewniła odpowiednie warunki, aby nielegalna gra w ogóle mogła być prowadzona. Bez zaangażowania Strony urządzanie gier na ww. automatach nie byłoby możliwe. W tym celu, wykorzystując działalność gospodarczą prowadzoną przez swoją żonę - A. Z., jako jej pełnomocnik, Strona podjęła działania prowadzące do zawarcia umowy z dnia [...] stycznia 2015 r., z L. Z. - właścicielką lokalu przy ul. [...] w N., na podstawie której lokal ten w całości został wynajęty, a czynsz ustalony został na kwotę [...]zł. Następnie, zaledwie po kilku dniach, tj. [...] stycznia 2015 r., Strona załatwiła wszelkie formalności związane z zawarciem umowy ze Spółką, na podstawie, której podnajęta została część powierzchni ([...] m2) w ww. lokalu. Zgodnie z § 1 pkt 3 ww. umowy Najemca (Spółka) będzie wykorzystywać wynajmowaną powierzchnię na zainstalowanie i eksploatację urządzeń: [...], [...], [...] Strony ustaliły, że z tytułu najmu powierzchni użytkowej, Najemca będzie płacił czynsz miesięczny lub proporcjonalny w wysokości [...] zł brutto, płatny w oparciu o wystawioną przez Wynajmującego fakturę comiesięcznie z dołu, przelewem na wskazany rachunek bankowy lub w gotówce do ostatniego dnia danego miesiąca. W § 3 pkt 1 i pkt 2 ww. umowy wskazano, że Wynajmujący zobowiązuje się do udostępniania urządzenia klientom lokalu oraz ma obowiązek bezzwłocznego informowania Najemcy o uszkodzeniach, awariach, włamaniach do urządzenia oraz prób jego użycia niezgodnie z obowiązującym prawem. Dyrektor Izby wskazał, że zeznania A. Z., Strony i L. Z., potwierdzają, że rola A. Z. ograniczała się jedynie do podpisania umów, natomiast formalności związane z wynajęciem, a następnie z podnajmem tego lokalu, załatwiała Strona. Zaznaczył też, że według wskazań L. Z., najemca lokalu nie miał prawa bez jej zgody podnająć lokalu (§ 4 umowy najmu), umowa została podpisana na rok, tj. do końca stycznia 2016 r., a najmująca miała rozpocząć działalność w tym lokalu od [...] lutego 2015 r. Mimo to, Strona, bez zgody prawnego właściciela lokalu, podnajęła część tego lokalu Spółce, w celu wstawienia tam automatów do gier hazardowych, a umowa najmu powierzchni użytkowej z dnia [...] stycznia 2015 r. zawarta została na czas nieokreślony i miała wejść w życie z dniem podpisania. Ponadto, zeznania L. Z. potwierdzają, że Strona ponosiła koszty dostarczenia energii elektrycznej do lokalu. Wobec powyższego, organ odwoławczy skonstatował, że to Strona wynajęła lokal w określonym celu, tj. po to, by wstawiono do niego automaty do gier za pieniądze. Organ zwrócił również uwagę na fakt, że działalność w zakresie gier na automatach była jedyną działalnością prowadzoną w tym lokalu (potwierdzili to świadkowie - L. A., W. S., jak też sama Strona) i że na charakter prowadzonej w nim działalności wskazują zeznania świadków (S. K. czy L. A.), którzy wypowiadając się o skontrolowanym lokalu, mówią o salonie gier. Organ podkreślił także, że pomimo iż Strona w ww. lokalu nie prowadziła żadnej działalności, po udostępnieniu Spółce części powierzchni pod automaty, zatrudniła pracowników, do których zadań, jak twierdzi, należało: utrzymanie i sprawdzanie dwa razy dziennie czystości lokalu (W. S.) oraz porządkowanie lokalu, zgodnie z umową o dzieło z [...] lutego 2015 r. (A. T.). W ocenie Dyrektora Izby, Strona nadzorowała więc lokal, w którym znajdowały się automaty do gier oraz osoby grające na automatach, o czym świadczy też, zatrzymany w toku czynności procesowych przez funkcjonariuszy, zeszyt, w którym pracownicy lokalu zapisywali każdego dnia: godziny i liczbę graczy, a także dane osób, którym należało dokonać wypłaty, a osoby te kwitowały odbiór pieniędzy. Ponadto, to pracownicy zatrudnieni przez Stronę posiadali klucze do lokalu i udostępniali grającym lokal w godzinach od 9-10 do 23. Zdaniem organu odwoławczego, w sytuacji, gdy pracownicy zatrudnieni przez Stronę, otwierali i zamykali lokal, byli obecni w godzinach jego otwarcia, mimo że w lokalu tym, oprócz urządzania gier na automatach, nie była prowadzona żadna inna działalność gospodarcza, należało uznać, że Strona nadzorowała lokal i automaty do gier oraz osoby grające na tych automatach. Potwierdzają to zeznania gracza - L. A., który wskazał, że w ww. lokalu to A. T., w jego obecności, kontaktowała się telefonicznie ze swoim szefem, w sprawie odzyskania pieniędzy, których automat jemu nie wypłacił, i to ona miała zapisać dane L. A. do zeszytu, a gdy ten zgłosił się do lokalu po 2 dniach (w godz. ok. 15 lub 16) A. T. oddała mu pieniądze i kazała pokwitować w zeszycie ich odbiór. Ponadto przesłuchiwana w charakterze świadka E. J. potwierdziła również, że kiedy zgłosiła się do lokalu po odbiór zaległego wynagrodzenia za pracę jej konkubenta (W. S.), do zadań, którego należało pilnowanie lokalu i znajdujących się tam maszyn, pieniądze jej wypłaciła A. T., a odbiór pieniędzy pokwitowała w zeszycie. Także S. K. wskazał, że gdy był on w lokalu w lutym 2015 r., obecna była tam kobieta w wieku ok. [...] lat. Co więcej, z zeznań funkcjonariusza celnego - K. S., wynika, że w dniu [...] lutego 2015 r. w toku prowadzonych czynności procesowych w ww. lokalu, funkcjonariusze ujawnili trzy gotowe i działające automaty. W lokalu tym przebywała wówczas A. T.., która wskazała ona, że właścicielem lokalu jest Strona. To A. T., na prośbę funkcjonariuszy, telefonicznie skontaktowała się ze Stroną i poinformowała ją o kontroli, a Strona, najpierw oświadczyła, że przyjedzie do lokalu i będzie uczestniczyła w czynnościach kontrolnych, następnie zadzwoniła do A. T. i oświadczyła, że jednak nie może przyjechać i żeby A. T. uczestniczyła w kontroli. A. T. wydała funkcjonariuszom, wraz z ujawnionymi automatami, umowę dzierżawy lokalu, zawartą ze Spółką. Podsumowując, organ odwoławczy uznał, że zebrany materiał dowodowy, z którego wynika, że: 1) Strona wynajęła cały lokal od L. Z., a następnie zawarła ze umowę najmu części powierzchni ([...] m2) w tym lokalu i stworzyła możliwość dostępu do tego miejsca osobom grającym (lokal czynny był w godz. od 9-10 do 23:00); 2) Strona zatrudniła pracowników w osobach W. S. (na okres próbny) i A. T. (której wynagrodzenie regulowała osobiście gotówką), w celu sprawowania nadzoru nad automatami i sprawnej obsługi grających; w tym celu prowadzony był zeszyt, w którym odnotowywane były informacje o ilości graczy w każdym dniu i potwierdzany był odbiór pieniędzy m. in. przez graczy; 3) w lokalu nie prowadzono żadnej innej działalności jak tylko gry na automatach, a pracownicy (zatrudnieni przez Stronę) pracowali na dwie zmiany, sprawując nadzór nad lokalem i automatami, otwierając i zamykając lokal (klucze do lokalu otrzymali od Strony), zgłaszali do niej problemy z automatami (np. gdy automat się zepsuł, zablokował - temu służył służbowy telefon) i uzgadniali termin wypłaty pieniędzy graczom; 4) obsługa lokalu - w osobie A. T., poinformowała telefonicznie Stronę o prowadzonej w lokalu w dniu [...] lutego 2015 r. kontroli, a wówczas to Strona poleciła jej, aby uczestniczyła w kontroli i to ona wydała umowę z dnia [...] stycznia 2015 r., na podstawie, której lokal został podnajęty Spółce; 5) pomimo że w lokalu, poza urządzaniem gier na automatach, nie była prowadzona żadna inna działalność gospodarcza, Strona ponosiła koszty związane z właściwą eksploatacją urządzeń, tj. regulowała opłaty za prąd niezależnie od czynszu za lokal, który wynosił [...] zł oraz ponosiła koszty zatrudnienia obsługi lokalu; Zatem to Strona, wbrew temu co twierdzi, w sposób aktywny, w ramach wspólnego przedsięwzięcia, współuczestniczyła (obok podmiotu będącego prawnym dysponentem automatów), w urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry, gdyż mimo tego, że podnajęła powierzchnię pod automaty Spółce, to umożliwiła ich podłączenie do sieci elektrycznej i dostęp do nich nieograniczonej liczbie graczy, jak również z wykorzystaniem zatrudnionego przez siebie personelu, zajmowała się automatami. W ocenie Dyrektora Izby, gdyby Strona nie udostępniła powierzchni ww. lokalu pod automaty, to niemożliwa byłaby jakakolwiek na nich gra. Poprzez wyrażenie zgody na wprowadzenie automatów do gier do lokalu, którym dysponowała, otwieranie lokalu dla osób grających na automatach, udostępnienie urządzeń klientom lokalu (zgodnie z zawartą umową najmu), zapewnienie ochrony poprzez zobowiązanie się do bezzwłocznego informowania Najemcy o uszkodzeniach, awariach, włamaniach do urządzenia oraz prób jego użycia niezgodnie z obowiązującym prawem, zasilanie automatów w energię elektryczną pozwalającą na ich niezakłóconą pracę, utrzymanie lokalu w czystości, Strona była podmiotem, co najmniej współurządzającym gry na automatach w znaczeniu, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Odnosząc się natomiast do argumentacji Strony w zakresie braku wiarygodności zeznań A. T. i W. S., organ odwoławczy zestawił te zeznania z informacjami pozyskanymi od samej Strony oraz innych świadków, wskazując na punkty styczne potwierdzające aktywny udział Strony w organizowaniu gier. Organ wskazał przy tym, że nie dał wiary zeznaniom A. T. złożonym [...].04.2015 r. a pokrywającym się z wersją zdarzeń obraną przez tego świadka w trakcie kontroli w dniu [...] lutego 2015 r., lecz uwzględnił zeznania, które A. T. złożyła [...].10.2018 r. i które były zbieżne z zeznaniami W. S.. Wyjaśnił jednocześnie, że na treść zeznań A. T. złożonych [...].04.2015 r. mogła mieć wpływ obawa świadka przed konsekwencjami, jakie mogą być wobec niej wyciągnięte. Organ odwoławczy zestawił także treść zeznań Strony z ustaleniami poczynionymi na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego i na tej podstawie za niewiarygodne uznał zeznania Strony, które miały potwierdzać, że jedyną rolą jaką odegrał było udostępnienie lokalu Spółce. W szczególności organ wskazał, że kontrolowany lokal nie był jedynym, jaki Strona udostępniła Spółce (Strona wynajęła Spółce także lokal w K. ) oraz nie dał wiary temu, że Strona czerpała zyski tylko z wynajmu części lokalu w wysokości wskazanej w umowie (czynsz miesięczny lub proporcjonalny w wysokości [...] zł brutto), w sytuacji gdy była zobowiązana do opłacenia L. Z. czynszu w wysokości [...] zł za wynajęcie lokalu i dodatkowo kosztów energii elektrycznej oraz do wypłaty wynagrodzeń zatrudnionym pracownikom (A. T. [...] zł brutto, W. S. [...] zł brutto, przy czym za 1 tydzień pracy otrzymał on kwotę ponad [...] zł). W ocenie organu, oddanie w najem części powierzchni lokalu poniżej kosztów wynajmu jest nieracjonalne z ekonomicznego punku widzenia i przeczy fundamentalnej zasadzie działalności gospodarczej rozumianej jako działalność prowadzona w celach zarobkowych i umożliwiająca uzyskanie stałego dochodu, zwłaszcza w sytuacji, gdy w lokalu nie była prowadzona inna działalność gospodarcza generująca dodatkowy dochód. W tym stanie rzeczy, zdaniem Dyrektora Izby, okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy podlegały subsumcji pod normę prawną zawartą w art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Tym samym Stronie prawidłowo została wymierzona kara pieniężna w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy odniósł się także do pozostałych zarzutów odwołania, nie znajdując podstaw do ich uwzględnienia. Organ odwoławczy za całkowicie chybione uznał argumenty dotyczące technicznego charakteru przepisów stanowiących podstawę prawną wydanej decyzji, powołując się w tym zakresie na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, oraz wyrok Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 października 2016 r. w sprawie o sygn. akt C-303/15. Organ nie podzielił także stanowiska Strony co do wyłącznej kompetencji Ministra Finansów do rozstrzygania charakteru gry urządzanej na konkretnym automacie. Dyrektor Izby, nie zgodził się także z zarzutami Strony odnośnie naruszenia szeregu przepisów postępowania, w tym art. 122 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 190 § 1 i 2, i art. 191 O.p., poprzez niezebranie oraz niewyczerpujące rozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego, w szczególności z uwagi na nieprzesłuchanie w toku postępowania D. W., którego treść zeznań mogła mieć istotny wpływ na ustalenie tożsamości podmiotu faktycznie urządzającego gry na automatach, błędne ustalenie na podstawie zeznań świadków przesłuchanych w niniejszej sprawie, iż to Strona była "podmiotem urządzającym" gry na automatach pieniężnych, a także niezawiadomienie Strony o przeprowadzeniu dowodów z przesłuchania świadków w niniejszym postępowaniu, co w konsekwencji uniemożliwiło jej zadawanie im pytań oraz odniesienie się do treści ich zeznań, a zatem stanowiło o naruszeniu prawa Strony do czynnego udziału w postępowaniu. W ocenie organu odwoławczego bowiem, organ I instancji zebrał wyczerpujący i kompletny materiał dowodowy, który w sposób niebudzący wątpliwości odzwierciedla stan faktyczny rozpoznawanej sprawy a zebrane dowodowy w sposób niewątpliwy doprecyzowują udział Strony w realizacji znamion deliktu administracyjnego opisanego przepisem art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Wyjaśnił także, dlaczego nie uwzględniono żądań Strony co do przesłuchania wymienionych przez nią świadków oraz wskazał, że w toku prowadzonego postępowania nie słuchano świadków, a jedynie w poczet materiału dowodowego włączono protokoły z przesłuchań przeprowadzonych w ramach postępowania karnego-skarbowego, Strona miała zaś możliwość zapoznać się z tak zgromadzonym materiałem dowodowym i zgłosić do niego stosowne uwagi i zastrzeżenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając decyzji organu odwoławczego: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 91 u.g.h. w zw. z art 122 O.p. poprzez błędną i rozszerzającą wykładnię pojęcia "urządzającego gry" jako obejmującego podmiot, którego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że Skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, a w konsekwencji do nałożenia na niego kary pieniężnej - w sytuacji gdy za urządzającego gry można uznać jedynie podmiot, który aktywnie uczestniczy w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmuje określone czynności związane nie tylko z udostępnianiem automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków ich funkcjonowania, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie; b) art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h w zw. z art. 6 ust. 4 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji do podmiotu niebędącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na urządzanie gier hazardowych i tym samym nie mogącego ponosić sankcji administracyjnej; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 180 § 1 O.p. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania D. W., J. B., F. H., A. D. oraz A. T. na skutek uznania, iż zgromadzony materiał dowodowy pozwala na przypisanie Skarżącemu odpowiedzialności, a zatem nie ma podstaw do dalszego prowadzenia postępowania dowodowego, w sytuacji gdy jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a zatem odmienne twierdzenia wobec uznanych wcześniej za prawdziwe przez organ okoliczności nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do odmowy przeprowadzenia dowodu; b) art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p. poprzez niezebranie oraz nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez: - nieprzesłuchanie w toku postępowania D. W., J. B., F. H., A. D. oraz A. T. celem ustalenia faktycznych okoliczności prowadzenia działalności w lokalu przy ul. [...] w N., kontaktów pracowników z D. W., - nieuwzględnienie faktu złożenia przez skarżącego zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa przez W. S. oraz A. T., a w konsekwencji niezawieszenie postępowania odwoławczego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w przedmiocie ustalenia ich ewentualnej odpowiedzialności karnej; c) art. 191 O. p. w zw, z art. 187 § 1 O.p. poprzez uznanie, iż na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego przyjąć można, iż to Skarżący był osobą "urządzającą gry" w rozumieniu ustawy, a w konsekwencji nałożenie na niego kary pieniężnej, w sytuacji gdy brak jest jednoznacznych dowodów pozwalających przyjąć taką okoliczność; 3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonej decyzji, który polegał na nieprawidłowym ustaleniu, że Skarżący urządzał gry na automatach poza kasynem gry, podczas gdy brak jest jednoznacznych dowodów wskazujących, iż to właśnie Skarżący w rzeczywistości urządzał takie gry. W uzasadnieniu Skarżący przedstawił argumentację na poparcie stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Celem wzmocnienia swojej argumentacji odnośnie braku wiarygodności zeznań świadków, Skarżący przedłożył Sądowi pisma procesowe z dnia [...] i [...] czerwca 2010 r., wraz z załącznikiem w postaci postanowienia Sądu Rejonowego w G. Wydział II Karny z dnia [...] maja 2020 r., sygn. akt [...], którym to oddalono zażalenie Skarżącego na postanowienie asesora Prokuratury Rejonowej w G. z dnia [...] listopada 2019 r. o odmowie wszczęcia śledztwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jednolity tekst Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.); dalej p.p.s.a., uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprawujących wymiar sprawiedliwości sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem oraz rozstrzygania sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, ma stwierdzić, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd wskazuje, że podstawę materialnoprawną działania organów stanowiły przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie obowiązującego do dnia 31 marca 2017 r. przepisu art. 89 u.g.h., który z dniem 1 kwietnia 2017 r. został zmieniony przez art. 1 pkt 67 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017,poz. 88) zwanej dalej: "ustawą nowelizującą", zmieniającą ustawę z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Z porównania brzmienia przepisu art. 89 sprzed nowelizacji w stosunku do znowelizowanego przepisu wynika - co wyjaśnił w swojej decyzji organ odwoławczy - że dotychczas obowiązujący art. 89 u.g.h w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy jest względniejszy dla Skarżącego, gdyż przewiduje w ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 1 u.g.h., iż urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlegają karze pieniężnej w wysokości 12 000 zł od każdego automatu, podczas gdy znowelizowany przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 (zawierający spenalizowane zachowanie w dotychczas obowiązującym art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.) stanowi, że urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia podlegają karze pieniężnej w wysokości 100 000 zł, stosownie do art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a znowelizowanej ustawy. Dalej należy wskazać, że w związku z rozbieżnościami na tle interpretacji art. 14 ust. 1 i art. 89 u.g.h., w kontekście ich technicznego charakteru, a w konsekwencji - dopuszczalności stosowania kar administracyjnych za naruszenie zakazu urządzania gier hazardowych poza kasynami gry, Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 16 maja 2016 r. uchwałę w składzie siedmiu sędziów sygn. akt II GPS 1/16, w której orzekł, że: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 ww. dyrektywy 98/34/WE 37, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.". Z brzmienia art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz.1302 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", wynika ogólnie wiążąca moc uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie wykładnię zaprezentowaną w przywołanej uchwale NSA w pełni podziela. Sąd podziela też ustalenia organu, których Strona nie zakwestionowała w skardze. Zasadniczy natomiast spór w sprawie dotyczył tego czy Skarżącego można było uznać za urządzającego gry na automatach w rozumieniu u.g.h. Podstawę prawną działania organów stanowiły bowiem przepisy u.g.h., zaś stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. W powyższym sporze Sąd całkowicie podzielił stanowisko organów. Zatem powtórzyć trzeba, iż posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem "urządzającego gry", w celu identyfikacji sprawcy naruszenia prowadzi do wniosku, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za delikt polegający na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. Nie ma przy tym istotnego znaczenia, czy podmiot ten legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której nie może uzyskać ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16). Sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może także zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji, gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie, w tym samym miejscu i czasie (wyrok NSA z dnia 9 listopada 2016 r., II GSK 2736/16). W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, według którego wyrażenie "urządzanie gier" należy rozumieć szeroko. Sięgając do wykładni językowej wskazać należy, że pojęcie "urządzać gry" w języku polskim rozumiane jest, jako synonim takich pojęć, jak: "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). Według zaś Słownika języka polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka (PWN, Warszawa 1981 r.) urządzić to m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie, itp. W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Natomiast "urządzający gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje nie tylko fizyczne jej prowadzenie, ale także inne zachowania aktywne, polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu i ewentualnie jego szkolenie. W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzenia oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Nie wyklucza to możliwości współdziałania wielu podmiotów w nielegalnym procederze urządzania gier, a więc np. właściciela automatu i właściciela bądź najemcy lokalu, którzy na podstawie zawartej umowy (porozumienia, niekoniecznie pisemnego) dokonują podziału zadań i funkcji związanych z procesem organizacji gier, jeżeli można im przypisać nawet niewielki wycinek z opisanej wyżej aktywności (tak wskazane: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 czerwca 2016 r., I SA/Po 402/15; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 31 maja 2015 r., II SA/Rz 1094/15; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 3 września 2015 r., II SA/Sz 439/15). Zgodzić należy się, że wykładnia tego pojęcia, umożliwiająca nakładanie kar administracyjnych na więcej niż jeden podmiot, jest niezbędna, jeżeli system kontroli i skuteczność przewidzianych przez ustawodawcę sankcji ma mieć realny charakter. Nie do pogodzenia, bowiem z zasadą skuteczności stanowionego prawa, byłaby taka wykładnia przepisów u.g.h., która w istocie pozostawiałaby bez kontroli i sankcji, np. sytuacje tworzenia pozorów urządzania gier na automatach przez jeden podmiot, a więc też jego nominalnej odpowiedzialności, podczas gdy w rzeczywistości, gry na automatach urządzane byłyby również na rachunek innego podmiotu, jako element wspólnego przedsięwzięcia. Uznanie danego podmiotu za "urządzającego gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. każdorazowo wymaga uwzględnienia okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, w tym ustalenia, czy osoba fizyczna podejmowała czynności, polegające m.in. na opisanych wyżej działaniach, wskazujących na istotny udział w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych. Słusznie zatem stwierdził organ, że dla oceny zachowania Skarżącego kluczową kwestią jest odpowiedź na pytanie - czy bez udziału i zaangażowania Skarżącego, w ogóle możliwa byłaby eksploatacja automatów i organizowanie gier we wskazanym wyżej lokalu. Sąd podziela tu stanowisko organu, że z ustalonych okoliczności faktycznych wynika, że bez zaangażowania Skarżącego, urządzanie gier na automatach Spółki będącej dysponentem automatów oraz najemcą części powierzchni lokalu nie byłoby możliwe. W takiej sytuacji zasadnie poddano ocenie, czy aktywność Skarżącego była tego rodzaju, że można uznać go, jako współurządzającego gry. W ocenianej sprawie zgromadzono materiał dowodowy w postaci dokumentów sporządzonych i zgromadzonych w toku czynności procesowych przeprowadzonych w lokalu przy ul. [...] w N.; protokołów przesłuchań: A. Z., Skarżącego, A. T., W. S., L. Z., S. K., L. A., E. J. i K. S. oraz z akt sprawy karnej skarbowej [...] i z akt sprawy nr [...] - który został włączony przez organ I instancji w poczet akt sprawy stosownym postanowieniem. Na podstawie analizy powyższego materiału dowodowego organy zasadnie uznały, że Skarżący, poprzez swoje aktywne działania podjęte wspólnie z prawnym dysponentem tych urządzeń – Spółką, zapewnił odpowiednie warunki, aby nielegalne gry mogły być prowadzone w skontrolowanym w dniu [...].02.2015 r. lokalu. Sąd w pełni podziela ustalenia, że Skarżący w tym celu, wykorzystując działalność gospodarczą prowadzoną przez swoją żonę - A. Z., jako jej pełnomocnik, podjął działania prowadzące do zawarcia umowy z dnia [...].01.2015 r. z L. Z. - właścicielką lokalu, na podstawie, której lokal ten w całości został wynajęty. Następnie, w dniu [...].01.2015 r. Skarżący zawarł umowę ze Spółką, na podstawie, której podnajęta została część powierzchni w ww. lokalu. Najemca (Spółka) zobowiązał się wykorzystywać wynajmowaną powierzchnię na zainstalowanie i eksploatację wskazanych automatów do gier. Strony ustaliły, że z tytułu najmu powierzchni użytkowej, Najemca będzie płacił czynsz miesięczny lub proporcjonalny w wysokości [...] zł brutto. W umowie wskazano, że Wynajmujący zobowiązuje się do udostępniania urządzenia klientom lokalu oraz ma obowiązek bezzwłocznego informowania Najemcy o uszkodzeniach, awariach, włamaniach do urządzenia oraz prób jego użycia niezgodnie z obowiązującym prawem. Zeznania A. Z., Strony i L. Z. potwierdzają, że rola A. Z. ograniczała się jedynie do podpisania umów, natomiast formalności związane z wynajęciem, a następnie z podnajmem części tego lokalu, załatwiał Skarżący. Co więcej jak wskazała L. Z., najemca lokalu nie miał prawa bez jej zgody podnająć lokalu, co wynikało z treści umowy najmu. Mimo to, Skarżący, bez jej zgody podnajął część tego lokalu Spółce, w celu wstawienia tam automatów do gier hazardowych. Dodatkowo, jak wskazała L. Z., umowa została podpisana na rok, tj. do końca stycznia 2016 r., a najmująca miała rozpocząć działalność w tym lokalu od [...].02.2015 r. Natomiast z umowy najmu powierzchni użytkowej z dnia [...].01.2015 r. zawartej ze Spółką wynika, że ta umowa została zawarta na czas nieokreślony i wchodzi w życie z dniem podpisania. Tym samym, zanim można było, w świetle umowy zawartej z L. Z., rozpocząć działalność w lokalu, została wyrażona zgoda Spółce na wstawienie do tego lokalu automatów. Ponadto, zeznania L. Z. potwierdzają, że Skarżący ponosił koszty dostarczenia energii elektrycznej do lokalu. A zatem, to Skarżący wynajął lokal w określonym celu, tj. po to by wstawiono do niego automaty do gier. Istotne jest też w sprawie to, że działalność w zakresie gier na automatach była jedyną działalnością prowadzoną w tym lokalu, potwierdzili to świadkowie - L. A. i W. S., jak też sam Skarżący. Na charakter prowadzonej w nim działalności wskazują zeznania świadków (S. K. czy L. A.), którzy wypowiadając się o lokalu przy ul. [...] w N., mówili o "salonie gier". Dodatkowo, pomimo, że Skarżący w spornym lokalu nie prowadził żadnej innej działalności, po udostępnieniu Spółce części powierzchni pod automaty, zatrudnił pracowników, do których zadań, jak twierdzi, należało: utrzymanie i sprawdzanie czystości lokalu (W. S.) oraz porządkowanie lokalu, zgodnie z umową o dzieło z dnia [...].02.2015 r. (A. T.). Trafnie uznały więc organy, że Skarżący nadzorował, lokal, w którym znajdowały się automaty do gier oraz osoby grające na automatach, o czym świadczy też, zatrzymany w toku czynności procesowych zeszyt, w którym pracownicy lokalu zapisywali każdego dnia: godziny i liczbę graczy, a także dane osób, którym należało dokonać wypłaty, a osoby te kwitowały odbiór pieniędzy. Ponadto, to pracownicy zatrudnieni przez Skarżącego posiadali klucze do lokalu i udostępniali grającym lokal w godzinach od 9-10 do 23. W sytuacji, gdy to pracownicy zatrudnieni przez Skarżącego, otwierali i zamykali lokal, byli obecni w godzinach jego otwarcia, mimo że w lokalu tym, oprócz urządzania gier na automatach, nie była prowadzona żadna inna działalność gospodarcza, należy uznać, że Skarżący nadzorował lokal i automaty do gier oraz osoby grające na tych automatach. Potwierdzają to zeznania gracza - L. A., który wskazał, że w ww. lokalu to pani T. , w jego obecności, kontaktowała się telefonicznie ze swoim szefem, w sprawie odzyskania pieniędzy, których automat jemu nie wypłacił, i to ona miała zapisać dane pana A. do zeszytu, a gdy ten zgłosił się do lokalu po 2 dniach, pani T. oddała mu pieniądze i kazała pokwitować w zeszycie ich odbiór. E. J. potwierdziła również, składając zeznania w charakterze świadka, że kiedy zgłosiła się do lokalu po odbiór zaległego wynagrodzenia za pracę jej konkubenta (W. S.), do zadań, którego należało pilnowanie lokalu i znajdujących się tam maszyn, pieniądze jej wypłaciła A. T., a odbiór pieniędzy pokwitowała w zeszycie. Sama zaś A. T. potwierdziła iż jej pracodawcą był Skarżący. To samo stwierdził W. S.. Z kolei z zeznań K. S. wynika, że w dniu [...].02.2015 r. w toku prowadzonych czynności procesowych w ww. lokalu, funkcjonariusze Urzędu Celnego w S. ujawnili trzy gotowe i działające automaty. W lokalu tym przebywała wówczas A. T.. Wskazała ona, że właścicielem lokalu jest Skarżący. To A. T., na prośbę funkcjonariuszy, telefonicznie skontaktowała się ze Skarżącym i poinformowała go o kontroli, a Skarżący najpierw oświadczył, że przyjedzie do lokalu i będzie uczestniczył w czynnościach kontrolnych, następnie zadzwonił do A. T. i oświadczył, że jednak nie może przyjechać i żeby A. T. uczestniczyła w kontroli. A. T. wydała funkcjonariuszom, wraz z ujawnionymi automatami, umowę dzierżawy lokalu, zawartą ze Spółką. Sąd podziela wiec stanowisko że zebrany materiał dowodowy świadczy, o tym, że to Skarżący, wbrew temu, co twierdzi, w sposób aktywny, w ramach wspólnego przedsięwzięcia, współuczestniczył (obok podmiotu będącego prawnym dysponentem automatów) w urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry, gdyż podnajął powierzchnię pod automaty Spółce, umożliwił ich podłączenie do sieci elektrycznej i dostęp do nich nieograniczonej liczbie graczy, jak również z wykorzystaniem zatrudnionego przez siebie personelu zajmował się automatami, bowiem wynajął cały lokal od L. Z., a następnie zawarł ze Spółką umowę najmu części powierzchni w tym lokalu i stworzył możliwość dostępu do tego miejsca osobom grającym (lokal czynny był w godz. od 9-10 do 23:00). Skarżący zatrudnił pracowników w osobach W. S. i A. T. w celu sprawowania nadzoru nad automatami i sprawnej obsługi grających. W tym celu prowadzony był zeszyt, w którym jego pracownicy odnotowywali informacje o ilości graczy w każdym dniu i potwierdzany był odbiór pieniędzy m. in. przez graczy. W lokalu nie prowadzono żadnej innej działalności jak tylko gry na automatach, a pracownicy (zatrudnieni przez Stronę) pracowali na dwie zmiany, sprawując nadzór nad lokalem i automatami, otwierając i zamykając lokal (klucze do lokalu otrzymali od Strony), zgłaszali do Strony problemy z automatami (np. gdy automat się zepsuł, zablokował – czemu służył służbowy telefon) i uzgadniali termin wypłaty pieniędzy graczom. Obsługa lokalu - w osobie A. T., poinformowała telefonicznie, Stronę o prowadzonej w lokalu w dniu [...].02.2015 r. kontroli, a wówczas to Skarżący polecił jej, aby uczestniczyła w kontroli i to ona wydała umowę na podstawie, której lokal został podnajęty Spółce. Pomimo, że w lokalu, poza urządzaniem gier na automatach, nie była prowadzona żadna inna działalność gospodarcza, Skarżący ponosił koszty związane z właściwą eksploatacją urządzeń, tj. regulował opłaty za prąd niezależnie od czynszu za lokal, oraz ponosił koszty zatrudnienia obsługi lokalu. Powyższe w ocenie Sądu potwierdza, że Skarżący swoim zachowaniem wypełnił znamiona pojęcia "urządzającego gry" na automatach. Uznać, bowiem należy, że podejmując współpracę ze Spółką, w ramach umowy z dnia [...].01.2015 r. i osobiście angażując się w jej realizację, przyjął na siebie dodatkowe obowiązki, które wykraczały poza regulacje dotyczące najmu części lokalu. Stanowią one o aktywności Skarżącego, ukierunkowanej na urządzanie gier z wykorzystaniem własnych zasobów, w postaci otwieranego regularnie lokalu, w którym do eksploatacji były udostępnione zatrzymane automaty. W rezultacie zgodzić należy się, że łączący Skarżącego (działającego osobiście, lecz z wykorzystaniem działalności gospodarczej swojej żony) ze Spółką, stosunek zobowiązaniowy uznać można za umowę mieszaną, zawierającą elementy typowe dla umowy najmu lokalu użytkowego oraz elementy wskazujące na świadczenie usług, które analizowane łącznie wskazują na podjęcie przez strony tej umowy wspólnego przedsięwzięcia, jakim było urządzanie gier hazardowych na automatach, wbrew wymogom przewidzianym przepisami u.g.h. Polegało ono na połączeniu składników majątkowych, jakimi dysponowały strony, tj. lokalem użytkowym, którym dysponował Skarżący, a w którym nie prowadził żadnej innej działalności oraz automatami należącymi do Spółki, które dopiero wspólnie umożliwiały uruchomienie ogólnodostępnych gier na automatach. Gdyby Skarżący nie udostępnił powierzchni tego lokalu pod automaty, to niemożliwa byłaby jakakolwiek na nich gra. Poprzez wyrażenie zgody na wprowadzenie automatów do gier do lokalu, którym dysponował, otwieranie lokalu dla osób grających na automatach, udostępnienie urządzeń klientom lokalu (zgodnie z zawartą umową najmu), zaangażowanie swoich pracowników, zapewnienie ochrony poprzez zobowiązanie się do bezzwłocznego informowania Najemcy o uszkodzeniach, awariach, włamaniach do urządzenia oraz prób jego użycia niezgodnie z obowiązującym prawem, zasilanie automatów w energię elektryczną pozwalającą na ich niezakłóconą pracę, utrzymanie lokalu w czystości, Skarżący był podmiotem, co najmniej współurządzającym gry na automatach w znaczeniu, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. Powtórzyć należy, że zdaniem Sądu przez urządzanie gry należy bowiem rozumieć realizowanie czynności, które w swoim efekcie doprowadzają do tego, że gra hazardowa faktycznie się odbywa. Przy czym, realizowanie nawet jednej z wielu czynności prowadzących do tego, że gra hazardowa miała miejsce, wystarczające jest do uznania osoby realizującej te czynności, z których każda przyczynia się bezpośrednio i w takim samym stopniu do tego, że gra na automacie w ogóle się odbędzie, za urządzającego grę. Do tych czynności niewątpliwie należą czynności związane z organizacją (stworzeniem warunków) samej gry na automatach, takie jak wyposażenie lokalu (miejsca prowadzenia gry) w automaty do gier, zakup lub wynajem lokalu, w którym prowadzona jest gra na automatach, zatrudnienie personelu itd. Trafnie ocenił organ, że zawarta ze Spółką umowa najmu powierzchni lokalu - gdy chodzi o jej "cel" oraz zgodny "zamiar stron", nie może być oceniona inaczej, niż tylko, jako podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego. Polegało ono na połączeniu składników majątkowych, jakimi dysponowały jej strony, a mianowicie lokalu użytkowego oraz automatów do gier, a także zasobów ludzkich (pracowników Skarżącego) które dopiero wspólnie umożliwiały uruchomienie na nich gier w sposób dostępny dla ogółu, a więc ich "urządzanie", w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 71/16). W świetle powyższego, Sąd również nie zgadza się z twierdzeniem Skarżącego, że celem tej umowy było zawarcie klasycznego kontraktu najmu, a nie podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego polegającego na połączeniu składników majątkowych, jakimi dysponowały strony umowy. Nie można się również zgodzić ze stanowiskiem Skarżącego, że organ w żaden sposób nie wykazał, iż Skarżący podjął jakąkolwiek współpracę ze Spółką, ani też, na czym owa współpraca miałaby polegać. Jak już wyżej wykazano, także treść umowy ze Spółką wskazuje niewątpliwie na podjęcie przez strony wspólnego przedsięwzięcia, jakim było urządzanie gier hazardowych na automatach. Trafnie też zwrócił uwagę organ, że ww. lokal nie był jedynym lokalem udostępnionym Spółce przez Skarżącego. Jak wynika z jego zeznań, według podobnego scenariusza jak w niniejszej sprawie, już wcześniej, bo pod koniec 2014 r., Skarżący wynajął najpierw lokal w K. , a następnie podnajął część jego powierzchni ww. Spółce zgodnie z umową zawartą w dniu [...].12.2014 r. W tej sprawie, jak zeznał sam Skarżący, automaty zostały zarekwirowane przez Urząd Celny i w tej sprawie był przesłuchiwany przez funkcjonariuszy Policji w K. . Dlatego też mając na uwadze ustalony, na podstawie zgromadzonych dowodów, stan faktyczny niniejszej sprawy oraz przeprowadzoną wykładnię mających zastosowanie przepisów prawa materialnego zasadnie stwierdzono, że Skarżący, wspólnie z prawnym dysponentem automatów do gier, tj. Spółką, w skontrolowanym w dniu [...].02.2015 r. lokalu, urządzał gry na automatach, które spełniały przesłanki określone w art. 2 ust. 3 w zw. z ust. 4 u.g.h. Zatem zarzut Skarżącego, że naruszono art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 91 u.g.h. w zw. z art. 122 O.p. poprzez błędną i rozszerzającą wykładnię pojęcia "urządzającego gry" należy uznać za bezzasadny. Odnosząc się do kolejnego zarzutu, tj. naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 6 ust. 4 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji do podmiotu niebędącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na urządzanie gier hazardowych, a tym samym niemogącego ponosić sankcji administracyjnej, Sąd uznał go za niezasadny. W tym zakresie należy odwołać się do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16. W uchwale tej NSA stwierdził, że w sprawie dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie ma żadnego prawnego znaczenia, czy podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry legitymował się posiadaniem koncesji lub zezwolenia, czy też nie. Samo urządzanie gier hazardowych bez koncesji i zezwolenia, a także bez dokonania zgłoszenia, lub wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry - jest penalizowane na gruncie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Z tego wynika, że na gruncie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. penalizowane jest zachowanie naruszające zasady dotyczące miejsca urządzania gier na automatach, nie zaś zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków, od spełnienia, których w ogóle uzależnione jest rozpoczęcie, a następnie prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach. Przepis art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. dotyczy, natomiast "urządzającego gry" - czyli "podmiotu", wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt. Tego rodzaju zabieg służy identyfikacji sprawcy i prowadzi do wniosku, że podmiotem tym jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym miejscu - czyli poza kasynem gry. I to bez względu na to, czy legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna, której w świetle art. 6 ust. 4 u.g.h. nie może uzyskać ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialności, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać. Powyższe prowadzi do wniosku, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach. Sąd odnosząc się dalej do podniesionych przez Stronę zarzutów naruszenia przepisów postępowania, zawartych w O.p. (tj. art. 121 § 1, art. 122, 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p.), wyjaśnia, że wyrażona w art. 122 O.p. zasada prawdy obiektywnej, jest jedną z podstawowych zasad dotyczących prowadzenia postępowania podatkowego, z której wynika konieczność uzyskania takiego materiału dowodowego i takiego obrazu stanu faktycznego, który jest zgodny z rzeczywistością i który w końcowej fazie prowadzonego postępowania pozwoli na właściwe rozstrzygniecie sprawy. Dążąc do realizacji zasady prawdy obiektywnej w toku postępowania organ podatkowy winien, więc podjąć wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, który jest zgodny z rzeczywistością i który w końcowej fazie prowadzonego postępowania pozwoli na właściwe rozstrzygnięcie oraz załatwienie sprawy. Z zasady tej wynika obowiązek organu podatkowego wyczerpującego zebrania dowodów, wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa. Realizacji tej zasady służą gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Jedną z nich stanowi § 1 art. 187 O.p., który wyraża bardzo ważną zasadę postępowania dowodowego, nazwaną w literaturze zasadą zupełności postępowania dowodowego. Zasada ta nakłada na organy obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu zarzut dowolności w interpretowaniu materiału dowodowego, który zarzuca Strona, nie ma odzwierciedlenia w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 O.p.), zebranego i rozpatrzonego w sposób w poszanowaniem przepisów art. 187 § 1 i art. 180 O.p., przy starannym wyjaśnieniu stanu faktycznego będącym warunkiem do wydania rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego, należy stwierdzić, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć także należy, że celem postępowania dowodowego jest wyjaśnienie sprawy, a nie uzyskanie dowodów prowadzących do wykazania bądź potwierdzenia wniosków korzystnych dla strony. Bez wpływu na uznanie Skarżącego za urządzającego gry na automatach poza kasynem gry, pozostaje fakt, że zatrzymane automaty nie były własnością Skarżącego. Istotne i kluczowe w niniejszej sprawie jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samych urządzeń oraz ich używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Jak wykazano wcześniej karą za urządzanie gier na automatach może być ukarany równolegle właściciel/dysponent automatów, czy też inna osoba, która zorganizowała przedsięwzięcie polegające na urządzaniu gier hazardowych poza kasynem gry. Zdaniem Sądu organy zebrały wyczerpujący i kompletny materiał dowodowy, który w sposób nie budzący wątpliwości odzwierciedla stan faktyczny rozpoznawanej sprawy i zebrane dowody w sposób niewątpliwy potwierdzają udział Skarżącego w realizacji znamion deliktu administracyjnego, opisanego przepisem art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Tym samym zbędne było przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków, tj.: D. W., J. B., F. H. i A. D. oraz A. T., którzy zdaniem Strony mieliby potwierdzić okoliczności podnoszone w toku postępowania i w odwołaniu, w szczególności faktycznej obsługi automatów w lokalu w N. oraz podmiotu odpowiedzialnego za urządzanie gier. Organ odwoławczy w tym zakresie, wyczerpująco odniósł się w postanowieniu z dnia [...].08.2019 r., którym odmówiono przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, w tym przypadku z przesłuchania ww. świadków. Trafnie organ odwoławczy wyjaśnił, że dysponuje wystarczającym materiałem dowodowym do dokonania oceny, czy Skarżący był zaangażowany w proces urządzania gier na automatach. Skarżący formułuje także zarzuty, że w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie skarżonej decyzji, oparte zostało de facto wyłącznie o treść zeznań dwóch świadków: A. T. oraz W. S., którym to zeznaniom trudno jego zdaniem przyznać walor wiarygodności. Skarżący, w tym zakresie powołuje się na zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez A. T. oraz W. S. złożone do Prokuratury Rejonowej w G., w związku z którym organ winien zawiesić postępowanie odwoławcze do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w przedmiocie ustalenia ewentualnej odpowiedzialności karnej ww. osób. Odnosząc się do powyższych zarzutów Sąd podziela pogląd, że przyjęta w art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, iż organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Aby w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów powinien, m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów, jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla rozpatrywanej sprawy, wszechstronnością oceny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2008 r., sygn. akt I FSK 200/07). W celu dojścia, drogą swobodnej oceny dowodów, do prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym, organ podatkowy zobowiązany jest rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności, ustosunkowując się do istotnych różnić w zebranych dowodach. Dokonana przez organ ocena materiału dowodowego może być skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy rozumowanie organu wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo - skutkowego. Sam, zatem fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekuje tego Strona, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego (zob. też wyroki WSA w sprawach: sygn. akt III SA/G1 1564/14. LEX nr 1676790 i I SA/Kr 1704/13, LEX nr 1497555). Odnosząc się, zatem do wskazanych przez Skarżącego rozbieżności w zeznaniach świadków W. S. oraz A. T., które zdaniem Strony świadczą o ich niewiarygodności, należy wskazać, że z ww. zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek uzyskania w toku postępowania w danej sprawie takiego materiału dowodowego i takiego obrazu stanu faktycznego określonej sprawy, który można uznać za zgodny z rzeczywistością. Taki stan uzyskuje się w postępowaniu przez m.in. konfrontacje zeznań świadków, a także przez ocenę logiczną całego materiału dowodowego i przez ocenę dokonaną przez pryzmat doświadczenia życiowego. Sąd zgadza się, że oceniając, czy Skarżący jest urządzającym gry na automatach, organ nie oparł się, jak twierdzi Skarżący, wyłącznie na zeznaniach świadków, tj. W. S. oraz A. T., lecz jak już wyżej wskazano wziął pod uwagę, całokształt zgromadzonego w sprawie materiału. Analiza powyższego materiału dowodowego, również w przekonaniu Sądu była już wystarczająca do uznania Strony za podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry w świetle przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Zdaniem Sądu organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, przeprowadził bardzo szczegółową analizę przesłuchań świadków w osobach A. T. oraz W. S. i skonfrontował je w powiązaniu z zeznaniami pozostałych świadków i dokumentami zgromadzonymi w toku czynności procesowych. W wyniku tej konfrontacji, organ odwoławczy trafnie wskazał zakres zeznań A. T. z dnia [...].10.2018 r. i W. S. z [...].05.2015 r. i z dnia [...].12.2015 r., którym dał wiarę, gdyż zapisy umowy najmu lokalu z dnia [...].01.2015 r. w powiązaniu z innymi dowodami (w tym z protokołem przeszukania z dnia [...].02.2015 r., zeznaniami świadków: K. S., L. Z., A. Z., L. A., S. K., E. J.) są spójne i wzajemnie się potwierdzają. Bardzo istotne jest też, wobec tego, że Skarżący zaprzecza aby istniały dowody, że to w istocie on kontaktował się z A. T. czy W. S., że osoby te w trakcie składania zeznań potwierdziły ten fakt. Nadto W. S. rozpoznał jego wizerunek na przedstawionych zdjęciach (por. protokół przesłuchania W. S. na k. 71 akt). A. T. jednoznacznie zaś wskazała na zatrudnienie przez męża kobiety z którą miała podpisaną umowę o dzieło, załączoną do protokołu przesłuchania. Kobietą tą była A. Z., a jej mężem Skarżący. Szczegółowo też opisała udział Skarżącego w procederze urządzania gier (k. 76-77 akt sprawy). Zasadnie organ odwoławczy uznał za niewiarygodne wyjaśnienia Skarżącego, że zatrudnieni przez niego do obsługi lokalu pracownicy dbali jedynie o czystość, a nie zajmowali się znajdującymi w nim urządzeniami. Jak to zostało wskazane powyżej, w spornym lokalu nie była prowadzona żadna inna działalność, a z postanowień umowy najmu powierzchni użytkowej zawartej ze Spółką, to Skarżący zobowiązany był do udostępniania urządzeń klientom lokalu oraz do bezzwłocznego informowania Najemcy (Spółki) o uszkodzeniach, awariach, włamaniach do urządzenia oraz próbach jego użycia niezgodnie z obowiązującym prawem, co też czynił za pośrednictwem swoich pracowników, a co potwierdziły zeznania również innych świadków. W toku postępowania prowadzonego przez organy, zgromadzono dowody pozwalające na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienie. Organy prawidłowo również ustaliły wszystkie istotne okoliczności na podstawie materiału dowodowego zebranego w postępowaniu, który to materiał wszechstronnie i wnikliwe oceniły, z zachowaniem reguł tej oceny. Również zdaniem Sądu zebrane dowody w sposób niewątpliwy potwierdzają udział Skarżącego w realizacji znamion deliktu administracyjnego, opisanego przepisem art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Co więcej załączone przez Stronę do akt sprawy postanowienie SR w G. z dnia [...] maja 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie złożenia fałszywych zeznań przez A. T. i W. S. nie potwierdza prawidłowości stanowiska Strony co do oceny zeznań tych świadków. Z treści jego uzasadnienia wynika, że SR w G. dostrzegł, iż A. T. zmieniała zeznania i to drugie zeznanie w którym przyznała się do udziału w obsłudze automatów zostało uznane za wiarygodne, a zeznanie nieprawdy w pierwszym z nich, w którym temu zaprzeczyła SR usprawiedliwił obawą przed poniesieniem odpowiedzialności karnej. Natomiast co do zeznań W. S., SR w G. zauważył, iż świadek ten od początku konsekwentnie wskazywał na udział Skarżącego w obsłudze automatów. W świetle powyższego nie doszło w sprawie, jak twierdzi Skarżący, do naruszenia procedury postępowania, o której mowa w art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. czy też błędnych ustaleń w sprawie. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. Przytoczone w sprawie orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl.