I SA/Sz 207/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 lipca 2015 r. sprawy ze skargi "U." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 22 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wpisu do ewidencji producentów rolnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 25 lipca 2014 roku nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz strony skarżącej "U." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. kwotę [...]złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) decyzją nr [...] z dnia [...] r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji nr [...] z dnia 25 lipca 2014 r. wydanej przez Kierownika Biura Powiatu B. ARiMR w B., uchylającej czynność materialno-techniczną w postaci wpisu w dniu 6 maja 2005 r. U.-A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. pod numerem identyfikacyjnym [...] do krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz odmawiającej wpisu do tej ewidencji. Przedmiotowe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu 6 maja 2005 r. ww. spółka U.-A. złożyła wniosek o wpis do krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Na podstawie tego wniosku Kierownik Biura ARMiR w B. dokonał wpisu U.-A. Sp. z o.o. do krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności nadając jej numer identyfikacyjny [...] . W dniu 26 lutego 2014 r. Kierownik Biura ARiMR w B. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie uchylenia czynności materialno-technicznej polegającej na wpisaniu do krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności spółki U.- A. jako producenta rolnego, poprzez ustalenie, czy zostały spełnione przez tę Spółkę ustawowe przesłanki wpisu do ewidencji producentów na podstawie art. 3 ust. 1-3 oraz art. 12 ust. 3-5 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r., o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 86) – dalej: "u.k.s.e.". Postępowanie wszczęte zostało na podstawie podejrzenia stwarzania przez spółkę U.-A. - wraz z innymi podmiotami powiązanymi ze Spółką - tzw. "sztucznych warunków", mających na celu uzyskanie łącznie przez podmioty powiązane wyższej pomocy dla rolnictwa, finansowanej ze środków Unii Europejskiej oraz krajowych, niż uzyskałby występujący o pomoc jeden podmiot. W trakcie postępowania organ pierwszej instancji dokonał ustaleń w zakresie: 1) powstania w 1995 r. spółki A.-A. i w 2004 r. spółki U.-A., składu osobowego ich zarządów (ta sama osoba), wielkości objętych udziałów przez wspólników (jedynym wspólnikiem założycielem spółki U.-A. była A.-A. Sp. z o.o.), otrzymania wpisów do krajowego systemu ewidencji producentów (odpowiednio w dniu 31 marca 2004 r. i w dniu 6 maja 2005 r.) oraz złożonych przez te spółki wniosków o przyznanie płatności i uzyskanych w latach 2004–2012 i 2005-2012 przez ww. spółki kwot płatności (JPO, UPO, ONW, płatność rolnośrodowiskowa - RŚ); 2) zawarcia w dniu 15 kwietnia 2005 r. umowy poddzierżawy, mocą której U.-A. poddzierżawiła od A.-A. cztery działki położone w obrębie R.; w dniu 4 stycznia 2007 r. działki te zostały wydzierżawione ponownie na rzecz U.-A. przez nowego właściciela – R.-A. Sp. z o.o. Działki te o łącznej powierzchni gruntów rolnych równej [...] ha zostały objęte pomocą ONW oraz RŚ dotyczącą wniosków składanych za lata 2005-2010 przez spółkę U.-A.. Ponadto umową z 2 stycznia 2010 r. U.-A. przyjęła w dzierżawę od osób fizycznych inną działkę o pow. [...] ha, położoną w obrębie S., użytkowaną i zgłaszaną do płatności w latach 2008-2009 przez F.-R. Sp. z o.o. Ponadto w dniu 12 stycznia 2011 r. spółka U.-A. nabyła od D.-A. Sp. z o.o. trzy działki ewidencyjne położone w obrębie K., o powierzchni [...] ha, a od H. Sp. z o.o. osiem działek zlokalizowanych w obrębie D., o powierzchni [...] ha (prezesem zarządu wszystkich ww. spółek była ta sama osoba – B. O.); 3) świadczonych przez F.-A. Sp. z o.o. usług rolnych rzecz spółki U.-A. na gruntach będących w jej posiadaniu, w zakresie przygotowania gruntów do uprawy, zasiewów zboża, przeprowadzenia zabiegów i uprawę zbóż oraz dokonania zbiorów. Na podstawie takich ustaleń Kierownik Biura ARiMR w B. wydał wobec spółki U.-A. ww. decyzję z dnia 25 lipca 2014 r. o uchyleniu czynności materialno-technicznej i odmowie dokonania wpisu w ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji powołał się na wynikającą z prawa unijnego regułę nieprzyznawania płatności lub wycofania korzyści w sytuacji sztucznego tworzenia warunków wymaganych do przyznania płatności (tj. z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) Nr 2988/95, art. 30 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009, art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011), omówił zawarte w prawie unijnym definicje pojęć "rolnik", "gospodarstwo", "gospodarstwo rolne", a także zasady obowiązujące w poszczególnych systemach wsparcia, określone w rozporządzeniach Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r., Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r., Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. i Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. Następnie, na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w szczególności dokumentacji dotyczącej umów spółek, odpisów z Krajowego Rejestru Sądowego, składanych przez spółki wniosków o płatności w latach 2004-2012, organ stwierdził, że spółka U.-A. nie stanowi względem innych wymienionych w uzasadnieniu decyzji powiązanych spółek (w tym spółki A.-A.) odrębnego gospodarstwa, na gruncie przepisów unijnych regulujących przyznawanie płatności w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Wspólnej Polityki Rolnej. W ocenie organu, spółka U.-A. podjęła działania w celu stworzenia sztucznych warunków do uzyskania korzyści finansowych sprzecznych z celami poszczególnych systemów wsparcia, o czym świadczyły związki personalne pomiędzy spółkami (tożsamość osoby pełniącej funkcje zarządcze, osób obejmujących udziały w spółkach), a także siedziba spółek pod tym samym adresem - co pozostaje w sprzeczności z celami prawa wspólnotowego i ma na celu ominięcie przepisów dotyczących modulacji lub stawek degresywnych lub limitu powierzchni, do której można uzyskać płatności. Dalej w uzasadnieniu decyzji organ I instancji, odwołując się do przepisów u.k.s.e. stwierdził, że spółka D. A. z uwagi na wskazane okoliczności nie może być uznana za rolnika posiadającego odrębne gospodarstwo, ze względu na charakter powiązań między opisanymi w stanie faktycznym spółkami, które de facto należy traktować jak jeden podmiot będący rolnikiem. Nie jest zatem spełniona przesłanka wpisu do ewidencji producentów, ponieważ Spółka nie spełnia definicji producenta, określonej w ww. ustawie, gdyż nie posiada gospodarstwa rolnego (art. 3 pkt 2 i 3 u.k.s.e.). Zdaniem organu, ogół przywołanych wyżej ustaleń wskazuje, iż zostały naruszone przez spółkę U.-A. przepisy unijne, w których zawarte zostały definicje warunkujące uznanie kwalifikowalności do przystąpienia do określonych systemów finansowego wsparcia unijnego. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 774/11, dotyczący "multiplikowania" spółek cywilnych i oceny takiego działania w kontekście przepisów regulujących udzielanie wsparcia finansowego na działalność rolniczą. W odwołaniu od tej decyzji spółka U.-A. zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), poprzez uchylenie czynności materialno-technicznej w formie decyzji administracyjnej bez podstawy prawnej; 2) art. 13 § 1 u.k.s.e., poprzez jego błędne zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, iż skarżąca nie jest producentem w rozumieniu ustawy; 3) art. 3 pkt 1 i 3 u.k.s.e. w związku z art. 3 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. o krajowym systemie ewidencji gospodarstw rolnych i zwierząt gospodarskich oraz zmianie niektórych ustaw, poprzez ich błędną wykładnię; 4) art. 2 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, poprzez jego błędne zastosowanie, w tym przez przyjęcie w sprawie, iż producentem nie jest Spółka ale bliżej nieokreślona przez organ i nieposiadająca żadnego statusu prawnego "grupa osób fizycznych i prawnych", w tym bez rozpatrzenia przesłanki posiadania gospodarstwa rolnego, jako decydującej na dzień nadania Spółce numeru identyfikacyjnego o statusie producenta rolnego, w tym także przez niezgodność przyjętej przez Agencję interpretacji ww. przepisów z art. 7 Konstytucji; 5) art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. L 25 z 28.01.2011 r.) – dalej: "rozporządzenie Komisji nr 65/2011", poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżąca sztucznie stworzyła warunki do otrzymania płatności; 6) art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, niezbadanie przez organ ARiMR wszystkich okoliczności sprawy i nierozparzenie przedstawionego przez Spółkę materiału dowodowego i wyjaśnień na etapie prowadzenia postępowania. Strona wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ewentualnie o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Uzasadniając wydaną w dniu 22 grudnia 2014 r. ww. decyzję, utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy przytoczył tezy z orzecznictwa sądów administracyjnych, dotyczącego kwestii zasad rejestracji producentów rolnych, mające potwierdzać prawidłowość postępowania organu I instancji w zakresie zastosowanego trybu dla celów ponownej weryfikacji prawidłowości nadania numeru ewidencyjnego i wpisania Strony do ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków. Powołując się na treść art. 13 ust. 1 u.k.s.e. i przesłanki odmowy nadania numeru ewidencyjnego, tj. niedopełnienie przez wnioskodawcę definicji producenta lub też gdy uprzednio został już nadany numer w ewidencji producentów wpisu, organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka nadanego już uprzednio numeru producenta A.-A. Sp. z o.o. Organ odwoławczy uznał za zasadne stanowisko organu I instancji, że stosując definicje wynikające z przepisów prawa unijnego, należało przyjąć, iż w sprawie mamy do czynienia z jednym gospodarstwem, mającym swoją siedzibę pod adresem S. [...] rozumianym jako jednostki produkcyjne zarządzane przez rolnika, rozumianego jako grupa osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków. Organ szczegółowo opisał te podmioty (10 spółek z o.o.), mających siedzibę w tym samym miejscu co Strona, wskazując na skład osobowy tych spółek, wielkość objętych przez wspólników udziałów i pełnienie w nich wszystkich funkcji prezesa zarządu przez B. O., na daty uzyskania wpisów do ewidencji producentów wszystkich spółek, ustalenia dotyczące nabycia przez nie działek gruntów, zawierania umów dzierżaw i poddzierżaw gruntów, zlecania i wykonywania prac rolnych, podpisywania umów kontraktacji w zakresie skupu i przetwórstwa produktów rolnych, objęcia poszczególnych działek i ich powierzchni płatnościami ONW i RŚ. Na podstawie takich ustaleń, organ uznał za zasadną ocenę, że w przypadku wykazanych spółek, działania podjęte przez zarządzających tymi podmiotami miały na celu ominięcie limitów kwotowych i powierzchniowych wynikających z przepisów dotyczących przyznawania płatności ONW i w ramach programu rolnośrodowiskowego. Organ odwoławczy przytoczył także tezy z wyroków sądów administracyjnych, dotyczących problematyki sztucznego podziału gospodarstw rolnych w celu ominięcia modulacji czy też limitów obowiązujących na gruncie przepisów wspólnotowych regulujących udzielanie wsparcia finansowego w rolnictwie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie spółka U.-A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego w całości, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Decyzji tej zarzuciła: 1) rażące naruszenie przepisów k.p.a., w szczególności zasadniczych a podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, tj.: art. 6-12 oraz art. 15 k.p.a., następnie art. 7, 35, 77 i 104 k.pp.a., 2) rażąco błędną ocenę dowodów, 3) nieuwzględnienie części przedłożonych dowodów istotnych dla wyniku postępowania, 4) rażące naruszenie art. 7, 32 i 65 Konstytucji RP, 5) rażące naruszenie przepisów ustawy kodeks spółek handlowych, 6) rażące naruszenie przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, 7) rażące naruszenie przepisów ustawy kodeks cywilny, 8) rażące naruszenie art. 20 ustawy z 07.03.2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków EFR... ("u.w.o.w."), 9) rażące naruszenie art. 3, 12 i 13 u.k.s.e., 10) rażące naruszenie przepisów prawa unijnego, w szczególności: a) art. 4 ust. 3 rozporządzenia EUROATOM Nr 2988/95 z dnia 18.12.1995 r. b) art. 30 rozporządzenia Rady WE Nr 73/2009 z 19.01.2009 r. c) art. 4 ust 8 rozporządzenia Komisji UE Nr 65/2011 z 27.01.2011 r. d) art. 2 rozporządzenia 1166/2008. W obszernym uzasadnieniu skargi Skarżąca podjęła polemikę z argumentacją organu przedstawioną w poszczególnych częściach zaskarżonej decyzji, powołując się przy tym także na wnioski i zarzuty zgłoszone w odwołaniu. Zdaniem Skarżącej, spełniła ona kryteria zawarte przepisach u.k.s.e., pozwalające na nadanie jej numeru EP. Spółka jest dzierżawcą [...] ha gruntów rolnych i właścicielem [...] ha takich gruntów - łączna powierzchnia gruntów we władaniu Spółki wynosi więc [...] ha, w czterech obrębach geodezyjnych. Areał Spółki nie przekracza zatem powierzchni gospodarstwa rodzinnego – [...] ha, więc nie może być mowy o jakimkolwiek dzieleniu gospodarstwa ani o celowym działaniu z zamiarem pozyskania większych dopłat. Spełniony więc zostawał i pozostaje nadal warunek posiadania gospodarstwa rolnego, tak w dacie nadawania numeru EP, jak i do chwili obecnej. Spółka zawarła umowy terminowe dzierżawy do roku co najmniej 2021. Spółka podważyła podstawę prawną do wydania przez organ ARIMR decyzji o uchyleniu czynności materialno-technicznej, uznając, że fakt nadania numeru EP nie jest w żaden sposób taką czynnością, gdyż numeru EP dokonuje się wyłącznie w trybie decyzji administracyjnej, mimo iż ta decyzja nie uzyskuje finalnie formy decyzji papierowej. Decyzja ARIMR niesie dla beneficjenta jak najbardziej skutki prawne, gdyż decyduje o zaliczeniu do grupy podmiotów uprawnionych do uzyskiwania dopłat. Z tych powodów, cofnięcie numeru EP może się odbyć tylko i wyłączne w trybie unieważnienia wydanej decyzji lub stwierdzenia jej wydania z rażącym naruszeniem prawa. Nie jest bowiem możliwe "uchylenie czynności". Skarżąca zarzuciła też, że w postępowaniu prowadzonym przez organy ARiMR nie rozpatrywano zgromadzonego materiału dowodowego na datę wpisania Spółki do ewidencji producentów rolnych. Cała energia pracowników skupiona została na analizie aktualnego stanu Spółki oraz innych, zdaniem ARIMR, powiązanych z nią podmiotów. Nie znajduje jednak uzasadnienia prawnego rozpatrywanie przez ARIMR przesłanek wpisania Spółki do EPR na dzień dzisiejszy, zamiast według stanu na dzień złożenia wniosku. Skoro więc w 2005 r. dokonano sprawdzenia wniosku i nadano numer EP zgodnie z prawem, zatem spełnione zostały wszelkie przesłanki do nadania tego numeru. Jeżeli tak, to w decyzji ARIMR winna bezwzględnie wskazać i uzasadnić, których przesłanek na dzień nadania numeru EP wnioskodawca nie spełniał. Zdaniem Skarżącej, zarówno decyzja jak i całe postępowanie jest sprzeczne z art. 30 rozporządzenia Rady WE Nr 73/2009, zakazującym dokonywania płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Organy ARIMR nie dokonały jednak żadnych ustaleń w tym zakresie, a mimo to wstrzymano płatność dopłat, narażając Spółkę na poważne kłopoty finansowe. Takie działanie i wydana decyzja są całkowicie sprzeczne z obowiązującym prawem i stanowi złamanie wszelkich zasad państwa prawa. Naruszeniem prawa (w tym zasady niedziałania prawa wstecz) było też stosowanie do weryfikacji zasadności nadania numeru EP przepisów zupełnie nie związanych z zasadami i kryteriami nadawania numerów EP (inne akty prawne aniżeli u.k.s.e.), bez wskazania przyczyny takiego działania. Dotyczy to zwłaszcza przepisów, które powstały po maju 2004 r. lub po dacie nadania Spółce numeru EP. Skarżąca zakwestionowała też ustalenia faktyczne dokonane przez organy ARiMR i wskazała, że Spółka została utworzona w 2004 r. przez jedynego wspólnika. Spółka prowadzi działalność produkcyjną w rolnictwie, specjalizując się w produkcji roślinnej. Okoliczności nabycia gruntów przez Spółkę są ARIMR doskonale znane, a zatem nie ma żadnych "wątpliwości" w sprawie, że celowo i w sposób zamierzony stwarzała ona warunki do pozyskania wyższych dopłat niż należne i pobrane. Mając łączną powierzchnię gospodarstwa na poziomie [...] ha, Spółka w żaden sposób nie korzysta na modulacji, ani też nie wynika z okoliczności, aby uzyskała większe dopłaty aniżeli są jej należne na mocy obowiązujących przepisów prawa. Niezasadne było też podawanie w uzasadnieniu decyzji wysokości i podstaw dopłat jakie Spółka pobrała w poprzednich latach, jak też inne podmioty trzecie. Podmioty te, w myśl obowiązującego prawa są podmiotami zupełnie odrębnymi od Spółki a tym samym organ ARIMR dopuścił do ujawnienia danych, których nie powinien ujawnić podmiotom trzecim, a mianowicie informacji o wysokości pobranych dopłat. Ponadto ARIMR przy żadnym z twierdzeń nie podaje uzasadnienia. Przyjęta forma uzasadnienia zaskarżonej decyzji jest zwalczana przez doktrynę, jako uniemożliwiająca stosowanie środków zaskarżenia, poprzez niewykazanie wnioskowania, na podstawie którego organ doszedł do takich właśnie wniosków (następnie popartego dowodami). Decyzja powstała jedynie na podstawie "ustaleń", "założeń", "uznań" ARIMR i, jako niezgodna z podstawowymi zasadami k.p.a. i Konstytucji RP, nie może się ostać. W uzasadnieniu decyzji organ ograniczył się tylko do stwierdzenia, że ocena materiału dowodowego pozwala na stwierdzenie, iż Spółka nie stanowi odrębnego gospodarstwa względem innych wskazanych spółek – nie wyjaśniając, czy w ogóle Spółka może być "gospodarstwem". Ponadto organ nie wyjaśnił, na jakiej podstawie uznał, że Spółka nie jest odrębnym podmiotem od tych innych spółek i od jakiej daty stan taki trwa oraz jakie to ma znaczenie dla nadania numeru EP. Organ wysnuł nieprawidłowe wnioski z zestawienia dat rejestracji spółek przywołanych w decyzji, dat nabycia udziałów przez osoby wskazane przez ARIMR jako "powiązane", bowiem z faktów tych w żaden sposób nie wynika zamiar, wola lub celowe działanie zmierzające do uzyskania nienależnych dopłat wbrew zasadom modulacji. Przyjęcie przez ARIMR, że w sprawie mamy do czynienia z jednym rolnikiem, stanowi naruszenie podstawowych zasad Kodeksu spółek handlowych. Przywołane przez ARIMR spółki nie są w żaden sposób powiązane ze sobą. Występuje tylko i wyłącznie taka okoliczność, że w spółkach tych na funkcję prezesa zarządu została powołana ta sama osoba fizyczna. Na marginesie Spółka podniosła, że modulacja została wprowadzona dopiero w 2012 r., a Spółka powstała w dacie, w której modulacja nawet nie była w planach UE. Nabycie przez Spółkę gruntów rolnych nastąpiło też przed wprowadzeniem modulacji. Spółka podniosła ponadto, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt P 40/12, w którym wskazano, że art. 12 ust. 4 u.k.s.e. "w zakresie, w jakim nie przewiduje dopuszczalności nadania osobnych numerów identyfikacyjnych każdemu z małżonków, w sytuacji gdy istnieje miedzy nimi rozdzielność majątkowa i posiadają odrębne gospodarstwa rolne, został uznany za niezgodny z art. 32 ust. 1 w związku z art. 18 Konstytucji", potwierdza stanowisko Spółki w przedmiocie powiązań między podmiotami i nadawania im numerów EP. Jeżeli bowiem nadanie numeru jest możliwe osobno dwojgu małżonkom, którzy są ze sobą powiązani gospodarstwem domowym (choć rozdzieleni majątkowo), to tym bardziej nie ma przeszkód do nadania numerów EP zupełnie nie związanym ze sobą podmiotom, jakimi są spółki prawa handlowego. Analogiczne rozstrzygnięcie zawiera uchwała NSA, sygn. 2/12 z dnia 30 maja 2012 r. W ocenie Skarżącej, błędy popełnione przez ARIMR w zakresie ustaleń faktycznych wywołują konieczność uchylenia decyzji w całości. Przywoływane argumenty o powiązaniach osobowych, majątkowych (udziałowych), wspólnej siedzibie spółek, o sposobie reprezentacji, wzajemnym zlecaniu prac rolnych między spółkami, zawieranie umów kontraktacyjnych z grupą producencką, nie stanowią bowiem uzasadnionej podstawy faktycznej do uchylenia numeru EP. ARIMR pominęła przy tym fakt, że Spółka kupiła ziemię, jest samodzielnym podmiotem praw i obowiązków. Ponadto Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania pracowników ARiMR dla wyjaśnienia przesłanek faktycznych i dowodowych, stanowiących podstawę ustaleń dokonanych w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 21 kwietnia 2014 r., reprezentujący skarżącą Spółkę pełnomocnik podtrzymał zarzuty opisane w skardze oraz w odwołaniu, dodatkowo zarzucając naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej, która została wydana bez podstawy prawnej oraz brak rozstrzygnięcia uchylającego decyzję organu pierwszej instancji, wydanej bez podstawy prawnej i umarzającego postępowanie w sprawie wszczętej z urzędu; 2) art. 155 k.p.a. poprzez brak okoliczności uzasadniających wydanie decyzji uchylającej oraz wydanie decyzji pomijającej przesłanki wskazane w przepisie; 3) art. 6, art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wydanie decyzji bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że organ nie uzasadnił, jakie okoliczności były przyczyną wszczęcia postępowania, jaką wiedzę i z jakiego źródła powziął organ i dlaczego skutkowała ona zainicjowaniem postępowania. Zdaniem pełnomocnika, organ nie był uprawniony do wszczęcia postępowania o uchylenie wpisu, skoro nie dysponował dokumentacją Spółki złożoną w dniu 6 maja 2005 r. W ocenie pełnomocnika, ustalenie rzekomo stworzonych sztucznych warunków powinno mieć miejsce w innym postępowaniu dotyczącym uzyskania płatności. Pełnomocnik wskazał także, że organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji bezzasadnie odniósł się do okoliczności, które nastąpiły po dokonaniu wpisu i które nie są przedmiotowo z wpisem związane. Zdaniem pełnomocnika, naruszenie zasad prowadzenia postępowania administracyjnego polegało na niewykazaniu w żaden sposób, że czynności związane ze stworzeniem kilku gospodarstw rolnych miały na celu stworzenie sztucznych warunków. Wskazane przez organ okoliczności nie wiążą się ze sobą w logiczny ciąg zdarzeń. Organ ograniczył się wyłącznie do wskazania kwot dopłat otrzymanych przez spółki na przestrzeni 10 lat, mającego stworzyć wyobrażenie o znacznym rzekomo nienależnym przysporzeniu majątkowym. Odnosząc się do twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na skargę, mających świadczyć o stworzeniu sztucznych warunków, takich jak: wspólna siedziba, powiązania osobowe i kapitałowe, współpraca, pełnomocnik Spółki wskazał, że: - adres S. [...] jest wyłącznie adresem korespondencyjnym spółek, nie rezyduje tam żaden organ Spółki, znajdują się tam tylko dokumenty księgowe, nie zapadają tam żadne istotne dla spółek decyzje, na terenie woj. Z. nie mieszka żaden wspólnik; - kluczowe decyzje dotyczące działek zapadają na uprawianych ziemiach, a także w miejscu zamieszkania wspólników w woj. w. i d.; - brak jest powiązań osobowo–kapitałowych miedzy spółkami i następowały zmiany w listach wspólników, co dowodzi o niezależności każdej ze spółek; - nie istnieje żaden przepis zabraniający łączenia funkcji prezesa zarządu w wielu spółkach, zaś B. O. nie był jedynym prezesem zarządu na przestrzeni lat działalności spółek; - współpraca zachodzi pomiędzy dwoma utworzonymi grupami producentów rolnych i z zachowaniem warunków cen rynkowych, jak z innymi przedsiębiorcami, zaś każda spółka prowadzi indywidualną działalność rolniczą. Końcowo pełnomocnik Spółki zwrócił uwagę na analogię występującą w przypadku spółek Skarbu Pastwa, które otrzymując dotacje, mając jednego beneficjenta, występują każda pod innym numerem EP. Na rozprawie w dnu 16 kwietnia 2015 r. pełnomocnik Skarżącej cofnął wniosek o przeprowadzenie dowodów wskazanych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola taka obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej a także na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, określone w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W wyniku dokonanej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że decyzję tę należało uchylić, bowiem została wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wskazać, że kwestie związane z tworzeniem i prowadzeniem ewidencji producentów uregulowane zostały w ustawie z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 86) - dalej: "u.k.s.e.". Ustawa ta od jej wejścia w życie była wielokrotnie nowelizowana, zatem inne było brzmienie poszczególnych przepisów, na które powołały się organy, na dzień dokonania zakwestionowanego wpisu, a inne na dzień wydania decyzji. I tak brzmienie art. 7 ust. 1 u.k.s.e., według stanu z chwili nadania numeru ewidencyjnego Skarżącej, było następujące: "Ewidencja producentów zawiera: 1) imię i nazwisko albo nazwę producenta, określenie jego miejsca zamieszkania i adres albo określenie siedziby i adres, a w przypadku osoby fizycznej również numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (PESEL), z zastrzeżeniem ust. 3; [zastrzeżenie to nie ma zastosowania w sprawie, gdyż dotyczy osoby fizycznej nieposiadającej obywatelstwa polskiego]; 2) numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 12; 3) numer identyfikacyjny w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON), jeżeli numer taki został nadany; 4) numer identyfikacji podatkowej (NIP), jeżeli numer taki został nadany; 5) imię i nazwisko oraz określenie miejsca zamieszkania i adres pełnomocnika, jeżeli został ustanowiony, albo osoby uprawnionej do reprezentacji, wraz z numerem identyfikacji podatkowej (NIP), jeżeli numer taki został nadany, oraz numerem ewidencyjnym powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (PESEL), z zastrzeżeniem ust. 3; 6) numer rachunku bankowego producenta lub osoby, o której mowa w pkt 5. Natomiast w dniu 1 września 2011 r. weszła w życie nowelizacja art. 7 ust. 1, sprowadzająca się do skreślenia w pkt. 4 i pkt. 5, odnoszących się do numeru NIP słów: "jeżeli został nadany". Z kolei art. 11 ust. 1 u.k.s.e. obowiązujący w chwili dokonywania wpisu będącego przedmiotem postępowania, brzmiał następująco: " Producent podlega wpisowi do ewidencji producentów na podstawie wniosku złożonego do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę wnioskodawcy.". Dnia 15 marca 2010 r. weszła w życie zmiana, stosownie do której przepis ten otrzymał następujące brzmienie: "Wpisu producenta do ewidencji producentów dokonuje się na jego wniosek złożony do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę wnioskodawcy, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję. Kolejnym przepisem mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie jest art. 12 u.k.s.e. Przepis ten w chwili dokonywania wpisu Skarżącej do ewidencji producentów rolnych miał następujące brzmienie: "1. Jednocześnie z wpisem do ewidencji producentów nadaje się numer identyfikacyjny. 2. Numer identyfikacyjny, o którym mowa w ust. 1, jest niepowtarzalny i nie przechodzi na następcę prawnego. 3. Wnioskodawcy podlegającemu wpisowi do ewidencji producentów na podstawie kilku tytułów nadaje się jeden numer identyfikacyjny. 4. W przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny; numer identyfikacyjny nadaje się temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę. 5. W przypadku producentów rolnych, przetwórców, podmiotów prowadzących zakłady utylizacyjne lub potencjalnych beneficjentów, działających w formie spółki cywilnej, nadaje się jeden numer identyfikacyjny. Numer identyfikacyjny nadaje się temu wspólnikowi, co do którego pozostali wspólnicy wyrazili pisemną zgodę. 6. W przypadkach, o których mowa w ust. 4 i 5, do wniosku o wpis do ewidencji producentów dołącza się pisemną zgodę odpowiednio współmałżonka, współposiadacza gospodarstwa rolnego albo wspólników.". W rozpoznawanej sprawie, jako podstawę swego rozstrzygnięcia organy wskazały art. 13 ust. 1 u.k.s.e., który pomiędzy dokonaniem wpisu Skarżącej do ewidencji, a wydaniem zaskarżonej decyzji nie zmienił swego brzmienia. Zgodnie z tym przepisem: "Kierownik biura powiatowego Agencji odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, wpisu do ewidencji producentów, jeżeli wnioskodawca nie jest producentem lub został mu już uprzednio nadany numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 12.". Zatem powodem odmowy wpisu do ewidencji producentów mogą się stać dwie okoliczności: - wnioskodawca nie jest producentem, - wnioskodawcy został uprzednio nadany numer ewidencyjny. Obecnie nie ulega już wątpliwości, że przepis ten stanowi nie tylko podstawę prawną odmowy wpisu do ewidencji w momencie składania wniosku, lecz może także stanowić podstawę do uchylenia czynności materialno-technicznej, jaką jest już dokonany wpis, i dokonania odmowy wpisu, w sytuacji, gdy ujawnią się okoliczności wskazujące, że rejestracja producenta i związane z nią nadanie numeru identyfikacyjnego zostały dokonane pomimo braku wymaganych w tym względzie przesłanek, a brak ten wystąpił już w momencie dokonywania wpisu. Konieczne staje się wówczas wyeliminowanie tej wadliwej czynności, poprzez jej uchylenie w drodze decyzji przy zastosowaniu na zasadzie analogii art. 13 ust. 1 u.k.s.e. (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Po 608/07, wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 465/11, wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 943/12 - opublikowane w internetowej bazie orzeczeń cboisa.nsa.gov.pl). Zatem za nieuprawnione należy uznać stanowisko Skarżącej, sprowadzające się do twierdzenia, że raz już dokonany wpis nie może być uchylony w żaden sposób. Zdarzyć się bowiem może taka sytuacja, że już po dokonaniu wpisu wyjdzie na jaw jedna z ww. dwóch okoliczności, które stanowią podstawę do odmowy wpisu. Jednocześnie jednak wskazać należy, że przedmiotem oceny organu w takiej sytuacji jest stan faktyczny istniejący w chwili dokonywania wpisu, ustalony w oparciu o okoliczności ujawnione już po dokonaniu wpisu, z których to okoliczności wynika wadliwość dokonanej rejestracji producenta i związanego z nią nadania numeru identyfikacyjnego. Stanowisko powyższe jest zgodne z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 877/13, gdzie wprost wskazano, że o wpisie do ewidencji producentów decyduje stan faktyczny na dzień złożenia wniosku. Zatem to stan faktyczny zaistniały na dzień złożenia wniosku powinien być zanalizowany przez organ administracji. Jeżeli organ uchyla czynność materialno-techniczną polegającą na wpisie do ewidencji producentów rolnych i wydaje decyzję o odmowie jego dokonania, powinien to uczynić na podstawie stanu faktycznego istniejącego w chwili dokonywania wpisu. Ten stan faktyczny powinien być ustalony przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych, które istniały w chwili dokonywania wpisu, ale wyszły na jaw już po jego dokonaniu. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wskazał natomiast że: "W przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka nadanego już uprzednio numeru producenta A.-A. sp. z o.o.". Organ nie wyjaśnił jednak na czym spełnienie tej przesłanki polegało, wskazać bowiem należy, że spółka A.-A. oraz spółka U.-A., to odrębne spółki prawa handlowego, które w świetle prawa są odrębnymi osobami prawnymi. Aby zatem skutecznie twierdzić w rozpoznawanej sprawie, że spełniona została przesłanka uprzednio nadanego numeru producenta, należy wykazać, że na chwilę dokonywania wpisu, czyli na dzień 6 maja 2005 r. oba te podmioty były jednym producentem, czyli jednym podmiotem. Natomiast organy administracyjne dokonały analizy powiązań występujących pomiędzy Skarżącą oraz dziesięcioma innymi podmiotami, w tym ośmioma powstałymi po dokonaniu analizowanego wpisu. Ani w decyzji organu pierwszej, ani też w decyzji organu drugiej instancji nie przedstawiono analizy stanu faktycznego występującego na chwilę wpisu. Już z tego powodu należało uznać, że organy dopuściły się naruszenia komentowanego powyżej przepisu art. 13 ust. 1 u.k.s.e. Przy ocenie bowiem czy została spełniona przesłanka nadanego uprzednio numeru ewidencyjnego temu samemu wnioskodawcy nie mają znaczenia zdarzenia powstałe po nadaniu tego numeru, takie jak utworzenie kolejnych spółek, ani też okoliczność pobierania przez te spółki płatności w określonych wysokościach. W przedmiotowej sprawie organ administracji powinien był ponad wszelką wątpliwość wykazać, że pomimo tego, iż na gruncie prawa handlowego spółki U.-A. i A.-A. były odrębnymi spółkami i w konsekwencji były odrębnymi osobami prawnymi, to pomimo tego były jednym producentem rolnym i to już na chwilę dokonania wpisu. W ocenie sądu, organy ARiMR tej okoliczności w rozpoznawanej sprawie nie wykazały. Podnoszone przez organy okoliczności, w postaci pełnienia przez tę samą osobę funkcji prezesa zarządu w obu spółkach, a także zawarcia pomiędzy spółkami umowy o świadczenie usług, nie są okolicznościami przesądzającymi o tym, że obie spółki są jednym producentem rolnym. Jedna osoba fizyczna bowiem może pełnić funkcję prezesa w różnych spółkach i z faktu tego nie wynika, że spółki te są jednym podmiotem. Dla porządku podnieść należy, że z treści decyzji organu drugiej instancji wynika, że w obu spółkach nie zachodziła tożsamość wspólników. Ponadto wskazać należy, że zawieranie pomiędzy dwoma podmiotami umów cywilnoprawnych o świadczenie usług dotyczących wykonywania prac rolnych wręcz świadczy o odrębności prawnej tych podmiotów. Kolejnym argumentem, mającym zdaniem organów przemawiać za jednością producenta rolnego, miała być okoliczność posiadania przez obie spółki (a także inne podmioty), tej samej siedziby. Okoliczność ta, w ocenie sądu, sama w sobie nie może przesądzać o tym, że w sytuacji gdy kilka spółek prawa handlowego ma taką samą siedzibę, mamy do czynienia z jednym podmiotem. W obowiązującym porządku prawnym brak jest bowiem przepisu, który zakazywałby posiadanie przez kilka podmiotów jednej siedziby, brak jest także regulacji, z której wynikałoby, że posiadanie jednej siedziby przez kilka podmiotów rodzi skutek w postaci powstania jednego podmiotu. Zauważyć także należy, że organ drugiej instancji analizując podstawę do odmowy dokonania wpisu wskazał na okoliczność uprzedniego nadania numeru producenta (spółce A.-A.), natomiast organ pierwszej instancji wskazywał na fakt, że spółka U.-A. nie jest producentem rolnym. Zatem pomimo tego, że organ drugiej instancji zaaprobował stanowisko organu pierwszej instancji, nie wskazał, czy w jego ocenie zachodzi także druga przesłanka odmowy wpisu, czy tylko jedna i nie zawarł oceny decyzji pierwszoinstancyjnej w tym przedmiocie. Ponadto wskazać należy, że orany obu instancji odwołały się do przepisu art. 3 u.k.s.e., zawierającego definicje określeń użytych w ustawie o krajowym systemie ewidencji w brzmieniu obowiązującym na chwilę wydania decyzji. Zgodnie z pkt. 1 tego artykułu, określenie "gospodarstwo rolne" oznacza – wszystkie nieruchomości rolne będące w posiadaniu tego samego podmiotu lub gospodarstwo w rozumieniu art. 2 lit. b ww. rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, natomiast w myśl pkt. 2, określenie "producent" oznacza - producenta rolnego, organizację producentów, przetwórcę, podmiot prowadzący zakład utylizacyjny oraz potencjalnego beneficjenta. Stosownie do pkt. 3, określenie "producent rolny" oznacza - osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą: a) posiadaczem gospodarstwa rolnego lub b) rolnikiem w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, lub c) posiadaczem zwierzęcia". Definicje te zasadniczo odpowiadają definicjom zawartym w art. 2 lit. a i lit. b ww. rozporządzenia Rady nr 73/2009, stosownie do których, określenie "rolnik" oznacza "osobę fizyczną lub prawną lub grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty, określonym w art. 299 Traktatu, oraz która prowadzi działalność rolniczą" (lit. a), natomiast "gospodarstwo" oznacza "wszystkie jednostki produkcyjne zarządzane przez rolnika znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego" (lit. b). Jednakże w chwili dokonywania wpisu ten przepis ustawy miał odmienne brzmienie, stanowił wówczas, że użyte w ustawie określenie "gospodarstwo rolne" oznacza "wszystkie nieruchomości rolne będące w posiadaniu tego samego podmiotu" (art. 3 ust. 1 u.k.s.e.), natomiast "producent" oznacza "producenta rolnego, organizację producentów, przetwórcę, podmiot prowadzący zakład utylizacyjny", zaś "producent rolny" oznacza "osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą posiadaczem gospodarstwa rolnego lub posiadaczem zwierzęcia". Zatem do zmian wprowadzonych w dniu 27 lutego 2007 r. przepisy te nie zawierały odwołań do definicji zawartych w ustawodawstwie unijnym. Tymczasem odwołując się do definicji obowiązujących w dacie wydania decyzji, pomimo tego, że są to przepisy prawa materialnego, organy administracji nie wskazały z jakich powodów zastosowały przepisy w tym właśnie brzmieniu, a nie w brzmieniu obowiązującym na chwilę dokonania wpisu. Konkludując, stwierdzić zatem należy, że w postępowaniu administracyjnym nie wykazano w sposób przekonujący wystąpienia przyjętej w zaskarżonej decyzji przesłanki uchylenia wpisu i odmowy wpisu do ewidencji producentów skarżącej Spółki, o której mowa w art. 13 ust. 1 u.k.s.e., tj. uprzedniego nadania producentowi numeru identyfikacyjnego. Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez organy kwestii doprowadzenia do sztucznego podziału gospodarstwa rolnego, umożliwiającego korzystanie z pomocy udzielanej na wsparcie rozwoju obszarów wiejskich, z ominięciem limitów powierzchniowych dotyczących przyznawanych płatności, wskazać należy, że powoływanie się na ten argument w postępowaniu dotyczącym wpisu do ewidencji producentów rolnych nie jest uzasadnione. Przywołane bowiem przez organ przepisy art. 4 ust. 3 ww. rozporządzenia Rady nr 2988/95, zgodnie z którym: "Działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści.", a także art. 4 ust. 8 ww. rozporządzenia Komisji nr 65/2011, w myśl którego: "Nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.", dotyczą przyznawania płatności ze środków unijnych, a nie dokonywania wpisów w ewidencjach. Z tego powodu kwestia, czy spółka U.-A. sztucznie stworzyła warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia, powinna być rozstrzygana w postępowaniach o przyznanie konkretnych płatności. Sąd w pełni podziela w tym zakresie pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 738/13 – oddalającego skargę kasacyjną organu ARiMR, w którym wskazano, że: "Nie znajduje również uzasadnionych podstaw zarzut niezastosowania art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, [...]. Zasadnie bowiem Sąd I instancji stwierdził, że rozważania organu w tym zakresie były przedwczesne. Sprawa dotyczyła odmowy wpisu do ewidencji producentów rolnych i nadania numeru identyfikacyjnego nie zaś wniosku o przyznanie płatności, a więc sprawy z zakresu środków wsparcia obszarów wiejskich, do którego mógłby mieć zastosowanie przywołany przepis.". Ponadto zauważyć należy również, że podobny pogląd wyrażono w cytowanym przez organ odwoławczy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 774/11), dotyczącym także wpisu do ewidencji, w którym stwierdzono, że: "Kwestia, czy to swoiste "multiplikowanie" spółek cywilnych stanowi uzasadnioną okolicznościami formę prowadzenia działalności rolniczej, czy też jest tylko przejawem działania nastawionego na uzyskanie pomocy (płatności) w wyższej niż dopuszczalna kwocie, musi być rozstrzygnięte przez organy administracji publicznej, na tle okoliczności konkretnej sprawy, a przede wszystkim konkretnych przepisów prawa regulujących cel, zasady oraz warunki przyznawania wsparcia. Kwestie te będą rozstrzygane w innym postępowaniu, zaś prawidłowość działania organów w tym zakresie będzie mogła zostać poddana ocenie sądów administracyjnych". W tym kontekście należy podkreślić, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest kwestia uchylenia i odmowy wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego, zatem organy ARiMR powinny ograniczyć się do zbadania ww. warunków dokonania takich rozstrzygnięć. Przedstawioną w tym zakresie ocenę organu odwołującą się do stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności uznać należy więc za co najmniej przedwczesną. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, organ odwoławczy nie wykazał w stopniu wystarczającym zaistnienia okoliczności uprzednio nadanego numeru identyfikacyjnego i, w konsekwencji, do zastosowania art. 13 ust. 1 u.k.s.e. Uznać zatem należało, że zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego (art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jego prawidłowego rozpatrzenia oraz brak należytego wyjaśnienia przesłanek, jakimi organy ARiMR kierowały się przy załatwieniu sprawy, a także nienależyte uzasadnienie decyzji przez obszerne cytowanie orzecznictwa i przepisów prawa nie mających bezpośredniego związku z przedmiotem rozstrzygnięcia, z pominięciem okoliczności faktycznych i prawnych, istotnych dla załatwienia sprawy. Naruszone również zostały – w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy - wskazane wyżej przepisy prawa materialnego krajowego i unijnego, przez ich niewłaściwe zastosowanie w brzmieniu nieodpowiednim do stanu faktycznego sprawy albo wsteczne zastosowanie przepisów do stanu faktycznego istniejącego przed datą ich wejścia w życie lub niemających zastosowania do przedmiotu sprawy. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." - orzekł o uchyleniu tych decyzji. W ponownym rozpoznaniu sprawy organ ARiMR uwzględni przytoczoną powyżej ocenę prawną i dokona analizy stanu faktycznego istniejącego na dzień dokonania wpisu skarżącej Spółki do ewidencji producentów rolnych, odnosząc do niego odpowiednie, obowiązujące w tym czasie przepisy prawa. O niewykonywaniu zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152, a o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu odwoławczego na rzecz Skarżącej kwotę [..] zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą złożył się zwrot wpisu od skargi, w wysokości [...] zł (określonego zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.) i zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł (obliczony na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2013 r., poz.490), oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie [..] zł.