I SA/Sz 209/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia NSA – Zygmunt Chorzępa po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku RK o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe w opłacie paliwowej za miesiąc październik 2005 r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości za zaległości podatkowe w opłacie paliwowej za miesiąc październik 2005 r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego, wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż egzekucja świadczenia w chwili obecnej prowadziłaby do spełnienia świadczenia, które jest nienależne, a przy tym prowadzi do istotnego uszczerbku dla koniecznego utrzymania skarżącego i jego rodziny. Ponadto, zdaniem pełnomocnika skarżącego, podniesione w skardze zarzuty merytoryczne dotyczące skargi, świadczące o tym, iż nałożony na stronę obowiązek podatkowy budzi wątpliwości wskazują na zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo ogólnikowe stwierdzenie, że wykonanie decyzji prowadzi do uszczerbku dla koniecznego utrzymania skarżącego i jego rodziny, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, iż wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, a więc pozytywnym rozpoznaniem wniosku, spoczywa na wnioskodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/04, publ. w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, aby taka ocena sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona winna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne ewentualnie uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie. Przytoczenie jedynie treści powyższego przepisu, jak i brak szczegółowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę w ramach zasady skargowości. Sąd jednak z urzędu uwzględnia okoliczności mające związek ze złożonym wnioskiem, które wynikają z akt sprawy. Pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" jako zwroty niedookreślone wymagają konkretyzacji w danych sytuacjach. Przyjmuje się, że przy przesłance "znacznej szkody" chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04, publ. w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005, komentarz do art. 61). Wstrzymanie wykonania postanowieniem przez sąd oznacza, że przez swoje orzeczenie sąd zapewni stronie jedynie tymczasową ochronę prawną, a nie rozstrzyga sprawę merytorycznie. Jednocześnie, nawiązując do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia prawa podatkowego należy nadmienić, iż rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania decyzji Sąd nie bada zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie potencjalne skutki jakie może ponieść strona w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że wniosek ten nie może być uwzględniony, gdyż w jego uzasadnieniu nie wskazano na żadne okoliczności świadczące, że w danej sprawie zachodzi podstawa do zastosowania tej instytucji. Strona jest zobowiązana wskazać konkretne okoliczności, z których wynikałoby, że możliwym jest zaistnienie niebezpieczeństw wymienionych w cytowanym przepisie. Samo powoływanie się na niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji i wskazanie ogólnie na przesłanki wstrzymania nie stanowi podstawy faktycznej uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w toku postępowania sądowego. Sąd działając z urzędu i badając akta postępowania, również nie doszukał się dowodów wskazujących na wystąpienie podstaw do wstrzymania wykonania decyzji organu odwoławczego. W tej sytuacji, wobec niewykazania przez skarżącego, by zachodziły okoliczności wymienione w powołanym wyżej przepisie - na podstawie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji.