I SA/Sz 210/13

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie – - Iwona Golec po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata. Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Odnosząc się do wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych wskazać na wstępie należy, że zgodnie z treścią art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. W tej sytuacji, wobec zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych, nie jest możliwe przyznanie tego zwolnienia na mocy orzeczenia referendarza sądowego. Niniejsza sprawa dotyczy odmowy umorzenia składek na ubezpieczenie społeczne, zatem należy do kategorii spraw wymienionych w powołanym przepisie. Z uwagi na powyższe, złożony przez M. P. wniosek podlegał rozpoznaniu w części dotyczącej przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Z uzasadnienia wniosku, oświadczenia majątkowego, o stanie rodzinnym, dochodach, oraz złożonych w odpowiedzi na wezwanie zaświadczeń Zakładu Karnego w [...] z dnia [...] r., które uwzględniono przy ocenie wniosku, pomimo złożenia z uchybieniem wyznaczonego terminu, wynika, co następuje. Skarżący od [...] r. odbywa karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w [...]. Oświadczył, że nie uzyskuje przychodów, nie posiada środków finansowych na koncie depozytowym zakładu karnego. Nadesłane zaświadczenia Zakładu Karnego w [...] z [...] r. potwierdzają, że skarżący nie jest aktualnie zatrudniony, dysponuje aktualnie kwotą [...] zł, a w okresie ostatnich [...] miesięcy otrzymał przelew od M. P. w wysokości [...] zł. Odnośnie posiadanego majątku skarżący oświadczył, że zarówno on, jak i pozostali członkowie rodziny (M. P.-student, W. P.-uczeń, B. P.- bezrobotna) nie posiadają nieruchomości, oszczędności, czy wartościowych przedmiotów. Rozpoznając wniosek należało zważyć, co następuje. Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje - w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Analizując przedstawioną przez skarżącego sytuację, w jakiej się aktualnie znajduje, należało uznać, że wykazał on, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w sprawie, sprowadzających się na obecnym etapie postępowania do opłat za czynności adwokata, bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Mając powyższe na uwadze należało na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzec jak w sentencji.