I SA/Sz 213/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty targowej za okres od 14 czerwca do 10 lipca 2009 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie przepisów art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 8, poz. 60 z 2005r.,tekst jednolity ze zm.) i art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz.U. Nr 79, poz. 856 z 2001r., ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. S., od decyzji Prezydenta Miasta K. z [...]r., w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 14 czerwca do 10 lipca 2009r. w kwocie [...] zł., zaskarżoną decyzję organu I instancji utrzymało w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że K. S. prowadził sprzedaż artykułów przemysłowych w okresie od 14 czerwca do 10 lipca 2009r., zajmując powierzchnię, na której wystawia towar od 14 do 24 m2. Zgodnie z przepisem § 2 pkt 1 Uchwały Rady Miasta Kołobrzeg z dnia 24 października 2008 r. Nr XXV/348/08 w sprawie opłaty targowej (Dz. Województwa Zachodniopomorskiego Nr 97, poz. 2121 z 2008,) za zajmowanie powierzchni handlowej K. S. był zobowiązany do wnoszenia opłaty targowej w kwocie [...] zł za każdy rozpoczęty metr kwadratowy tej powierzchni. W okresie objętym decyzją podatnik uiścił łącznie [...] zł. i odmówił zapłaty pozostałej kwoty należności, co spowodowało konieczność określenia zobowiązania w trybie decyzji podatkowej przez organ I instancji. W odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, decyzji Prezydenta Miasta K. zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie okresu i kwoty należnych opłat, dowolny i arbitralny dobór dowodów potwierdzających, "rzekomo", wykonywanie czynności skutkujących obowiązkiem zapłaty opłaty targowej za wskazany okres i określonej kwocie przez przyjęcie, niezgodnie z rzeczywistością, że zajmował powierzchnię dochodzącej do 24 m2 , wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji podkreślając w uzasadnieniu odwołania, że najdłuższe stanowisko jakie mógł ustawić z posiadanych 5 stołów o szerokości 1,2 m to powierzchnia 6 m2, co winno skutkować obciążeniem opłatą targową w kwocie [...] zł. Przyjęte w decyzji dane odnoszące się do ustalonej powierzchni handlowej uznał za absurdalne, które "nie wynikają z niczego" są "zwykłym usiłowaniem uzyskania od podatnika świadczenia i uzyskanie nienależnego zysku przez inkasenta". Na potwierdzenie zarzutów zawnioskował przeprowadzenie dowodu z zeznań P. M. i M. Ć. Przekazując odwołanie, Prezydent M. K. odniósł się do zarzutów odwołania przedkładając wyjaśnienia złożone przez inkasentów J. B.-K. i W. M., którzy wskazali, że obmiaru stoiska dokonywali w obecności sprzedawcy, uwidaczniając obmiar w meldunku o odmowie uiszczenia opłaty, Fakt sprzedaży był dokumentowany fotografią z datownikiem. Rozpatrując odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, decyzję Prezydenta M. K. za zgodną z prawem. SKO, swoje ustalenia oparło na dokumentach urzędowych, meldunkach inkasentów gminnych, materiale fotograficznym oraz wyjaśnieniu złożonym przez inkasentów, którzy jako osoby zatrudnione na podstawie uchwały Rady Miasta Kołobrzeg, wykonujące pracę na rzecz organu podatkowego są dla organu osobami zaufanymi, a ich meldunki są dowodem na istnienie faktów w nich podanych. Treść meldunku została poparta materiałem fotograficznym. Zarzuty K. S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za niewiarygodne i nie poparte żadnymi dowodami. Odnośnie przesłuchania świadków na okoliczność rozmiaru stoiska handlowego, SKO powołując treść art. 188 Ordynacji podatkowej stwierdziło, że rozmiar powierzchni handlowej w poszczególnych dniach został wystarczająco udowodniony przez obmiar dokonany przez inkasentów. Organ odwoławczy wskazał, że obmiarem została objęta powierzchnia funkcjonalnie związana z handlem, a więc ta zajęta na składowanie towaru poza stołem, opakowania, czy torby, wieszaki czy balustrady, na których rozwieszono towar. Potwierdza to materiał fotograficzny, w tym zajęcie balustrad. Dlatego zdaniem organu odwoławczego, inkasenci słusznie zaliczyli do powierzchni handlowej obciążonej opłatą targową całą zajmowaną przez K. S. powierzchnię, zajmowaną do prowadzenia działalności handlowej. Ewentualne zeznania wnioskowanych świadków, zdaniem organu odwoławczego mogły te ustalenia jedynie potwierdzić, gdyż trudno przyjąć, że wnioskowani świadkowie prowadzili własne obmiary stoiska i dysponują jednoznacznym materiałem dowodowym,. Dlatego organ odwoławczy uznał, że dopuszczenie tych dowodów nie wniesie nic nowego, nieznanego w zebranym materiale dowodowym i z punktu widzenia ekonomiki procesowej jest zbędne. Uznając, że materiał dowodowy zebrany w sprawie jest jednoznaczny w zakresie zajętej powierzchni do prowadzenia handlu, dni sprzedaży, oraz wskazania osoby zobowiązanej do uiszczenia opłaty targowej, organ odwoławczy wskazał, że zaprzeczenia i zarzuty K. S. są sprzeczne z wiarygodnym materiałem dowodowym. Organ podatkowy na podstawie informacji inkasentów ustalił dni dokonywania przez K. S. sprzedaży objętej obowiązkiem opłaty targowej. Mając na uwadze zasady ustalania opłaty targowej na podstawie uchwały Rady Miasta Kołobrzeg z dnia 24 października 2008r. rozmiary powierzchni handlowej, zajętej w poszczególne dni oraz stawkę opłaty targowej za metr kwadratowy zajętej powierzchni oraz stawkę maksymalną, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ I instancji przeprowadziło prawidłowe postępowanie, zebrało wyczerpujący materiał dowodowy, a skarżący miał zapewnione prawo czynnego udziału w postępowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało odwołanie skarżącego za niezasadne, nie mające uzasadnienia w stanie faktycznym ustalonym w sprawie i obowiązującym stanie prawnym i dlatego, zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. S., zarzucił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. naruszenie: - przepisów art. 122, art.172, art.173, art.180 i art.187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej nakładających na organy obowiązek podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący; - przepisu art. 188 Ordynacji podatkowej przez uznanie, że ustalenie rozmiarów powierzchni handlowej zajmowanej przez skarżącego na podstawie obmiarów inkasentów jest wystarczające, - przepisu art. 210 § 4 w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie i niewskazanie w obu decyzjach, z jakich przyczyn uznano za jedynie wiarygodne dowody własne organu I Instancji, a odmówiono wiarygodności dowodom i wyjaśnieniom przedstawionym przez skarżącego ; Nie wskazując przepisów postępowania, K. S. zarzucił nadto organom podatkowym: - pozbawienie go prawa do czynnego udziału w postępowaniu przez niedopuszczenie dowodu z przesłuchania świadków i dowolne uznanie, że świadkowie nie wnieśliby do sprawy nic nowego, - dowolną i arbitralną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie przez uznanie, że organ podatkowy I Instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny stanowiący podstawę przypisania skarżącemu obowiązku zapłaty opłaty targowej za okres i w kwocie określonej w decyzji z [...] r. , - ustalenie w sposób dowolny i arbitralny dowodów rzekomo potwierdzających wykonywanie przez skarżącego czynności skutkujących obowiązkiem zapłaty opłaty targowej oraz przyjęcie, że we wszystkich dniach wskazanych w decyzji wykonywał czynności skutkujących obowiązkiem zapłaty opłaty targowej na powierzchni nawet 24 m2. - rażące naruszenie przez organy podatkowe obowiązku udowodnienia (wielkości) powierzchni zajmowanej w poszczególnych dniach, przez dowolne przyjęcie, że inkasent prawidłowo wskazał powierzchnie przyjętą do określenia opłaty targowej - bez sprawdzenia, w jaki sposób wykonano obmiary, skoro z załączonych zdjęć wynika uzasadniona wątpliwość podnoszona w toku postępowania przez skarżącego . Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie, że obydwie decyzje nie podlegają wykonaniu. W obszernym uzasadnieniu skargi, jej autor skoncentrował się na kwestii rzetelności ustalenia powierzchni zajętej do handlowania przez skarżącego przez inkasentów i zarzutach jakie podnosił w tym zakresie w postępowaniu. Za niezasadną uznał skarżący, odmowę przesłuchania w charakterze świadków sprzedawców, którzy jego zdaniem wykazaliby jak dokonywano obmiaru zajmowanej przez niego powierzchni, fakt uiszczania opłat do rąk inkasenta oraz to, że nie handlował przez cały okres w takim rozmiarze jak przyjęto w decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącego, nie wyjaśniono w decyzjach, co należy rozumieć przez obszar służący handlującemu do wykonywania czynności związanych ze sprzedażą, zawarty w Uchwale Rady Miasta Kołobrzeg Nr XXV/348/08. Wyjaśnienia w tym zakresie organu odwoławczego są niewystarczające, zwłaszcza, że odmiennie ten obszar definiują oba organy. W obu decyzjach nie sprawdzono, w jaki sposób inkasent dokonywał obmiar powierzchni zajmowanej przez skarżącego, a zdaniem skarżącego, fakt posługiwania się metrówką z legalizacją niczego nie wyjaśnia. Nie wyjaśniono również, na jakiej podstawie skarżącego obciążono opłatą targową, bowiem z niczego nie wynika, że tzw. Bulwar [...] jest objęty wymienioną Uchwałą Nr XXXV/348/08, a w 2008r., organ I instancji twierdził, że handlowanie na tym terenie nie podlega obowiązkowi uiszczenia opłaty targowej. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskazujące na argumenty powołane w decyzji wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje: Skarga nie jest zasadna. K. S. skarżąc decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...]r., zarzucił decyzji naruszenie przepisów postępowania w zakresie niewyjaśnieni wszystkich okoliczności sprawy, nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, niezasadne nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność rozmiaru powierzchni zajętej na prowadzenie działalności handlowej i sposobu jej obmierzania przez inkasentów, pozbawianie skarżącego prawa do czynnego udziału w sprawie, a zwłaszcza przez arbitralne przyjęcie za udowodnione, że powierzchnia handlowa ustalona przez inkasentów jest tą rzeczywistą, na której prowadził działalność oraz brak wskazania przyczyn uznania tych dowodów za jedynie wiarygodne. Odnosząc się do zarzutów skargi należy zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 15 ust.2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121 poz. 844 tekst jedn.), targowiskiem w rozumieniu ustawy są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel. Zgodnie z ust.2a art. 15 cyt. ustawy, sprzedaż w budynkach lub częściach budynków nie podlega tej opłacie . Z niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń organu podatkowego, w dniach wskazanych w decyzji, skarżący prowadził sprzedaż artykułów przemysłowych na Bulwarze [...] w K., a więc miejscu, które zasadnie organ uznał za targowisko w rozumieniu cyt. wyżej przepisu. Z kolei przepis art. 19 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych określa delegację dla rady gminy do uregulowania w drodze uchwały zasad ustalania i poboru oraz terminy płatności oraz wysokość stawek opłat, w tym targowej, która nie może przekraczać kwoty [...] zł dziennie. Uchwałą, która w sprawie reguluje kwestie sposobu poboru opłaty targowej i jej wysokość jest Uchwała Rady Miasta Kołobrzeg Nr XXV/348/08 z 24 października 2008r., gdzie została ustalona stawka za 1 m2 zajętej powierzchni terenu na prowadzenie działalności objętej obowiązkiem uiszczenia opłaty targowej. Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy, co prawda nie cytując przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a tylko przepisy Uchwały Rady Miasta, wskazał na regulacje sposobu ustalania opłaty i zasad jej poboru. Wskazał również na obszar Miasta K., gdzie działalność handlowa obejmująca sprzedaż towaru bez względu na jego asortyment podlega opłacie. Obszar ten obejmuje również Bulwar [...], gdzie inkasenci pobierający opłatę targową stwierdzili, że w dniach wskazanych w decyzji, skarżący prowadził działalność handlową. W tym zakresie sporządzali "meldunek dotyczący osoby odmawiającej uiszczenia opłaty targowej", w którym odnotowywali datę sporządzenia meldunku, osobę zobowiązaną do uiszczenia opłaty targowej, rozmiar stoiska, na którym zobowiązany prowadził działalność handlową oraz nazwisko osoby, która dokonywała sprzedaży na stoisku ale nie była osobą na imię, której była zarejestrowana działalność handlowa. Do meldunku inkasent dołączył wydruk komputerowy zdjęcia stoiska z datownikiem. Na zdecydowanej większości meldunków osobą, która dokonywała sprzedaży towarów w danym dniu był skarżący i to on odmawiał inkasentowi uiszczenia opłaty za dany dzień. Nie zgadzając się z treścią tych meldunków, stanowiących dla organów podatkowych dowód prowadzenia działalności handlowej podlegającej opłacie, skarżący w odwołaniu stwierdził, że zajmował powierzchnię do 6 m2 (pięć stołów o szerokości 1,2 m), co mogą potwierdzić świadkowie, którzy byli sprzedawcami oraz dołączone do odwołania zdjęcia z datownikiem i wyrażając odmienne oceny sformułował zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które jego zdaniem uzasadniają uchylenie decyzji. I tak wbrew twierdzeniom skarżącego, organ odwoławczy rozpatrzył zebrany materiał dowodowy, dokonał jego oceny z uwzględnieniem postawionych w odwołaniu zarzutów, wskazał dlaczego dał wiarę dokumentom sporządzonym przez inkasentów, omawiając znaczenie dołączonych do meldunku fotografii, potwierdzających, że w niektórych dniach, do prezentowania towaru skarżący wykorzystywał przylegającą do stoiska barierkę. Przedstawiona przez organ odwoławczy analiza, zdaniem Sądu jest logiczna, analizuje zebrany materiał w sprawie i konfrontuje dokonane ustalenia i oceny z zarzutami i twierdzeniami skarżącego. Ustosunkowuje się również organ odwoławczy do złożonego wniosku dowodowego i uzasadnia odmowę jego przeprowadzenia faktem, że obmiary zajmowanej w poszczególnych dniach powierzchni handlowej były dokonywane na bieżąco, w dniu, kiedy inkasent chciał pobrać opłatę oraz tym, że inkasent jako osoba zatrudniona przez organ jest osobą zaufaną, która takich ustaleń dokonuje rzetelnie. Aczkolwiek, ustalenia inkasenta zawarte w meldunku o odmowie uiszczenia opłaty targowej, zdaniem Sądu nie stanowią żadnego dokumentu urzędowego i są dowodem, który podlega ocenie, co do zawartych w nim treści, to samo zaprzeczenie przez skarżącego, że zawarte ustalenia są nieprawdziwe, co mogą potwierdzić wskazani świadkowie, nie uzasadnia zdaniem Sądu, obowiązku dopuszczenia wskazanych dowodów przez organ. Uzasadniając odmowę dopuszczenia dowodu z zeznań świadków organ odwoławczy, wskazując na analizę zebranych w tym zakresie dowodów stwierdził, że świadkowie – sprzedawcy mogą potwierdzić dokonane ustalenia i niedysponowanie przez nich "własnymi obmiarami", pozwala na stwierdzenie, że nie wniosą nic nowego do sprawy. Zdaniem Sądu w realiach sprawy taki wniosek był uprawniony zwłaszcza, że na większość meldunków o odmowie uiszczenia opłaty targowej jako sprzedawca jest wskazany skarżący, któremu inkasent okazywał dokument i żądał uiszczenia określonej kwoty opłaty, i wówczas skarżący nie zgłaszał żadnych uwag w zakresie jego treści, mając przecież świadomość że, wielkość żądanej kwoty opłaty targowej uzależniona jest od wielkości zajętej powierzchni Bulwaru, na prowadzenie sprzedaży. Wielkość żądanej przez organ opłaty targowej za poszczególne dni jest różna, co wskazuje na to, że wielkość stoiska skarżącego zmieniała się. Dołączone do meldunków fotografie, potwierdzają fakt zajmowania przez skrzącego balustrady, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, w ocenie materiału dowodowego, co uzasadnia zgodnie z przepisami Uchwały Rady Miasta, zaliczenie tej powierzchni do podstawy ustalenia opłaty. Te ustalenia i oceny potwierdzają również zdjęcia dołączone przez skarżącego do odwołania. Wskazując na powyższe oceny Sąd stwierdza, że zarzuty skargi K.S. w zakresie naruszenia przepisów postępowania przez organy podatkowe nie są zasadne. Sąd nie stwierdził, by organ odwoławczy nie dokonał w sprawie niezbędnych ustaleń i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Ocena treści uzasadnienia decyzji zaprzecza zarzutowi, gdyż przeciwnie zawiera ocenę dokonanych ustaleń. Oceny materiału dowodowego dokonane przez skarżącego nie podważają ocen organów podatkowych, a są polemiką i inną oceną zebranych dowodów lub twierdzeniem, że ustaleń wiarygodnych, zwłaszcza co do zajmowanej przez niego powierzchni handlowej brak. Mająca na uwadze dokonane ustalenia i oceny, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego nie narusza przepisów postępowania w sposób, który miałby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i dlatego na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) skargę oddalił.