I SA/Sz 218/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa (spr.), , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2009 r. skargi J. L. na postanowienie Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r. sygn. akt [...] w sprawie niewyrażenia zgody na umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 8 lutego 2009 r. J. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie Burmistrza Miasta B. z dnia [...]r. sygn. akt [...] w sprawie niewyrażenia zgody na umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, gdyż zdaniem organu, postanowienie Burmistrza Miasta B. wydane w trybie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 88, poz. 539) nie jest aktem, który podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Problem dopuszczalności skargi na rozstrzygnięcia wydane w trybie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 88, poz. 539) był już przedmiotem oceny sądów administracyjnych, a linię orzecznictwa, jaka ukształtowała się w tym zakresie (por. wyrok NSA oz. W Białymstoku z dnia 22 listopada 2000 r. sygn. akt SA/BK 1432/99 opublikowany www.nsa.gov.pl, wyrok NSA w Gliwicach z dnia 23 maja 2005 r. sygn. akt I SA/GL 1799/04 Lex Polonica nr 400009, wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 września 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 750/07 opubl. www.nsa.gov.pl.) Sąd rozpoznający sprawę w pełni aprobuje. W świetle art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta (§ 2) obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Odpowiednio do § 3 powołanego przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Badając dopuszczalność wniesionej przez J. L. skargi Sąd stwierdził, iż postanowienie Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r. nie jest aktem, który może podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. Nie jest bowiem żadnym z postanowień/aktów wymienionych w tym przepisie. Bezspornym jest, iż zaskarżone przez stronę postanowienie zostało wydane na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 88, poz. 539). Przepis ten stanowi, że w przypadku pobieranych przez urząd skarbowy podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, naczelnik tego urzędu może umarzać, odraczać termin zapłaty lub rozkładać na raty należności oraz zwalniać płatnika z obowiązku pobrania bądź ograniczać pobór należności wyłącznie za zgodą przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego. Na postanowienie przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie ulg, o których mowa w ust. 1, nie przysługuje zażalenie (ust. 3). W ocenie Sądu ustawa wyraźnie więc stwierdza, iż postanowienie wydane na podstawie art. 18 ust. 2 tej ustawy nie podlega zaskarżeniu zażaleniem, w konsekwencji czego jako takie, nie może być również zaskarżone do sądu administracyjnego. Sąd nie znalazł również podstaw do uznania, iż postanowienie wydane w trybie art. 18 ust. 2 powołanej ustawy kończy postępowanie w sprawie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. W postępowaniu dotyczącym ulg podatkowych taki przymiot posiadają bowiem tylko decyzje organów podatkowych. Powyższe znajduje potwierdzenie m.in. w brzmieniu art. 18 ust. 2 cytowanej ustawy, który wyraźnie stwierdza, iż to naczelnik urzędu skarbowego może umarzać zaległości podatkowe. Niniejsze postanowienie nie jest zatem aktem, o którym mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Zdaniem Sądu postanowienie wydane na podstawie art. 18 ust. 2 niniejszej ustawy nie mieści się również w katalogu aktów, o których mowa w art. 3 § 3 p.p.s.a., który posługuje się pojęciem "innych aktów". W doktrynie wyrażany jest pogląd, który Sąd podziela, iż unormowanie to znajduje zastosowanie do skarg w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę aktów i działań organów administracji publicznej oraz aktów i działań innych podmiotów spoza kręgu organów administracji publicznej, które zostały poddane kontroli sądów administracyjnych na podstawie ustaw szczególnych, do których nawiązuje art. 3 § 3 p.p.s.a. (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, LexisNexis, Warszawa 2005 r., s. 240). Skoro w ustawie o dochodach jednostek samorządu terytorialnego brak jest przepisów przewidujących możliwość zaskarżenia postanowienia wydanego na podstawie art. 18 ust. 2 tej ustawy, nie sposób uznać, iż może ono być zaskarżone do sądu administracyjnego na podstawie art. 52 § 4 p.p.s.a. Uznając zatem, ze postanowienie Burmistrza Miasta B. z dnia z dnia [...]r. sygn. akt [...] w sprawie niewyrażenia zgody na umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn nie podlegało zaskarżeniu do sądu administracyjnego, Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, którą na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało odrzucić.