I SA/Sz 222/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 kwietnia 2018 r. wniosku P. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z jej skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia 27 lutego 2018 r. P. A. R. P. w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 5 lutego 2018 r. w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w kwocie [...]zł. W treści skargi, skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia przez organ na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2017 r., poz.1369 ze zm., zw. dalej: p.p.s.a.), a na wypadek gdyby organ nie uwzględnił przedmiotowego wniosku, to wstrzymanie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest uzasadniony, ze względu na istniejące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podkreśliła, że jest państwową osoba prawną, która na mocy art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241, z późn. zm.), stała się agencją wykonawczą i tym samym jest jednostką sektora finansów publicznych (art. 9 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych Dz. U. z 2013 r. poz. 885 z późn. zm.) oraz działa w ramach określonego budżetu. Zgodnie z przepisem art. 18 ustawy o finansach publicznych, skarżąca jest państwową osobą prawną utworzoną na podstawie odrębnej ustawy w celu realizacji zadań państwa. W myśl art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu P. A. R. P. (Dz. U. z 2016 r. poz. 359 z późn. zm.), A. nie podejmuje działań, których celem jest osiągnięcie zysku. W ramach swoich zadań, skarżąca udziela przedsiębiorcom wsparcia z krajowych środków budżetowych oraz środków funduszy strukturalnych Unii Europejskiej. Sama działalność A. oparta jest na przychodach, którymi są przede wszystkim dotacje celowe z budżetu państwa przeznaczone na realizację zadań A., w tym na współfinansowanie programów i projektów finansowanych z udziałem środków europejskich, finansowanie lub dofinansowanie inwestycji A. oraz dotacje podmiotowe z budżetu państwa przeznaczone na pokrycie bieżących kosztów zarządzania realizowanymi przez A. zadaniami, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 1a, w tym kosztów ponoszonych przez regionalne instytucje finansujące. Skarżąca podkreśliła, że środki objęte tytułem wykonawczym [...], które próbowała odzyskać od Dłużnika w ramach postępowania egzekucyjnego wszczętego przed Naczelnikiem Z. Urzędu Skarbowego w S. a które stały się przyczyną obciążenia skarżącej przez ww. organ kosztami egzekucyjnymi, są środkami pochodzącymi z programu finansowego z udziałem środków europejskich podlegającymi zwrotowi z uwagi na wykorzystanie ich niezgodnie z przeznaczeniem (art. 207 ust. 1 pkt 1 ustawy. o finansach publicznych). Zdaniem skarżącej, ze względu na fakt, że podstawowym źródłem jej przychodów są dotacje z budżetu państwa oraz, że A. nie może podejmować żadnej działalności, której celem byłoby osiągnięcie zysku zapłata przez nią należności w postaci kosztów egzekucyjnych w wysokości [...] zł będzie tożsama z obciążeniem budżetu państwa ww. kosztami oraz poważnym utrudnieniem w realizacji zadań przekazanych A. do wykonania. Tym samym gospodarczo nieuzasadnione jest pokrycie przedmiotowych kosztów egzekucyjnych ze środków publicznych a ich wyegzekwowanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Tym samym chodzi o wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem wymagalności kosztów egzekucyjnych będzie jedynie generowanie kosztów publicznych. Organ nie wydał postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia. Nie ustosunkował się także do wniosku o wstrzymanie adresowanego przez stronę skarżącej do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wskazał WSA w Białymstoku w postanowieniu z 3 sierpnia 2006 r. (sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964) sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, powinien mieć na uwadze interes nie tylko wnioskodawcy, ale i innych uczestników postępowania oraz uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Oceniając wniosek strony, przy uwzględnieniu podniesionych w nim okoliczności, Sąd stwierdził, że wykonanie zaskarżonego postanowienia na obecnym etapie postępowania, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia przemawia również kwota obciążającego skarżącą zobowiązania w wysokości [...] zł. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.