I SA/Sz 227/13

Dnia 13 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Anna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na tytuł wykonawczy z dnia [...] r. nr [...] wystawiony przez Prezydenta Miasta w przedmiocie zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wpłynęło pismo M. S., opatrzone datą [...] r., zatytułowane "Skarga na decyzję Prezydenta Miasta [...]", w którym skarżący wskazał, że w dniu [...] r. otrzymał upomnienie dotyczące zapłaty za parkowanie samochodu. Następnie, mimo telefonicznie zgłoszonych zastrzeżeń oraz przesłania organowi kserokopii orzeczenia komisji lekarskiej o zaliczeniu skarżącego do [...] grupy inwalidzkiej, w dniu [...] r. doręczono mu odpis tytułu wykonawczego. W tym stanie sprawy, skarżący uiścił kwotę [...] zł. W ww. piśmie skarżący zakwestionował fakt istnienia obowiązku, z którego się wywiązał, wskazując, że jako inwalida [...] grupy otrzymuje rentę inwalidzką, posiada kartę parkingową, legitymację inwalidy oraz korzysta z ulg komunikacyjnych, w tym ze zwolnienia od opłat parkingowych. Nadmienił przy tym, że także jego małżonka jest inwalidką. Wobec powyższego skarżący wniósł o zwrot uiszczonej kwoty [...] zł oraz zwrot poniesionych przez siebie kosztów (telefony do [...], listy polecone) w wysokości [...] zł. Powyższe pismo Sąd potraktował jako skargę i w dniu [...] r. przesłał ją, według właściwości, do Prezydenta Miasta (sygn. akt [...]). W dniu [...] r. do Sądu wpłynęła odpowiedź Prezydenta Miasta na skargę M. S., w której organ wniósł o odrzucenie tej skargi, ewentualnie jej o oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, organ wskazał, że w ww. okolicznościach sprawy właściwym środkiem przysługującym skarżącemu były zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, które należało wnieść w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego. Tymczasem skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, o jakich mowa w art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.". Skarga strony winna zatem, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., ulec odrzuceniu. Pismem z dnia [...] r., Sąd wezwał M. S. do jednoznacznego sprecyzowania przedmiotu jego skargi zatytułowanej "Skarga na decyzję Prezydenta Miasta [...]", poprzez wskazanie (tj. podanie daty wydania i numeru) zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności – w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma Sądu, pod rygorem przyjęcia - zgodnie z treścią pisma skarżącego z dnia [...] r. - że pismo to stanowi skargę na tytuł wykonawczy z dnia [...] r. nr [...], wystawiony przez Prezydenta Miasta. Jednocześnie w wezwaniu pouczono skarżącego o treści art. 3 § 2 P.p.s.a., a także poinformowano, że w katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne nie mieszczą się skargi na tytuł wykonawczy oraz że sąd administracyjny nie rozpoznaje zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Wskazano także, że podmiotem, do którego winny być kierowane takie zarzuty - stosownie do art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.; zwanej dalej "u.p.e.a.") - jest organ egzekucyjny. Natomiast przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Powyższe wezwanie Sądu doręczono skarżącemu w dniu [...] r. M. S., pismem z dnia [...] r., poinformował Sąd, że w odpowiedzi na tytuł wykonawczy wystawiony przez Urząd Miejski w [...], w dniu [...] r. przesłał do Urzędu Skarbowego w [...] pismo (jak wynika z załączonej kopii, pismo to zawierało "zarzut nieistnienia obowiązku opłaty parkingowej"). Tam zaś poinformowano go, że musi zapłacić mandat za parkowanie i dopiero wtedy może odwołać się do sądu, co też uczynił. Skarżący wskazał, że nie wie, czy został źle poinformowany w Urzędzie Skarbowym, ale, w jego ocenie, zapłacił za parkowanie niesłusznie. W tym stanie sprawy, mając na uwadze zarówno treść skargi z dnia [...] r., jak i pisma skarżącego z dnia [...] r., Sąd uznał, że M. S. wniósł skargę na tytuł wykonawczy z dnia [...] r., nr [...], wystawiony przez Prezydenta Miasta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 P.p.s.a., stosownie do którego, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W rozpoznawanej sprawie w skardze z dnia [...] r., uzupełnionej następnie pismem z dnia [...] r., skarżący wniósł zarzut nieistnienia obowiązku egzekwowanego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta Miasta. W tej sytuacji, na wstępie należy wyjaśnić, że instytucja tytułu wykonawczego została unormowana w art. 26-27 u.p.e.a., natomiast zarzutu w art. 33-35 tej ustawy. Tytuł wykonawczy, stosownie do art. 26 § 1 u.p.e.a., będący podstawą wszczęcia egzekucji administracyjnej, jest dokumentem urzędowym niezbędnym do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Dokument ten stwierdza jedynie istnienie i wymagalność obowiązku, do wykonania którego doprowadzić ma - wszczęte na jego podstawie - postępowanie egzekucyjne. Tytuł wykonawczy nie mieści się zatem w katalogu spraw, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego: nie rozstrzyga żadnej sprawy administracyjnej, nie jest ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), ani aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej. Wobec tego skarga na tytuł wykonawczy jest niedopuszczalna. Odnosząc się natomiast do zgłoszonego przez skarżącego w skardze zarzutu egzekucyjnego, należy wyjaśnić, że zarzut stanowi środek zaskarżenia, który składa się do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Z powyższego jednoznacznie wynika, że zarzut należy wnieść do właściwego organu egzekucyjnego, a nie do sądu administracyjnego. Sąd nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania egzekucyjnego i zastępowania organów administracji publicznej w rozstrzyganiu indywidualnych spraw administracyjnych. Zaskarżeniu do sądu administracyjnego, jak wcześniej wskazano, podlegają m.in. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Tak więc sąd rozpatruje skargi na ostateczne postanowienia wydane na skutek zgłoszonych zarzutów. Skargę na postanowienie można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 52 § 1 P.p.s.a.). Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wprawdzie z pisma skarżącego wynika, że pismem z dnia [...] r. wniósł zarzut do Naczelnika Urzędu Skarbowego, jednakże nie oznacza to, że strona wyczerpała przysługujące jej środki zaskarżenia. Organ egzekucyjny rozpatruje zarzut nieistnienia obowiązku po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela (art. 34 § 2 u.p.e.a.), jak i w sprawie zgłoszonych zarzutów (art. 34 § 5 u.p.e.a.) przysługuje zobowiązanemu zażalenie. Dopiero postanowienie wydane w efekcie rozpatrzenia zażalenia, może być przedmiotem skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że na obecnym etapie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie jest umocowany do merytorycznego rozpoznania podniesionego przez skarżącego zarzutu egzekucyjnego w stosunku do doręczonego mu tytułu egzekucyjnego. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt od 1-5 powołanego artykułu. Sąd odrzuca skargę postanowieniem na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). W tym stanie sprawy, uznając skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.