I SA/Sz 231/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi K. Z.-T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie opłaty targowej za 2003 r. oddala skargę Wójt Gminy , na podstawie art. 21 § 1 pkt. 1, § 3 i § 4, art. 53 a i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. -Ordynacja podatkowa (Dz.U Nr 137,poz. 926 ze zm.) oraz art.15 i art.16 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r.o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U z 2002r., Nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz na podstawie uchwały Rady Gminy Nr 111/11/2002 z dnia 5 grudnia 2002r.w sprawie ustalenia dziennych stawek opłaty targowej, terminów płatności i sposobu jej pobierania w 2003r. (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego Nr 9 , poz. 1943), określił K. Z.T.wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 16 do 29 czerwca 2003r.; od 01 - 31 lipca 2003r. oraz od 01-26 i 28i 29 sirpnia 2003r. w kwocie [...] zł ( [...] zł). Jednocześnie w decyzji określone zostały odsetki za zwłokę na dzień wydania niniejszej decyzji tj. 08.10.2003r. w kwocie [...] zł. Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika, że K. Z.- T. dokonywał sprzedaży lodów, zajmując powierzchnię 6 m.kw. w wydzierżawionym pawilonie na działce położonej w [...]. Powyższy fakt jest potwierdzony notatkami służbowymi sporządzonymi przez inkasentów, z których wynika, że podatnik odmawiał uiszczenia opłaty targowej. Z uzasadnienia decyzji wynika, że podatnik pisemnie informował organ, iż prowadzona przez niego działalność nie podlega opłacie targowej, gdyż polega na świadczeniu usług gastronomicznych, sklasyfikowanych w PK W i U pod. poz.55. . Ze stanowiskiem podatnika Wójt Gminy nie zgodził się uznając, że dla celów podatkowych nie ma znaczenia jak sklasyfikowany jest rodzaj sprzedaży. Do powstania obowiązku podatkowego dochodzi, gdy dokonywana jest sprzedaż, która odbywa się na targowisku .Powołując się na treść art. 15 ust.I ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wyjaśniono w decyzji, że opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej dokonujących sprzedaży na targowiskach, za które uważa się wszystkie miejsca, na których prowadzi się handel. Powołano się tez na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada I993r. , w którym stwierdzono , że "targowiskiem" jest wszelkie miejsce, w którym prowadzony jest handel i odnosi się zarówno do targowisk, których lokalizację ustaliła gmina, jak również do każdego innego miejsca. W odwołaniu od decyzji Wójta Gminy podatnik zawarł twierdzenie, że prowadzona przez niego działalność sezonowa to świadczenie usług gastronomicznych sklasyfikowanych w PKW i U pod pozycja 55 jako zakwaterowanie i gastronomia. Nadto podatnik wskazał na uchybienia zawarte w decyzji takie jak nieścisłe określenie dni prowadzenia przez niego działalności oraz brak jednoznacznego określenia daty wydania decyzji. Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze argumenty w nim podniesione uznało za nietrafne stwierdzając , że jak wynika z materiału dowodowego podatnik prowadził sprzedaż na targowisku, była to sprzedaż gotowych towarów takich jak napoje , zaś niektóre jak np. lody częściowo produkował w oparciu o koncentraty gotowe. Działalność podatnika w ocenie Kolegium nie była działalnością gastronomiczną lecz polegała na sprzedaży towarów , w tym niektórych częściowo wyprodukowanych przez podatnika .Nietrafny zdaniem Kolegium jest również zarzut dotyczący zajmowanej powierzchni 6. m.kw. Wielkość ta wynika z codziennych meldunków sporządzonych przez inkasentów, które mają wartość dokumentu jako sporządzone przez pracowników organu podatkowego. Kolegium odniosło się do podniesionego w odwołaniu zarzutu istnienia uchybień w decyzji , uznając ten zarzut za nietrafny .W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżący K. Z.- T. wskazał ogólnie na naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia skargi można jednak wywnioskować, że według skarżącego organ nie ustalił w sposób prawidłowy stanu faktycznego, bo nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Skarżący tak jak w trakcie postępowania i w odwołaniu twierdzi, że me podlega opłacie targowej , gdyż prowadzi punkt małej gastronomii , a nie punkt sprzedaży . W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Skarga nie jest zasadna. Stosownie do przepisu art.15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r.o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U Nr 9 , poz. 31 ze zm.), od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach pobiera się opłatę targową, przy czym targowiskami są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel. W rozpatrywanej sprawie skarżący twierdzi , że nie podlega opłacie targowej, gdyż nie handluje, lecz produkuje lody, które następnie sprzedaje, dlatego jego działalność jest opodatkowana na zasadzie karty podatkowej. Skarżący przedłożył Sądowi kopię decyzji, z której wynika, że był opodatkowany w 2003r. podatkiem zryczałtowanym jako prowadzący działalność gastronomiczną, bez sprzedaży napojów o zawartości 1,5 % alkoholu w zakresie sprzedaży lodów z automatu. Odnosząc się do stanowiska skarżącego, wskazać należy art.16 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych "przepis ten przewiduje zwolnienie od opłaty targowej dotyczy ono wyłączenie osób i jednostek wymienionych w art.15 ust.1, które są podatnikami podatku od nieruchomości. Innych zwolnień czy wyłączeń ustawa nie przewiduje. Należy zatem przyjąć , iż fakt opłacania przez skarżącego podatku dochodowego w zryczałtowanej formie (karta podatkowa) nie oznacza, że dokonywana przez skarżącego sprzedaż jest zwolniona od opłaty targowej. Nie ulega wątpliwości, że w zakresie działalności skarżącego, dochodzi do sprzedaży lodów, wcześniej częściowo przez skarżącego wytworzonych z gotowych komponentów, dlatego Sad uznał, że zasadnie organy w niniejszej sprawie przyjęły, iż skarżący zasadniczo prowadzi handel. Odnosząc się do treści uzasadnienia skargi, należy wskazać , że wprowadzając taki ciężar publiczny jakim jest opłata targowa stanowiąca dochód gminy jako jednostki samorządu terytorialnego, ustawodawca podatkowy radzie gminy jako organowi stanowiącemu pozostawił, jak to wynika z art.19 omawianej ustawy , kompetencje do określania zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności i wysokość stawek opłaty targowej. Do kompetencji tego organu należy też zarządzenie poboru wszelkich opłat lokalnych w drodze inkasa oraz określenie inkasentów i wysokości wynagrodzenia za inkaso. Powyższe wyjaśnienie stało się niezbędne z uwagi na twierdzenia (w skardze), że inkasenci mogli swobodnie dokonywać oceny wymiaru podatku, od której mieli mniejsze lub większe korzyści. W pozostałym zakresie uzasadnienie skargi polega na kwestionowaniu ustaleń organów, bez równoczesnego wskazania jego przyczyn. Uznając zatem podniesione w skardze zarzuty za nieuprawnione zarówno w kwestii ustalenia stanowiącej podstawę, naliczania opłat powierzchni wykorzystywanej przez skarżącego na prowadzenie sprzedaży, jak i w kwestii braku podstaw prawnych do pobierania opłaty targowej, uznać należało , iż zaskarżona decyzja ostateczna nie narusza prawa i z tej przyczyny Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o ;postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270). ,":je ". "