I SA/Sz 231/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.),, Sędzia WSA Bolesław Stachura, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lipca 2016 r. sprawy ze skargi W. "O." w R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia 17 listopada 2015 r. nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej W. "O." w R. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] postanowieniem z dnia 13 stycznia 2016 r. nr [...] , Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia 17 listopada 2015 r., nr [...] o odmowie uznania za uzasadniony zarzutu Wojskowego Koła [...] "O." w R. (dalej: bądź "Strona" bądź "Skarżący") z dnia 25 sierpnia 2015 r. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu [...] i miasta [...] . Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i akt sprawy wynika następujący jej stan faktyczny. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] , na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] , wystawionego przez wierzyciela, tj. Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu [...] i miasta [...] (dalej: "wierzyciel") prowadzi postępowanie egzekucyjne w stosunku do Strony. Odpis ww. tytułu wykonawczego doręczono Stronie w dniu 19 sierpnia 2015 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Pismem z dnia 25 sierpnia 2015 r. radca prawny wniósł w imieniu Strony zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podnosząc brak uprzedniego doręczenia Stronie upomnienia, tj. w oparciu o art. 33 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm., dalej: "u.p.e.a."). W uzasadnieniu zarzutów zaprzeczono okoliczności doręczenia Stronie w dniu 10 lipca 2015 r., tj. w dacie wskazanej w treści odpisu tytułu wykonawczego, upomnienia, co jak wskazano uzasadnia umorzenie postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia 1 września 2015 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] wystąpił do wierzyciela o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Jednocześnie organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 1 września 2015 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutów Strony. Postanowieniem z dnia 21 września 2015 r. wierzyciel uznał zgłoszone przez Stronę ww. zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] za nieuzasadnione zaś pismem z dnia 12 listopada 2015 r. poinformował organ egzekucyjny, że powyższe postanowienie w związku z niewniesieniem zażalenia, stało się ostateczne. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2015 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] uznał za nieuzasadnione ww. zarzuty wniesione przez Stronę w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] . Postanowienie to skierowano do Strony i doręczono dnia 19 listopada 2015 r. Pismem z dnia 24 listopada 2015 r. radca prawny wniósł w imieniu Strony zażalenie na postanowienie organu I instancji, zaskarżonemu postanowieniu zarzucając naruszenie art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, dalej: "k.p.a.") i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W uzasadnieniu zarzutów zażalenia wskazano, że wierzyciel jak i organ egzekucyjny nie dostrzegli, że Strona jest reprezentowana w niniejszym postępowaniu przez pełnomocnika, któremu należało doręczać wszelkie decyzje i postanowienia w sprawie. Wskazano, że postanowienie wierzyciela z dnia 21 września 2015 r. nie może być traktowane jako ostateczne wobec braku skutecznego doręczenia Stronie, podobnie jak postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 17 listopada 2015 r., a zatem postępowanie egzekucyjne nie może się toczyć. Dyrektor Izby Skarbowej [...] skierował do pełnomocnika Strony wezwanie do uzupełnienia braków formalnych, poprzez złożenie pełnomocnictwa stanowiącego umocowanie do reprezentowania Strony w rozpoznawanej sprawie. W odpowiedzi na ww. wezwanie pełnomocnik Strony przedłożył pełnomocnictwo procesowe z dnia 23 listopada 2015 r. upoważniające do reprezentowania Strony w sprawie "o odwołaniu" na postanowienie organu I instancji oraz upoważnienie dla R. L. do działania w imieniu i z upoważnienia Strony. Organ odwoławczy w wyniku rozpoznania zażalenia Strony i ponownego rozpoznania sprawy zaskarżonym do tutejszego Sądu, powołanym na wstępnie postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że zarówno zarzuty jak i zażalenie wniesione zostało przez pełnomocnika Strony zaś organ I instancji nie dopełnił wymogu uzupełnienia ww. zarzutów Strony o pełnomocnictwo upoważniające występującego w imieniu Strony pełnomocnika do jej reprezentowania (m.in. wniesienia zarzutów jak i reprezentowania w postepowaniu przed organem I instancji jak i wierzycielem). Jednakże jak wskazał organ odwoławczy na etapie postępowania przed organem II instancji pełnomocnik Strony przedłożył dokument pełnomocnictwa datowany na 23 listopada 2015 r., z którego w ocenie organu odwoławczego wynika umocowanie do wniesienia w imieniu Strony zarówno zarzutów wniesionych w rozpoznawanej sprawie inicjujących przedmiotowe postępowanie jak i zażalenia na postanowienie organu I instancji. Organ II instancji uznał, że złożenie ww. pełnomocnictwa skutkowało "naprawieniem" prawidłowej reprezentacji Strony i dało podstawy do wydania merytorycznego orzeczenia w sprawie rozpoznania zarzutów. Organ odwoławczy uznał jednocześnie, że wobec skutecznego zaskarżenia postanowienia organu I instancji za bezskuteczny uznać należy zarzut Strony w przedmiocie nieistnienia zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia wydanego w rozpoznawanej sprawie przez wierzyciela. Ponadto organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela jest dla organu wiążące. Zgodnie zaś z art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty te są uzasadnione o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Mając na uwadze ww. okoliczności organ odwoławczy wskazał, że wierzyciel "ostatecznie uznał", że upomnienie, wbrew zarzutom Strony, zostało jej skutecznie doręczone o czy świadczy zarówno kserokopia dowodu jego doręczenia Stronie jak i okoliczność, iż sama Strona powoływała się na okoliczność doręczenia upomnienia w sprawie prowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który to Sąd w wyroku z dnia 10 września 2015 r. wskazał, że kopię upomnienia Strona dołączyła do wniosku z dnia 17 sierpnia 2015 r. Reasumując organ II instancji uznał, że skoro wierzyciel ostatecznie uznał, że upomnienie skutecznie doręczono Stronie, wbrew twierdzeniom Strony zawartych w uzasadnieniu wniesionych zarzutów, a stanowisko wierzyciela ma dla organu charakter wiążący, stąd nie można uznać zgłoszonego zarzutu za uzasadniony i brak jest tym samym podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia organu I instancji. Postanowienie organu odwoławczego Strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania egzekucyjnego ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu wydanie postanowienia z naruszeniem: - art. 18 u.p.e.a., w związku z art. 40 § 2 i art. 145 § 1 pkt4 k.p.a., - art. 32 k.p.a. w związku z art. 40 i art. 45 k.p.a., - art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 11 k.p.a. W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżący wskazał, że rozstrzygnięcie organu sprowadza się do błędnego przyjęcia, że jest związany ostatecznym postanowieniem wierzyciela z dnia 21 września 2015 r. Skarżący wskazał, że wbrew stanowisku organu ww. postanowienie wierzyciela nie może zostać uznane za ostateczne z uwagi na jego nieprawidłowe doręczenie, tj. brak doręczenia ustanowionemu i uznanemu przez organ pełnomocnikowi a ponadto doręczenie osobie nieuprawnionej do odbioru pism w imieniu Strony, z pominięciem uznanego przez organ pełnomocnika. Resumując Skarżący wskazał, że ani ww. postanowienie wierzyciela w sprawie wniesionych zarzutów ani też upomnienie nie zostało doręczone w sposób prawidłowy, co winno skutkować uznaniem zarzutów Strony za uzasadnione a w konsekwencji umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi w całości. Na rozprawie w dniu 14 lipca 2016 r. Sąd, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), połączył sprawy o sygn. akt I SA/Sz 557/16 i I SA/Sz 558/16 do łącznego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, co oznacza, że Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji bądź postanowienia niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa. Przedmiotem sprawy jest odmowa uznania zarzutów Skarżącego zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w stosunku do Skarżącego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] , na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] , wystawionego przez wierzyciela, tj. Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu [...] i miasta [...] , prowadząca w efekcie do odmowy umorzenia ww. postępowania egzekucyjnego. Sporna pomiędzy stronami jest okoliczność związania organów stanowiskiem wierzyciela zawartym w postanowieniu z dnia 21 września 2015 r. o uznaniu zarzutów Skarżącego za nieuzasadnione. Jak bowiem twierdzi Skarżący ww. postanowienie nie może wiązać organów w rozpoznawanej sprawie z uwagi na fakt, że nie tylko nie posiada ono przymiotu ostateczności ale i nie weszło skutecznie do obrotu prawnego z powodu braku skutecznego doręczenia Skarżącemu. Jak uznaje Skarżący w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem zarzutów w rozpoznawanej sprawie był on reprezentowany przez pełnomocnika i pomimo tej okoliczności, wbrew normie art. 40 § 2 k.p.a., ww. postanowienie wierzyciela, nie zostało doręczone pełnomocnikowi a skierowane bezpośrednio na adres Skarżącego i odebrane przez osobę nieupoważnioną do odbierania pism w jego imieniu. W ocenie zaś organu ww. postanowienie wierzyciela uznać należy, pomimo braku doręczenia ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi Skarżącego, za postanowienie ostateczne a w związku z tym wiążące organ, albowiem w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela jest dla organu wiążące. Ponadto sporny pomiędzy stronami pozostaje fakt doręczenia Skarżącemu upomnienia. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że odmiennym, aniżeli wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 u.p.e.a., środkiem służącym do obrony praw zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji są zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 33 § 1. u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Zgodnie zaś z art. 33 § 2 u.p.e.a. w egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w 1) art. 2 § 1 pkt 8 - zobowiązanemu przysługują zarzuty określone w § 1 pkt 6, 8 i 9; 2) art. 2 § 1 pkt 9 - zobowiązanemu przysługują zarzuty określone w § 1 pkt 6 i 8-10. Z kolei art. 34 § 1 u.p.e.a. stanowi, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące natomiast w przypadku, o którym mowa w art. 33 § 2 u.p.e.a., stanowiska wierzyciela nie wymaga się. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (art. 34 § 2 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 34 § 4 u.p.e.a.) zaś na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie. Zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego (art. 35 § 1 u.p.e.a.) a w okresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny może dokonać na podstawie tytułu wykonawczego zabezpieczenia na wniosek wierzyciela lub z urzędu (art. 35 § 2 u.p.e.a.). A zatem mając na uwadze ww. regulacje prawne, zauważyć należy, że złożenie przez uprawnionego ww. zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, inicjuje postępowanie mające na celu ich rozpoznanie i to zarówno postępowanie przed organem egzekucyjnym jak i wierzycielem, jeżeli podmioty te nie są tożsame. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postepowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. Zgodnie zaś z art. 32 k.p.a. Strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. W przypadku zaś gdy strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcz się pełnomocnikowi, o czym stanowi art. 40 § 2 k.p.a. Podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie zarzuty wniesione zostały w imieniu Skarżącego przez pełnomocnika, który nie wykazał swojego umocowania do działania w imieniu Skarżącego poprzez załączenie dokumentu pełnomocnictwa ani też, jak wynika z akt sprawy, pełnomocnictwo to nie zostało udzielone przez Skarżącego w jakiejkolwiek innej formie. Pomimo tego faktu zarówno organ I instancji jak i wierzyciel prowadzili postępowania w stosunku do Skarżącego dokonując doręczeń wydanych rozstrzygnięć bezpośrednio na adres Skarżącego i uznając je za skutecznie doręczone a samo postępowanie za skutecznie zainicjowane. Przy czym od wydanego w ww. okolicznościach postanowienia wierzyciela Skarżący nie wniósł środka zaskarżenia, zaskarżył zaś postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 17 listopada 2015 r. Dokument pełnomocnictwa z dnia 23 listopada 2015 r. złożony został dopiero w postępowaniu odwoławczym i jak wynika z jego treści obejmował umocowanie do reprezentowania Skarżącego " w sprawie o odwołaniu" na ww. postanowienie organu I instancji, w szczególności "do sporządzenia i wniesienia odwołania, innych środków zaskarżenia oraz podejmowania wszelkich innych czynności procesowych w przedmiotowej sprawie oraz reprezentowania Skarżącego przed organem II instancji jak i w postępowaniu wywołanym na skutek wniesionego wniosku, w tym również do występowania przed Sądem Administracyjnym oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym". Tak zakreślone granice umocowania uznane zostały przez organ II instancji jako uprawniające pełnomocnika Skarżącego zarówno do wniesienia zarzutów w rozpoznawanej sprawie jak i reprezentowania Skarżącego w postępowaniu zainicjowanym tak wniesionymi zarzutami. W ocenie Sądu stanowiska organu odwoławczego w tym zakresie nie sposób podzielić w całości. Jak bowiem wynika z treści ww. dokumentu pełnomocnictwa obejmowało ono umocowanie do reprezentowania Skarżącego w postępowaniu przed organem I i II instancji, w tym do wniesienia zażalenia na postanowienie organu I instancji, jednakże z jego treści w sposób jednoznaczny nie wynika ani uprawnienie pełnomocnika do wniesienia ww. zrzutów w imieniu Skarżącego ani też, w ocenie Sądu, konwalidacja tej czynności przez Skarżącego. Sąd wskazuje ponadto, że organy nie dokonały ustaleń w zakresie weryfikacji uprawnienia osób udzielających ww. pełnomocnictwa do reprezentowania Skarżącej w tym zakresie jak i w dacie udzielenie pełnomocnictwa. Powyższa okoliczność, tj. uprawnienie pełnomocnika do wniesienia zarzutów w rozpoznawanej sprawie, jest o tyle istotna, że wniesienie ww. zarzutów inicjowało postępowanie w przedmiotowej sprawie a więc tylko skuteczne ich wniesienie stanowić mogło postawę do merytorycznego jej rozpoznania. W ocenie Sądu okoliczność zasadności i podstawa wszczęcia postępowania nie może zostać objęta domniemaniem a musi w sposób jednoznaczny wynikać z akt postepowania, co w rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, nie nastąpiło. W dalszej kolejności Sąd wskazuje, że jak wynika z powyżej wskazanych przepisów jedynie ostateczne stanowisko wierzyciela, tj. zawarte w ostatecznym postanowieniu wierzyciela, wiąże organ egzekucyjny w rozpoznawanej sprawie. Pomimo uznania przez organ odwoławczy, że Skarżący był reprezentowany w postępowaniu przed organem I instancji, a tym samym również w postępowaniu prowadzonym przez wierzyciela, przez pełnomocnika zaś doręczenie postanowienia wierzyciela dokonane zostało z pominięciem pełnomocnika Skarżącego, który tak doręczonego postanowienia nie zaskarżył, jak i uznaniu, że jedynie ostateczne stanowisko wierzyciela jest dla organów egzekucyjnych wiążące organ uznał jednak, że nie jest uprawnionym do rozstrzygania w przedmiocie ostateczności ww. postanowienia wierzyciela. Organ uznał, że dla stwierdzenia ostateczności ww. postanowienia wystarczająca była informacja uzyskana od wierzyciela, który oświadczył, że wydane przez niego postanowienie jest ostateczne. Tym samym organ odwoławczy, pomimo posiadania ww. informacji dotyczących okoliczności związanych z doręczeniem Skarżącemu ww. postanowienia wierzyciela, odstąpił od dokonania oceny w zakresie ostateczności postanowienia wierzyciela stanowiącego podstawę rozstrzygnięć organów egzekucyjnych. Sąd powyższego stanowiska organu odwoławczego nie podzielił. W ocenie Sądu skoro organ egzekucyjny jest uprawniony do wydania postanowienia w sprawie zarzutów wniesionych w rozpoznawanej sprawie jedynie po uzyskaniu ostatecznego postanowienia wierzyciela tym samym obowiązkiem organu jest również ustalenie i ocena, czy postanowienie to jest ostateczne. Co prawda zasadne jest stanowisko organu, zgodnie z którym organ egzekucyjny nie stanowi organu nadzoru nad wierzycielem jednakże, w ocenie Sądu, dotyczy to jedynie merytorycznego stanowiska wierzyciela w zakresie wniesionych zarzutów nie zaś istnienia formalnych przesłanek wydania postanowienia przez organ egzekucyjny, do których to przesłanek w rozpoznawanej sprawie należy istnienie w obrocie prawnym ostatecznego postanowienia wierzyciela w przedmiocie rozpoznania zarzutów dłużnika. Brak dokonania ww. oceny przez organ egzekucyjny uniemożliwił kontrolę przez Sąd zaskarżonego postanowienia i uczynił przedwczesnym rozpoznanie zarzutów skargi w tym zakresie. Powyższe uchybienie mogło, w ocenie Sądu, mieć istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy, albowiem uznanie, po wcześniejszym ustaleniu przez organ prawidłowości zainicjowania postepowania w rozpoznawanej sprawie (skuteczne wniesienie zarzutów), że brak jest ostatecznego postanowienia wierzyciela, czyniło przedwczesnym wydanie postanowienia przez organ I instancji. Jednocześnie Sąd wskazuje, iż uznanie, że strona postępowania jest reprezentowana przez pełnomocnika, zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a., winno skutkować doręczaniem pism, w tym rozstrzygnięć organów, pełnomocnikowi. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów art. 7 k.p.a. oraz art. 32 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy a ponadto art. 40 k.p.a. i art. 34 § 4 u.p.e.a. Tym samym Sąd uznał, że postanowienia organów zarówno I jak i II instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem brak precyzyjnych ustaleń w zakresie umocowania pełnomocnika Skarżącego do wniesienia w jego imieniu zarzutów w rozpoznawanej sprawie bądź ewentualny brak uzupełnienia przez Skarżącego ww. podania, które inicjuje postępowanie administracyjne, w zasadniczy sposób determinuje rozstrzygnięcie organów. Ponadto, w przypadku uzupełnienia ww. braków formalnych zarzutów wniesionych przez Skarżącego, brak oceny organu, co do istnienia formalnych przesłanek wydania postanowienia w rozpoznawanej sprawie, tj. istnienia w obrocie prawnym ostatecznego postanowienia wierzyciela, determinuje formalnoprawną prawidłowość rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego jak i uniemożliwia jego kontrolę przez Sąd. Organy rozpoznając sprawę ponownie będą zobowiązane uwzględnić powyższą ocenę prawną i wskazania zawarte w przedmiotowym wyroku. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) uchylił zaskarżone postanowienie. Wobec uwzględnienia skargi, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., Sąd zasądził od organu na rzecz Skarżącego kwotę [...] zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania.