I SA/Sz 232/09

Dnia 13 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.B. o podjęcie zawieszonego postępowania sądowego w sprawie z Jego skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych postanawia odmówić podjęcia zawieszonego postępowania. W.B. w dniu 18 lutego 2009 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy zawarł wniosek o zawieszenie postępowania sądowego, w związku z zamiarem skierowania do organów ścigania zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez skarżącego – do czasu rozpatrzenia sprawy przez powołane do tego organy. Na rozprawie w dniu 24 czerwca 2009 r. pełnomocnik organu wyjaśnił, że skarżony organ złożył w dniu 24 kwietnia 2009 r. zawiadomienie do Prokuratury w S. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa polegającego na podrobieniu planu rolnośrodowiskowego. Postępowanie w tej sprawie obecnie się toczy, do tej pory został przesłuchany jeden z pracowników ARiMR, lecz wynik sprawy nie jest jeszcze znany. Dodatkowo pełnomocnik organu wskazał, że organ uzależnia uznanie roszczeń skarżącego od wyniku postępowania karnego. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, postanowieniem z dnia 24 czerwca 2009 r. o sygn. akt I SA/Sz 232/09, zawiesił postępowanie sądowe w sprawie. W.B. w dniu 28 lipca 2009 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosek o podjęcie postępowania w jego sprawie, wskazując, że przyczyna zawieszenia postępowania nie istnieje. Skarżący podniósł, że z uwagi na fakt, iż na rozprawie pełnomocnik organu poinformował o skierowaniu do prokuratury zawiadomienia o popełnieniu przez W.B. przestępstwa, wystąpił on do organu z prośbą o wskazanie numeru akt sprawy, nazwiska prokuratora oraz adresu właściwej prokuratury. W odpowiedzi otrzymał pismo, że organ ten nie wnosił przeciwko skarżącemu żadnych zawiadomień do organów ścigania. Na dowód powyższego strona przedłożyła kopie pism: z dnia 7 lipca 2009 r. stanowiącego zapytanie skarżącego wystosowane do organu; z 21 lipca 2009 r. zawierającego informację organu o nieprzekazaniu do organów ścigania zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przez W.B.; z 28 lipca 2009 r. będącego zawiadomieniem o popełnieniu na szkodę W.B. przestępstwa przez pełnomocnika Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. Skarżony organ, zobowiązany przez Sąd do ustosunkowania się do powyższego wniosku, przesłał do Sądu trzy pisma z dnia 6, 11 i 25 sierpnia 2009 r. wraz z załącznikami. Z pism tych wynika zaś, że pismem z 21 kwietnia 2009 r. (nadanym w urzędzie pocztowym 24 kwietnia 2009 r.) Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawiadomił Komendę Wojewódzką Policji w S. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 270 i art. 297 § 1 kk, przez nieznaną osobę w sprawie W.B. Sprawa ta, po przekazaniu jej do właściwej Komendy Policji, została następnie przesłana do Prokuratury Rejonowej [...], gdzie w dniu 20 lipca 2009 r. wszczęto śledztwo w sprawie złożenia w dniu 25 kwietnia 2006 r. nierzetelnego dokumentu w postaci planu działalności rolnośrodowiskowej na lata 2005-2009 w celu uzyskania z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt, tj. o czyn z art. 297 § 1 kk. Ponownie W.B. w dniu 12 marca 2010 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosek o podjęcie postępowania w jego sprawie, wskazując, że przyczyna zawieszenia postępowania ustała w związku z umorzeniem postępowania karnego. Skarżony organ, zobowiązany przez Sąd do ustosunkowania się do powyższego wniosku, wskazał, że jakkolwiek Prokuratura Rejonowa umorzyła postępowanie w dniu 22 grudnia 2009 r., to organ złożył zażalenie na to postanowienie o umorzeniu śledztwa i z uwagi na termin wniósł jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia tego zażalenia. Na dzień 24 marca 2010 roku organ nie otrzymał żadnych informacji odnośnie rozpatrzenia powyższego zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że istotą instytucji zawieszenia postępowania jest występowanie przemijającej przeszkody w rozpoznaniu sprawy, skutkującej koniecznością wstrzymania czynności zmierzających do jej rozpoznania. W przypadku zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", tego rodzaju przeszkodą jest ujawnienie się czynu, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Zgodnie zaś z przepisem art. 128 § 1 P.p.s.a., sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia. Jak wynika z okoliczności rozpatrywanej sprawy, wobec ujawnienia czynu, którego ustalenie w drodze karnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zainicjowanej skargą W.B., Sąd zawiesił postępowanie w tej sprawie. Przesłanką zawieszenia była okoliczność, iż równolegle do niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego wskutek zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa zostało wszczęte i toczy się postępowanie w sprawie o podrobienie planu rolnośrodowiskowego. Wobec uzyskanych przez Sąd informacji, iż postępowanie karne w sprawie, która stała się podstawą zawieszenia postępowania sądowego, nadal się toczy, nie można uznać, iż ustała przyczyna zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Ponadto, w ocenie Sądu, nie zachodzą również inne okoliczności, które umożliwiłyby podjęcie postępowania w sprawie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 128 § 1 oraz art. 131 P.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.