I SA/Sz 233/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędzia NSA Krystyna Zaremba (spr.), Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2007 r. sprawy ze skargi W. G. F. P. P.U.H. z siedzibą w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości za okres od 1.12.2006r do 31.12.2006r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu W. G. F. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy D. P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości za okres grudnia 2006 r. w kwocie 6.722 zł. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia podano, że W.G.F. właściciel P. P.– U.–H. z siedzibą w D.P. pismem z dnia 4 października 2006 r. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy D.P. o zwolnienie z podatku od nieruchomości w związku z poniesionymi nakładami finansowymi na budowę i modernizację (adaptację) budynków pod nowy rodzaj działalności gospodarczej i utworzeniem nowych miejsc pracy na podstawie uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w D.P. z dnia [...] w sprawie zwolnień przedmiotowych od podatku od nieruchomości od gruntów, budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z treści tego wniosku i dołączonych dokumentów wynikało, że na adaptację obiektu po byłej fermie krów na zakład produkcji palet, brykieciarnię oraz sortownię węgla drzewnego w miejscowości S. – poniesiono nakłady inwestycyjne w wysokości 6.048.436 zł i docelowo zwiększono zatrudnienie o 25 osób. Burmistrz D.P. uznał, że podatnik spełnia przesłanki do zwolnienia z podatku od nieruchomości określone w § 2 pkt 2 i § 3 pkt 2 ppkt 2 przytoczonej wyżej uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w D.P. z dnia [...] i w związku z tym przysługuje mu przedmiotowe zwolnienie na okres roku tj. od 1 grudnia 2006 r. do 30 listopada 2007 r. Ponieważ uchwała stanowi, że decyzję o zwolnieniu z podatku organ podatkowy podejmuje dla każdego roku oddzielnie Burmistrz udzielił zwolnienia za 2006 r., które objęło, zgodnie z uchwałą grudzień, czyli miesiąc następny po miesiącu, w którym wystąpiono z wnioskiem o zwolnienie podatkowe. Organ I instancji stwierdził, że podatnik poniósł nakłady inwestycyjne znacznie przekraczające limity ustalone przez uchwałę, oraz zatrudnił w pełnym wymiarze czasu dodatkowo 21 osób, z których 6 osób spełnia przesłanki wymagane przez uchwałę tzn. są to osoby zameldowane na pobyt stały na terenie gminy D.P. i przed zatrudnieniem posiadały status osób bezrobotnych. W.G.F. w odwołaniu od decyzji organu I instancji zaskarżył rozstrzygnięcie w części dotyczącej faktycznej odmowy zwolnienia z podatku od nieruchomości ponad kwotę 6.722 zł, czyli odmowy zwolnienia z podatku gruntów w S. o obszarze 4.1197 ha, na których posadowione są budynki, a także zarzucił, że spełnia wymagania do zwolnienia z podatku na okres 3 lat. Podatnik podniósł, że z podatku powinny być również zwolnione grunty, ponieważ, aby utworzyć nowe miejsca pracy należy najpierw dysponować terenem, na którym posadowione są budynki. Również zdaniem odwołującego, samo przygotowanie miejsc pracy bez zatrudnienia konkretnych osób jest wystarczające do spełnienia przesłanki wymaganej przez uchwałę. W związku z tym skoro zwracał się do Powiatowego Urzędu Pracy o skierowanie osób posiadających status osób bezrobotnych do pracy na nowoutworzone stanowiska i wszystkie takie osoby, które się zgłosiły, zostały zatrudnione – to spełnione zostały wymagane przesłanki. Uchwała nie nakłada w ocenie podatnika obowiązku faktycznego zatrudnienia bezrobotnych stałych mieszkańców gminy D.P., ale stawia jedynie warunek, aby utworzyć nowe miejsca pracy. Inna interpretacja przepisów uchwały stanowiłoby dyskryminację przyszłych pracowników ze względu na miejsce zamieszkania. Ponadto podatnik zarzucił, że organ podatkowy bezpodstawnie nie zakwalifikował do osób bezrobotnych osoby świadczące wcześniej usługi na podstawie umowy zlecenia, gdyż definicja osoby bezrobotnej określana w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w art. 2 ust. 1 pkt 2 za osobę bezrobotną uznaje również osobę, która nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Osoby przedstawione we wniosku nie osiągały przychodu powodującego utratę statusu osoby bezrobotnej. Burmistrz Miasta i Gminy D.P. przysyłając odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji z dnia [...]. Ponieważ podatnik w dniu 7 grudnia 2006r. przedłożył organowi I instancji pismo z sześcioma dodatkowymi umowami o pracę, Burmistrz stwierdził, że dowody te nie mają wpływu na treść decyzji skoro z trzema osobami podatnik zawierał wcześniej umowy na czas określony (istniała zatem ciągłość zatrudnienia), dwie osoby zatrudnione były w 2005 r. a jedna nowa zawarta umowa dotyczyła zatrudnienia poza miejscem położenia nieruchomości korzystającej ze zwolnienia. Kolegium, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdziło, że jest organem stosującym obowiązujące prawo, do którego należą również przepisy podatkowe zawarte w uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w D.P. z dnia [...] w sprawie zwolnień przedmiotowych od podatku od nieruchomości od gruntów, budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Kolegium nie może zatem podważać unormowań uchwały, ani dokonywać ocen wartościujących te unormowania. Odnosząc się do głównego zarzutu odwołania dotyczącego ilości utworzenia nowych miejsc pracy, z którym łączy się zarzut nieuwzlędnienia podatku za grunt, organ odwoławczy stwierdził, że przez "utworzenie nowych miejsc pracy" należy rozumieć utworzenie nowych miejsc pracy dla osób bezrobotnych zameldowanych na pobyt stały na terenie gminy D.P.. Osoba bezrobotna w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest szeroko definiowana – (mieści się w niej również osoba, która nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę), okoliczność tą podnosi podatnik, ale podkreślenia wymaga fakt, że wszystkie wymienione w definicji przesłanki muszą być spełnione łączne, aby można uznać daną osobę za osobę bezrobotną. Wśród tych licznych przesłanek jest wymóg, aby osoba taka była zarejestrowana w powiatowym urzędzie pracy. W związku z tym osoby świadczące wcześniej usługi na podstawie umów zlecenia i osiągające przychód nieprzekraczający połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę – nie mogły być zarejestrowane w urzędzie pracy. Kolegium zwróciło również uwagę na definicję pojęcia "przychód" w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W art. 2 ust. 1 pkt 24 tej ustawy stanowi się, że "przychód" – oznacza przychody z tytułu innego niż zatrudnienie, inna praca zarobkowa, zasiłek lub inne świadczenie wypłacane z Funduszu Pracy, podlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku od osób fizycznych. Pod pojęciem "inne praca zarobkowa", które zrównane jest w definicji osoby bezrobotnej z pojęciem "zatrudnienie" – oznacza "wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych". Nie można zatem zarzucić organowi I instancji, że niesłusznie do nowoutworzonych miejsc pracy nie zaliczył miejsc, na których zatrudniono na podstawie umowy o pracę osoby uprzednio wykonujące dla podatnika świadczenia w ramach umowy zlecenia. Nie można również zgodzić się z odwołującym, że samo przygotowanie miejsc pracy bez zatrudnienia konkretnych osób jest wystarczające dla spełnienia przesłanki wymaganej przez omawianą uchwałę. Celem podjęcia uchwały była bowiem aktywizacja przedsiębiorczości, która realnie zwiększy zatrudnienie. W uchwale nie chodzi więc o to, aby premiować przedsiębiorcę, który hipotetycznie, w planach, przewiduje nowe miejsca pracy. Organ I instancji ustalił, że podatnik w warunkach określonych przez uchwałę zatrudnił 6 osób, czyli utworzył w rozumieniu tej uchwały 6 nowych miejsc pracy. Z ilością nowoutworzonych miejsc pracy łączy się okres zwolnienia podatkowego. Zgodnie z § 3 ust. 1 ppkt 2 w związku z ppkt 3 uchwały, utworzenie od 5 do 6 nowych miejsc pracy skutkuje zwolnieniem z podatku od nieruchomości na okres jednego roku. Uprawnienie do takiego zwolnienia zostało przyznane podatnikowi. Nie ma w takim przypadku zastosowania § 2 pkt 3 uchwały, w którym jest unormowane zwolnienie podatkowe gruntów. Jest ono bowiem dodatkowym bonusem dla podmiotów, które uzyskały zwolnienie podatkowe na okres trzech lat. W skardze do Sądu W.G.F. zarzucił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. : - obrazę przepisów prawa materialnego polegającą nie niewłaściwym zastosowaniu i interpretacji przepisów uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w D.P. w sprawie zwolnień przedmiotowych od podatku od nieruchomości od gruntów, budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, - obrazę przepisów postępowania mającego istotny wpływ na rozstrzygnięcie a polegające na nieuwzględnieniu dowodów przedłożonych przez skarżącego. Skarżący wniósł o : - zwolnienie z podatku od nieruchomości w całości ponad kwotę 6.722 zł, - zwolnienie z podatku od nieruchomości na okres 3 lat. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ponadto skarżący podniósł, że w dniu 4 grudnia 2006 r. otrzymał postanowienie z dnia [...] z wyznaczeniem 7 – dniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Termin liczył się od daty doręczenia postanowienia. W związku z tym skarżący w dniu 6 grudnia 2006 r. wniósł zastrzeżenie z informacją, że dostarczy dodatkowo umowy o pracę, które nie zostały wcześniej przedstawione z uwagi na poprzednią interpretację urzędu, że uchwała dotyczy tylko i wyłącznie osób, które przed podjęciem zatrudnienia były zarejestrowane jako bezrobotne. Pismo to łącznie z 6 umowami o pracę zostało dostarczone w dniu 7 grudnia 2006 r. czyli w terminie wypowiedzenie się, a decyzję organu I instancji wydano w dniu [...]. czyli przed uprawomocnieniem się postanowienia z dnia [...]. Samorządowe Kolegium odwoławcze nie uwzględniło powyższych okoliczności w swoim rozstrzygnięciu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega m.in. zgodność aktów administracyjnych, w tym przypadku decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Dokonując tej oceny sąd bada czy organy administracji w toku rozpatrywania sprawy nie naruszyły prawa. Natomiast sąd nie jest uprawniony do zastępowania organów administracji w ich kompetencjach przez wydawanie zamiast tych organów rozstrzygnięć. W rozpoznawanej sprawie za uzasadniony należy uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania polegający na pominięciu przez organ odwoławczy dowodów przedłożonych przez skarżącego po wydaniu decyzji przez organ I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium nie odniosło się w żaden sposób do tych dowodów naruszając tym samym przepis art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze .zm.). Należy przypomnieć, że istotą administracyjnego postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy, będącej przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji. Organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, w tym dokonuje własnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego. Kompetencje organu odwoławczego nie sprowadzają się tylko do kontroli zgodności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu I instancji. Obowiązany jest ustalić stan faktyczny sprawy w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu w I instancji rozszerzając granice postępowania dowodowego ma nowe okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji. Jak już wspomniano, Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiając w uzasadnieniu decyzji stanowisko organu I instancji co do dowodów przedstawionych przez skarżącego po wydaniu decyzji w dniu 6 grudnia 2006 r. nie dokonało własnej oceny tego materiału dowodowego. Stwierdzone naruszenie prawa procesowego uniemożliwia sądowe pełne zbadanie przedmiotowej sprawy. W tej sytuacji za przedwczesne należało uznać badanie zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. Biorąc zatem pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.