I SA/Sz 236/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Protokolant Joanna Marska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2008 r. sprawy ze skargi R. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległego podatku od towarów i usług oddala skargę Decyzją ostateczną z dnia [...]nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności R. Ł. za zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług Spółki z o. o. "D" w K., za okres: marzec, lipiec - listopad 2000 r. oraz styczeń i luty 2001 r. w wysokości [...] zł (w tym należność główna [...] zł i odsetki za zwłokę do dnia wydania decyzji organu I instancji w wysokości [...] zł). Z akt sprawy wynika, że R. Ł. w wymienionej spółce pełnił funkcję prezesa zarządu od 16 marca 1998 r. do 31 marca 2001 r., przy czym zarząd spółki był jednoosobowy. Wnioskiem z [...] R. Ł. wystąpił do organu podatkowego I instancji o umorzenie ww. zobowiązania podatkowego, lecz decyzją tego organu z [....] wniosek ten "rozpatrzono odmownie". Wnioskiem z [...], następnie uzupełnionym, R. Ł. wystąpił o rozłożenie na raty przedmiotowej zaległości, proponując jej spłatę w ratach płatnych po 100 złotych miesięcznie. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. decyzją z [.] rozłożył spłatę tej zaległości na 8 rat, płatnych co miesiąc do [...], przy czym 7 pierwszych rat po ok. 100 zł, ostatnia w pozostałej do zapłaty kwocie, tj. [...] zł (w tym [...] zł opłata prolongacyjna). R. Ł. zapłacił siedem pierwszych rat, po czym wnioskiem z [...] wystąpił do organu podatkowego o umorzenie ósmej raty zaległości w ww. wysokości, stwierdzając, iż nie jest w stanie zapłacić takiej kwoty. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. decyzją z [...] nr [...] wniosek ten "postanowił rozpatrzyć odmownie". Nie zgadzając się z tą decyzją, w odwołaniu R. Ł. podniósł, iż odsetki za zwłokę w spłacie należności głównej powstały w wyniku zaniechania działania organu podatkowego I instancji, który - znając sytuację finansową spółki "D" - do czasu wszczęcia postępowania wobec R. Ł., tj. do 2005 r. ukrywał przed nim "stan sprawy", przez co Skarb Państwa "nie został zaspokojony". Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia [....] nr [....], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że umorzenie należności podatkowych jest instytucją nadzwyczajną, a decyzje podejmowane w takich sprawach należą do sfery tzw. uznania administracyjnego, które mogą być podjęte jedynie w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Ważna jest przy tym ocena, czy uzasadnione jest uszczuplenie dochodów budżetu państwa w celu poprawy sytuacji finansowej podatnika. Odnosząc się do zarzutu R. Ł. o bezczynności organu podatkowego w okresie od grudnia 2000 r., czyli od momentu powzięcia informacji o braku środków finansowych na koncie Spółki, do dnia złożenia przez Spółkę wniosku o restrukturyzację zobowiązań (złożonego przy zapoznaniu się z materiałem dowodowym), organ odwoławczy stwierdził, że przepisy podatkowe nie uzależniają odpowiedzialności osób trzecich od tego, czy postępowanie egzekucyjne przeciwko podatnikowi (Spółce) zostało wszczęte bezzwłocznie, czy też od tego, w jaki sposób to postępowanie było prowadzone. Nie nakazują również wszczęcia postępowania wobec osoby trzeciej bezpośrednio po stwierdzeniu bezskuteczności egzekucji z majątku podatnika. Jedynym ograniczeniem czasowym, możliwości dochodzenia zobowiązań od osoby trzeciej, jest termin przedawnienia samego zobowiązania podatkowego. Organ odwoławczy wskazał też, że mając na uwadze przepis art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, do czasu istnienia jakiejkolwiek szansy uregulowania zaległości przez samego podatnika, nie wszczyna się postępowania w sprawie orzekania odpowiedzialności osobie trzeciej. Wobec tego organ uznał, że pomimo stwierdzenia w postanowieniu komornika sądowego z 1 grudnia 2001 r. o bezskuteczności egzekucji z majątku spółki "D" oraz stwierdzenia, w protokole z 7 grudnia 2000 r. spisanym przez poborcę skarbowego, braku majątku spółki - nie można było wykluczyć uregulowania istniejących zaległości przez spółkę, w okresie od 7 grudnia 2000 r. do 14 listopada 2002 r., tj. do dnia złożenia wniosku o restrukturyzację zaległości. Wprawdzie Spółka nie posiadała żadnego majątku, a od października 2001 r. straciła jedno źródło dochodów (z tytułu dzierżawy pomieszczeń), jednak działalność prowadziła nadal osiągając przychody z realizacji zleceń. Dlatego tak długo jak Spółka prowadziła działalność gospodarczą, zdaniem organu II instancji, istniała szansa uregulowania przez nią zaległych zobowiązań podatkowych, tym bardziej, iż w zeznaniach podatkowych (CIT-8) Spółka wykazała: w 2001 r. przychód - [...] zł, koszty - [....] zł, stratę - [....] zł; w 2002 r. przychód - [...] zł, koszty - [...] zł, dochód - [...] zł. Złożenie w dniu 14 listopada 2002 r. wniosku o restrukturyzację należności publicznoprawnych (dotyczącą m.in. przedmiotowych zaległości) dawało Spółce szansę zlikwidowania całego długu podatkowego, wstrzymywało natomiast egzekucję należności objętych postępowaniem restrukturyzacyjnym. Wobec tego organ odwoławczy uznał, że zarzuty R. Ł. dotyczące zaniechania organu podatkowego i "ukrywania" przez ten organ do 2005 r. stanu sprawy są bezpodstawne. Dyrektor Izby Skarbowej potwierdził fakt wskazywany przez podatnika, że spółka "D" prowadziła działalność gospodarczą do 2005 r., bowiem dopiero orzeczeniem Sądu Rejonowego w K.z [...] rozwiązano tę spółkę z uwagi na niespełnienie ustawowych wymogów w zakresie minimalnej wysokości kapitału zakładowego, a w dniu 9 lutego 2006 r. wpisano do Krajowego Rejestru Sądowego, że wykreśla się Spółkę z rejestru, a wpisuje "D" Spółka z o.o. w likwidacji. W ocenie organu odwoławczego, fakt ten nie stanowi pozytywnej przesłanki umorzenia zaległości podatkowych, które obciążają R. Ł., bowiem praktyka w zakresie postępowania egzekucyjnego wskazuje, że tak długo jak podmiot prowadzi działalność istnieje szansa uregulowania zaległości. Okazało się jednak, że Spółka borykająca się przez szereg lat z trudnościami finansowymi, pomimo przystąpienia do postępowania restrukturyzacyjnego, nie poradziła sobie z nimi i w efekcie została rozwiązana. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej podzielił ocenę dokonaną przez organ pierwszej instancji w zakresie sytuacji finansowej i majątkowej R. Ł. wskazując, że od 5 sierpnia 1997 r. ma on ustanowioną rozdzielność majątkową z żoną D., a źródłem jego dochodów jest świadczenie emerytalne w wysokości miesięcznej [....] zł (netto), po potrąceniu kwoty [...] zł wynikającej z aktualnych tytułów wykonawczych (nie dotyczących zaległości podatkowych). Według oświadczenia podatnika jego miesięczne koszty utrzymania (woda, wywóz nieczystości, gaz, telefon) wynoszą miesięcznie średnio ok. [...] zł, ponosi też opłaty za energię i telewizje kablową w kwocie [...]zł, a na zakup leków miesięcznie przeznacza średnio ok. [...] zł. Ponadto w okresie od 15 marca 2006 r. do 15 lutego 2008 r. spłacać będzie raty z tytułu orzeczonych przez Sąd Rejonowy w K. kosztów sądowych i grzywny w kwocie miesięcznej [...] zł. Z zeznania podatkowego PIT-37 za 2005 r. wynika natomiast, że Podatnik osiągnął przychód z wynagrodzenia w kwocie [...] zł, koszty uzyskania przychodów wynosiły [...] zł, dochód [....] zł, przychody z emerytury stanowiły kwotę [....] zł, a przychody z praw majątkowych kwotę [...] zł. Oceniając przedstawioną przez R. Ł. sytuację finansową i materialną organ odwoławczy podkreślił, że zawarcie umowy majątkowej małżeńskiej (intercyza), nie obejmuje tych stosunków majątkowych, które normuje prawo w przepisach o skutkach zawarcia małżeństwa. Niekwestionowanym faktem jest, że R.Ł. wraz z żoną tworzą rodzinę i wprawdzie wyłączenie wspólności majątkowej powoduje, że jego żona nie odpowiada za jego długi, ale koszty utrzymania i wyżywienia rodzina ponosi wspólnie, zatem organ odwoławczy uznał, że żona podatnika może okresowo wspomagać męża, poprzez zaspokojenie jego podstawowych potrzeb życiowych, po to by umożliwić mu spłatę zaległości, chociażby w ratach. Organ uznał też, że nie można jednoznacznie stwierdzić, iż w przyszłości jedynym źródłem dochodów podatnika będzie emerytura, bowiem uwzględniając jego dotychczasowe dochody można założyć, że istnieje prawdopodobieństwo uzyskania przez niego w następnych latach, również innych dochodów, które będzie mógł przeznaczyć na spłatę zaległości. Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że ważny interes podatnika, o którym mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej istnieje w sytuacji, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych; natomiast interes publiczny to sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie w stanie zaspokoić swoich potrzeb materialnych. Zdaniem organu podatkowego II instancji, nie jest społecznie uzasadnione umorzenie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej, która powstała w wyniku niedopełnienia podstawowych obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego - jak w sprawie niniejszej, w której zaległość powstała na skutek niedopełnienia przez R. Ł. nadzoru nad prawidłowym rozliczeniem się z podatków przez spółkę, w której był prezesem. Ponadto umorzenie przedmiotowych zaległości byłoby nieuzasadnionym uprzywilejowaniem podatnika. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. R.Ł. zarzucił decyzji organu II instancji naruszenie prawa i wniósł o jej uchylenie. Uzasadniając skargę skarżący podniósł, iż w toku postępowania przed organami obu instancji, konsekwentnie uzasadniał wniosek o umorzenie zobowiązania podatkowego zarówno swoją trudną sytuacją materialną, jak i przede wszystkim tym, że nie powinien być obciążany zobowiązaniami spółki w ogóle, a już na pewno nie odsetkami za zwłokę, gdyż nieściągnięcie tego podatku od spółki wynikało wyłącznie z powodu zaniechania stosownych działań wobec spółki przez organ podatkowy I instancji. Zdaniem skarżącego, ta niczym nieuzasadniona bezczynność organu skarbowego trwała latami i w tym czasie nie podjęto praktycznie żadnych prób wyegzekwowania zaległego podatku. Przyjęto tylko do wiadomości postanowienie komornika z 1 grudnia 2001 r. o bezskuteczności egzekucji z majątku spółki i na cztery lata sprawę "odłożono na półkę", aż do momentu wydania decyzji uznającej skarżącego jako solidarnie odpowiedzialnego za zaległości spółki. Takie postępowanie organu podatkowego, a także fakt, że spółka praktycznie przestała istnieć z końcem roku 2005 spowodowało, iż odpowiedzialnym za te zobowiązania pozostał tylko skarżący - tym samym został on także pozbawiony prawa do ewentualnego regresu do spółki, która prowadząc działalność gospodarczą mogła zaspokoić w odpowiednim czasie należności Skarbu Państwa, bądź też skarżący, wiedząc odpowiednio wcześniej o skierowaniu do niego odpowiedzialności za te zaległości, mógłby podjąć w stosownym czasie odpowiednie kroki wobec spółki. Powołując się na swą trudną sytuację materialną, a przede wszystkim na wykazane wyżej okoliczności, skarżący uważa, że zachodzą przesłanki określone w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, które powinny skutkować wydaniem decyzji umarzającej jego zaległości podatkowe, bądź co najmniej umorzenie niezawinionych przez skarżącego odsetek za zwłokę. W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargę należy uwzględnić, bowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podzielił zawarte w zaskarżonej decyzji wywody dotyczące charakteru prawnego instytucji umorzenia zaległości podatkowych - w tym w szczególności, jej wyjątkowego (nadzwyczajnego) charakteru wobec zasady powszechności obowiązków podatkowych, wynikającej z art. 84 Konstytucji RP, skonkretyzowanej w przepisach ustaw podatkowych, oraz z zasady równości wobec prawa. Umorzenie takich zobowiązań odnosić się więc powinno do sytuacji nadzwyczajnych, zwłaszcza losowych, niezawinionych przez podatnika. Decyzje o umorzeniu zaległości podatkowych (a także odsetek za zwłokę lub opłaty promulgacyjnej) mogą więc być wydawane jedynie "w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym" (art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej). Sąd przyznał, że w postępowaniu o umorzenie zaległości nie można kwestionować i weryfikować wysokości zobowiązania podatkowego, zatem w sprawie niniejszej ani organy podatkowe, ani Sąd, takiej weryfikacji wysokości zaległości podatkowej skarżącego, ustalonej decyzją ostateczną z [...] nr [...] Dyrektora Izby Skarbowej w S., podejmować nie mogą. Jednakże w ocenie Sądu, organy podatkowe powinny wnikliwie rozważyć podnoszone przez skarżącego argumenty, iż 31 marca 2001 r. przestał być prezesem spółki i po tej dacie nie miał żadnego wpływu na jej działalność, w tym w szczególności na sposób regulowania zobowiązań podatkowych i utratę jej stałego źródła dochodu, jak również nie miał wpływu na podejmowane przez organ podatkowy działania zmierzające do wyegzekwowania od spółki zaległości podatkowych, ani na termin wydania decyzji o jego solidarnej odpowiedzialności za spółkę - co równocześnie oznaczało, iż w międzyczasie narastały odsetki od zaległości podatkowych spółki, a skarżący nie miał prawnych możliwości dochodzenia od spółki ewentualnej wzajemnej odpowiedzialności. Zatem nie kwestionując faktu, iż decyzja o ustaleniu odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania podatkowej spółki została wydana w dopuszczalnym przez prawo terminie, zdaniem Sądu, jeśli miały miejsce podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z jej wydaniem, tj. bezczynność w postępowaniu egzekucyjnym lub nie znajdujące uzasadnienia, nadmierne opóźnienie w jej wydaniu, mogłoby to oznaczać, że postępowanie organu podatkowego naruszyło standardy postępowania prawnego w demokratycznym państwie prawnym, zatem w takiej sytuacji interes publiczny może przemawiać za tym, by finansowe skutki takiego działania obciążające skarżącego (naliczone odsetki) były w całości lub w części umorzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z dnia [...] uchylił decyzję organów podatkowych obu instancji. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. mając na uwadze ocenę Sądu zawartą w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku, decyzją z dnia [...]. nr [....] umorzył odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł i opłatę prolongacyjną w wysokości [...] zł. Natomiast odmówił umorzenia głównej należności podatkowej w kwocie [...] zł. Według stanowiska organu podatkowego nie można czynić z instytucji umorzenia, powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia z zapłaty osoby zobowiązanej do uiszczenia należności publicznoprawnej a zastosowanie danego zakresu ulgi powinno uwzględniać zarówno interes strony jak i interes publiczny. Organ odwoławczy nie uwzględnił odwołania R. Ł. podzielając stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji. Zweryfikował też sytuację bytową na podstawie przedstawionych przez R. Ł. dowodów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., skarżący powołując się na wyrok z 24 maja 2007r. sygn. akt I SA/Sz 16/07 i zawartą w niej oceną twierdzi, iż również zobowiązanie główne w postaci niezapłaconego podatku od towarów i usług powinno być umorzone. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na podstawie analizy uzasadnienia wyroku WSA w S. z dnia 24 maja 2007r. sygn. akt I SA/Sz 16/07 należy stwierdzić, iż Sąd ten uznał, że w przypadku zaniedbań organu podatkowego przejawiających się niewydaniem odpowiednio wcześnie decyzji orzekającej o odpowiedzialności podatkowej, dopuszczalne byłoby uznanie zasadności umorzenia części zaległości podatkowej, a zwłaszcza odsetek za zwłokę gdyż przemawia za tym interes publiczny. Wobec powyższego nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, który twierdzi, że cała zaległość na podstawie powołanego wyroku sądu administracyjnego powinna być umorzona. Rozpatrujący niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zastosowana przez organy podatkowe ulga w postaci umorzenia odsetek za zwłokę i ustalonej opłaty prolongacyjnej odpowiada zaleceniom sądu skierowanym do organów podatkowych. Zgodnie z art. 67a §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę. Przepis ten skonstruowany jest na zasadzie uznania administracyjnego, co oznacza, że pozostawia w gestii organów podatkowych ocenę, czy w konkretnej sprawie występują okoliczności uzasadniające umorzenie, jak również zakres ewentualnego umorzenia. Właściwa ocena występowania bądź braku wymienionych przesłanek winna być dokonana po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całego materiału dowodowego, poprzedzona wyczerpującym zebraniem materiału dowodowego oraz dokładnym wyjaśnieniem wszystkich okoliczności faktycznych. Ustawodawca w wyżej wskazanym przepisie zatem pozostawił do wyłącznej kompetencji organów podatkowych ocenę, czy okoliczności faktyczne konkretnej sprawy przemawiają za ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym w umorzeniu zaległości podatkowych, a więc za rezygnacją przez Skarb Państwa z wierzytelności podatkowej. Organ podatkowy dysponuje więc pewnym zakresem swobody zarówno w wykładni pojęć: "ważny interes podatnika" i "interes publiczny". W razie stwierdzenia, że dany przypadek mieści się w hipotezie normy art.67a §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, będzie mógł zastosować uznanie. Oznacza to, że stwierdzenie wystąpienia jednej z przesłanek lub obu łącznie powoduje konieczność rozważenia czy zaległość podatkowa może być umorzona. Umorzenie zaległości podatkowych skutkuje wygaśnięciem zobowiązania podatkowego w części, w jakiej nastąpiło umorzenie. Jest to tzw. nieefektywny sposób wygaszania zobowiązań, bowiem Skarb Państwa w istocie nie otrzymuje należnych mu danin, w związku z tym instytucja umorzenia winna mieć zastosowanie jedynie w sytuacjach wyjątkowych. Zasadą bowiem jest płacenie podatków. Jak słusznie zauważył organ podatkowy, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, iż ważny interes podatnika występuje w sytuacjach szczególnych, w których niemożność uregulowania zaległości podatkowych jest spowodowana przypadkami losowymi, takimi jak: klęski żywiołowe powodujące utratę majątku, trwała niezdolność zarobkowania wywołana chorobą, kalectwo, itp. Są to oczywiście jedynie przykładowe sytuacje. Przyjmuje się, że skoro umorzenie zaległości podatkowej jest instytucją nadzwyczajną, to tym samym ważny interes podatnika musi posiadać tę samą cechę, a co za tym idzie musi charakteryzować się nieprzewidywalnością i niezależnością od sposobu postępowania podatnika. Przystępując zatem do oceny legalności zaskarżonej decyzji, należy stwierdzić, że kontrola Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego tej decyzji jest w znacznej części ograniczona i sprowadza się wyłącznie do oceny czynności postępowania dowodowo-wyjaśniającego i dokonanych na tej podstawie ustaleń faktycznych przez organy podatkowe. W niniejszej sprawie Sąd ma zatem prawo jedynie zbadać uzasadnienie stanowiska organu podatkowego w kontekście wystąpienia przesłanek uzasadniających umorzenie zaległości podatkowych, czy organ podejmując rozstrzygnięcie w ramach swego uznania wskazał przekonujące przyczyny dla jakich nie zastosował instytucji umorzenia nawet jeśli podatnik spełnił przesłanki ważnego interesu podatnika. Mając powyższe na uwadze Sąd nie ma podstaw do stwierdzenia, że organ odwoławczy nie sprostał tym wymogom. Zaskarżona decyzja zatem nie narusza przepisów prawa materialnego, w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia, jak również przepisów proceduralnych w stopniu mającym wpływ na wynik niniejszej sprawy. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Analiza zaskarżonej decyzji, jak również dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, dowodzi, że w sposób wnikliwy i dostatecznie szczegółowy rozważono okoliczności i fakty istotne dla wyniku niniejszego postępowania. Przed wydaniem decyzji organy podatkowe podjęły wszelkie kroki zmierzające do zebrania kompletnego i nie budzącego wątpliwości materiału dowodowego, co do wyjaśnienia stanu faktycznego. Organy rozstrzygały sprawę w oparciu o stan majątkowy podatnika, co świadczy, że zbadano należycie sytuację majątkową i warunki egzystencji strony skarżącej. Zatem przesłanki umorzenia wynikające z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej zostały prawidłowo ocenione w kontekście osobistej sytuacji majątkowej podatników, również z uwzględnieniem okoliczności podnoszonych przez skarżących. Reasumując, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym, jak i przepisami procedury administracyjnej. W opinii Sądu, przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy organy podatkowe wzięły pod uwagę wszystkie istotne okoliczności faktyczne, o czym świadczy uzasadnienie zaskarżonej decyzji, a ocena tych okoliczności nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Należy nadmienić, iż Sąd nie kwestionuje trudnej sytuacji skarżących, jednakże przedstawionym we wniosku okolicznościom trafnie odmówiono w zaskarżonej decyzji waloru wyjątkowości uzasadniającego umorzenie zaległości podatkowych. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny , na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , orzekł jak w sentencji.