I SA/Sz 238/14

Dnia 27 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Ewa Wojtysiak po rozpatrzeniu w dniu 27 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 22 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: 1) odrzucić skargę, 2) oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 22 listopada 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie stwierdził uchybienie terminowi do złożenia odwołania przez M. P. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 2 września 2013 r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. W postanowieniu organ zawarł pouczenie, że (cyt.): "Niniejsze postanowienie jest ostateczne. Może być ono zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego rozstrzygnięcia. Skargę wnosi się w 2 egzemplarzach za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie (...)". Powyższe postanowienie doręczono M. P. w dniu 9 grudnia 2013 r. W dniu 8 stycznia 2014 r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego) M. P. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie pismo zawierające skargę na opisane powyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie oraz wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 13 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przekazał skargę M. P. Dyrektorowi Izby Skarbowej w Szczecinie, celem udzielenia przez organ odpowiedzi na skargę i nadesłania akt administracyjnych, stosownie do art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a."). Informację o tym fakcie doręczono skarżącej w dniu 15.01.2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z przepisami art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Wskazać jednocześnie należy, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu lub do organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien przekazać skargę organowi właściwemu (tj. organowi, o którym mowa w art. 54 § 1 P.p.s.a.). O zachowaniu terminu do wniesienia skargi (art. 53 § 1-3 P.p.s.a.) decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd lub wspomniany organ (vide: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Komentarz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 4 wydanie, s. 200; podobnie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod redakcją prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 291). Natomiast dla oceny zachowania tego terminu nie można przyjąć daty nadania skargi do sądu lub do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 P.p.s.a., gdyż na tym etapie postępowania niedopuszczalne jest zastosowanie trybu przewidzianego w art. 65 k.p.a. (vide: postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 20 października 2004 r., sygn. akt IV SA/Gl 647/04, ONSA WSA 2005, nr 6, poz. 116). W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 9 grudnia 2013 r. Termin do skutecznego wywiedzenia skargi upływał zatem w dniu 8 stycznia 2014 r., który to dzień nie był sobotą ani dniem ustawowo wolnym od pracy. M. P. wniosła skargę na opisane na wstępie postanowienie z dnia 22 listopada 2013 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który przekazał tę skargę organowi właściwemu, tj. Dyrektorowi Izby Skarbowej w Szczecinie, w dniu 13 stycznia 2014 r. W tym stanie sprawy należało uznać, że skarga M. P. została złożona z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia, który upływał w dniu 8 stycznia 2014 r. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., Sąd w pkt. 1 sentencji orzekł o odrzuceniu skargi jako spóźnionej. Jednocześnie w pkt. 2 postanowienia, w odpowiedzi na złożony przez skarżącą wraz ze skargą wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, Sąd orzekł o jego oddaleniu. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na art. 247 P.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Skarga jest natomiast oczywiście bezzasadna wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uznania żądania strony skarżącej. W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał skargę za niedopuszczalną z powodu wniesienia jej z uchybieniem terminowi, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. W takich okolicznościach skarga odpowiada wymogom skargi oczywiście bezzasadnej i przyznanie prawa pomocy nie jest możliwe. W tym stanie sprawy, działając na podstawie art. 247 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt. 2 sentencji postanowienia, odstępując jednocześnie od przesłania skarżącej urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk "PPF"), ze względu na bezcelowość tej czynności.