I SA/Sz 242/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Alicja Polańska po rozpatrzeniu w dniu 25 kwietnia 2012 r. wniosku M.S. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pełnomocnik skarżącego M.S. wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Szczecinie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu podał, że wadliwość zaskarżonej decyzji powinna przesądzić o wstrzymaniu jej wykonania. Zastrzegł, że niewielka kwota zobowiązania, nie powinna stanowić negatywnego kryterium, gdyż strona toczy 24 sporów z organami celnymi i stąd istnieje realne zagrożenie wykonania zobowiązań orzeczonych w decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. Nr 53, poz. 270; dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w tym przepisie ciąży na skarżącym. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, natomiast nie ma obowiązku ustalać ich z urzędu. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd zaś nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałoby się to do uzupełniania za stronę skarżącą uzasadnienia wniosku. Według sądu, skarżący w żaden sposób nie wykazał zaistnienia w sprawie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie można bowiem przyjąć, że wynikają one z całokształtu argumentacji przedstawionej w skardze, gdyż zarzuty dotyczące wadliwości zaskarżonej decyzji nie mieszczą się w katalogu przyczyn wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z pewnością, będą stanowiły przedmiot oceny sądu w głównym nurcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, jednakże na etapie rozpoznawania wniosku ich badanie byłoby przedwczesne i nieuprawnione. Bez wątpienia kwota zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego w rozpoznawanej sprawie nie jest znaczna (wartość przedmiotu sporu wynosi [...] zł), a w pozostałych sprawach zainicjowanych skargą do sądu, łącznie wynosi ok. [...] zł. W ocenie sądu, uiszczenie takiej kwoty przez skarżącego nie jest jednak równoznaczne z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzeniem znacznej szkody, gdyż we wniosku nie podniesiono jakichkolwiek okoliczności wskazujących na to, że wykonanie zaskarżonych decyzji miałoby zagrozić bytowi skarżącego, czy też spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wskazać należy, że przez szkodę, o jakiej mowa jest w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04, w którym definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody stwierdzono, iż chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub, gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Tego zaś nie wykazano w sprawie. Mając na uwadze powyższe okoliczności, stwierdzić należało, że strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, stąd - na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji.