I SA/Sz 251/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia NSA – Krystyna Zaremba po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2008 r. wniosku "R" Spółdzielni z siedzibą w R. i Przedsiębiorstwa "R" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w sprawie ze skargi W.M. P.P.H.U. "K" z siedzibą w O., "R" Spółdzielni z siedzibą w R. i Przedsiębiorstwa "R" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie powstania długu celnego i określenia podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżące - "R." Spółdzielnia Meblarska Zakład Pracy Chronionej z siedzibą w R. i Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe "R." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. - wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie powstania długu celnego i określenia podatku od towarów i usług wystąpiły z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca Spółdzielnia podniosła, iż zasadność wniosku wynika z uwagi na prawdopodobieństwo powstania znacznej szkody. Skarżąca jest zakładem pracy chronionej i egzekucja decyzji może narazić ją na poważną szkodę z uwagi na łatwość egzekucji z rachunku bankowego. Jednocześnie nie zachodzi, zdaniem skarżącej, obawa, że w razie niekorzystnego orzeczenia Sądu należność wynikająca z decyzji nie zostanie uregulowana z powodu stabilności zakładu pracy skarżącej istniejącej na rynku od 40 lat. Skarżąca Spółka podniosła również, iż wykonanie decyzji może narazić ją na prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody uwagi na łatwość dokonania egzekucji z rachunku bankowego. Podobnie wskazała, że nie zachodzi obawa, iż należność nie zostanie uiszczona w razie niekorzystnego orzeczenia Sądu z uwagi na stabilność zakładu pracy skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym podkreślić, iż chodzi o szkodę, zarówno majątkową i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Pogląd taki wyraził m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż w przypadku pierwszej z tych przesłanek chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast za trudne do odwrócenia skutki należy uznać takie prawne lub faktyczne skutki, które powodują istotną lub trwałą zmianę, a przywrócenie do stanu poprzedniego byłoby w znacznym stopniu utrudnione lub wręcz niemożliwe. W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, iż w zaistniałym stanie faktycznym podniesione przez skarżące okoliczności nie dowodzą możliwości zaistnienia w przyszłości przytoczonych przesłanek. Skarżące w uzasadnieniu swojego wniosku lakonicznie podniosły jedynie, iż wykonanie decyzji rodzi prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody z uwagi na łatwość dokonania egzekucji z rachunków bankowych. Jednocześnie ich zdaniem nie zachodzi obawa nieuregulowania należności w razie niekorzystnego orzeczenia Sądu z powodu stabilności zakładu pracy. Dodatkowo Spółdzielnia "R." podniosła, iż za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia fakt, iż jest ona zakładem pracy chronionej. Poza tymi twierdzeniami strony nie przedstawiły jednakże w tym względzie żadnych dowodów na poparcie swych wywodów. Także Sąd, po przeanalizowaniu akt sprawy nie znalazł podstaw do przyjęcia, iż wskutek wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby zachodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć także należy, że w przypadku przeprowadzenia skutecznej egzekucji z majątku skarżących, skutki tego mogą zostać odwrócone poprzez zwrot wartości majątkowych pobranych od skarżącego, co jest czynnością prostą i pewną z uwagi na pełną wypłacalność Skarbu Państwa. Wskazać należy, że zasadą jest wykonywanie ostatecznych decyzji administracyjnych, a możliwość wstrzymania ich wykonania istnieje tylko w wyjątkowych okolicznościach, których istnienia skarżący w żaden sposób nie wykazał, a Sąd również się ich nie dopatrzył. W tej sytuacji, wobec braku podstaw do uwzględnienia wniosku, orzeczono jak w sentencji.