I SA/Sz 253/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2008 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty targowej za okres od 25 czerwca do 30 sierpnia 2007 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] o numerze [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] określił S. S. wysokość zobowiązania w opłacie targowej za dokonywanie sprzedaży w D. w dniach: 25 czerwca 2007 r., od 29 czerwca do 4 lipca 2007 r., od 6 lipca do 21 lipca 2007 r., od 23 lipca do 29 lipca 2007 r. oraz od 1 sierpnia do 30 sierpnia 2007 r. na łączną kwotę 37.718,13 zł. Uzasadniając decyzję organ podatkowy wskazał, że S.S. prowadził sprzedaż odzieży i butów na wydzierżawionym od Ośrodka Wczasowego "D" terenie. Sprzedaż prowadzona była pod wiatą o powierzchni 90 m2 Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt b i § 6 uchwały Nr II/12/2006 Rady Gminy K. z dnia 7 grudnia 2006 r. w sprawie opłaty targowej, podatnik zobowiązany był do wnoszenia dziennej opłaty targowej w wysokości 12 zł za każdy metr kwadratowy powierzchni, nie więcej jednak niż 618,33 zł dziennie. Opłata była należna, okoliczność bowiem prowadzenia działalności handlowej potwierdzają wykonane przez inkasenta adnotacje służbowe (notatka służbowa inkasenta) oraz dokumentacja fotograficzna, a podatnik odmówił jej uiszczenia, dlatego zaistniała konieczność określenia wysokości tego zobowiązania w drodze decyzji podatkowej. Od ww. decyzji S.S. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z żądaniem zmiany decyzji i określenia zobowiązania w opłacie targowej w innej wysokości lub - ewentualnie - uchylenie decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu odwołania podatnik podniósł, że poza sporem pozostaje fakt prowadzenia przez niego handlu w dniach wskazanych przez organ w decyzji, a także to, iż korzystał on z terenu na podstawie umowy dzierżawy zawartej w dniu 19 kwietnia 2006 r. z jego właścicielką – I. B.. Natomiast, według podatnika, wątpliwości dotyczą wielkości powierzchni zajmowanej na handel oraz uznania za targowisko dzierżawionego terenu prywatnego i, tym samym, podwójnego obciążania opłatami (podatek od nieruchomości i opłata targowa) gruntu, zajmowanego w celach handlowych. Powołując się na zapisy uchwały Rady Gminy K. z dnia Nr[...], podatnik wskazał, że organ podatkowy błędnie naliczył stawkę opłaty targowej, za zajmowanie 90 m2 powierzchni na handel artykułami, gdyż w rzeczywistości powierzchnia pod wiatą, która ma wymiary 85-90 m2 w zależności od sposobu pomiaru, nie zawsze była w całości wykorzystywana przez niego. Odpowiednio do potrzeb, wykorzystywana była powierzchnia od 10 do 15 m2. Podatnik zgodził się, że podstawą naliczenia opłaty powinna być powierzchnia 15 m2, która po przemnożeniu przez stawkę dzienną i ilość dni handlu, dałaby kwotę należnej opłaty targowej w wysokości 10.980 zł. Ponadto, według podatnika, w analogicznym okresie w 2006 r., prowadząc handel na tym samym terenie i zajmując w przybliżeniu taką samą powierzchnię, zapłacił do budżetu Gminy kwotę 7.160 zł tytułem opłaty targowej, a z umowy dzierżawy nie wynika wprost, jaka była powierzchnia dzierżawionego teren. Wobec tego, podatnik uznał, że organ podatkowy nie wykazał, w jaki sposób obliczył powierzchnię handlową zajmowaną przez niego, a tym samym dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, poprzez brak przyjęcia, przy obliczaniu podstawy opodatkowania, powierzchni rzeczywiście zajmowanej na handel. Zarzucając dalej organowi podatkowemu naruszenie przepisu art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatnik wskazał, że organ podatkowy błędnie zinterpretował przywołany przepis uznając, że targowiskiem są wszelkie miejsca, na których prowadzi się handel. Według podatnika, teren prywatny nie jest targowiskiem, bo nie zawiera takich cech i nie spełnia warunków takiego targowiska. Ponadto, właściciel terenu prywatnego płaci podatek od nieruchomości, zatem jednoczesne pobieranie opłaty targowej od handlu i podatku od nieruchomości jest nadużyciem prawa i prowadzi do podwójnego opodatkowania z dwóch tytułów, tj. własności terenu prywatnego przeznaczonego na działalność gospodarczą, według najwyższej stawki - 17 zł za m2 i z tytułu opłaty targowej na tym terenie - 12 zł za m2. Łącznie, za taki teren pod działalność gospodarczą Gmina pobiera więc aż 39 zł za m2. Taka sytuacja, według podatnika, prowadzi do zróżnicowania podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, gdyż osoba prowadząca handel na terenie prywatnym płaci czynsz odpowiednio zwiększony o podatek od nieruchomości i opłatę targową, natomiast osoba dzierżawiąca od Gminy teren pod handel płaci czynsz dzierżawny Gminie oraz podatek od nieruchomości, ale w stosunku rocznym. W ocenie podatnika, stan taki narusza zasadę zakazu podwójnego opodatkowania, zasadę równego traktowania podmiotów gospodarczych, a także prawo własności właścicieli gruntów, poprzez ograniczanie swobodnego pobierania z nich pożytków. Wymierzanie opłat targowych dzierżawcom lub najemcą godzi też w swobodę dysponowania nieruchomością, albowiem ogranicza to krąg osób, które decydują się na dzierżawę lub najem, skoro Gmina wymierza właścicielom dodatkowe ciężary publicznoprawne w postaci bardzo wysokich opłat targowych. Ponadto, podatnik wskazał, iż stawka dzienna wynosząca ponad 618 zł jest dla małego przedsiębiorcy "barierą nie do przebicia", gdyż uiszczenie jej wymaga uzyskania dziennego przychodu w wysokości co najmniej 5.000 zł. Konkludując, podatnik uznał, że dzierżawiony przez niego teren nie jest targowiskiem w rozumieniu przepisu art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a zatem opłata targowa nie powinna być wymierzona. W wyniku rozpoznania odwołania podatnika, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wynika z jej uzasadnienia, organ odwoławczy przyjął, że decyzja Wójta Gminy K. jest prawidłowa i zgodna z prawem. Zdaniem organu odwoławczego, postępowanie w tej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z regułami dowodowymi, gdyż organ podatkowy oparł swoje ustalenia na meldunkach inkasenta gminnego oraz materiale fotograficznym sporządzonym przez tegoż inkasenta. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Kolegium wyjaśniło, że opłata targowa jest rodzajem podatku powstającego z mocy prawa (art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej), zaś zdarzeniem rodzącym obowiązek wnoszenia opłaty jest wystąpienie faktu sprzedaży. Według Kolegium, nie ma racji skarżący sądząc, że teren prywatny nie staje się targowiskiem z chwilą, gdy prowadzona jest na nim sprzedaż. Pojęcie targowiska, o którym mowa jest w art. 15 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, różni się od potocznego rozumienia tego wyrazu, dlatego też, w świetle prawa podatkowego, każde miejsce, gdziekolwiek prowadzona będzie sprzedaż, należy uznawać za targowisko. Także zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia "zakazu podwójnego opodatkowania", organ uznał za nieuzasadnione. W ocenie tego organu, nie dotyczą one opłaty targowej, gdyż opłata ta jest niezależna od opłat i czynszów, które osoba handlująca ponosi z tytułu umów cywilnoprawnych, takich jak, np. umowa dzierżawy, najmu itp. Czynsz nie jest bowiem podatkiem, lecz opłatą cywilnoprawną. Jest wynagrodzeniem dla właściciela płaconym przez dzierżawcę za możliwość korzystania z jego własności, zaś jego wysokość jest umowna i zależy od wspólnych ustaleń właściciela i dzierżawcy. Natomiast opłata targowa jest podatkiem, a więc świadczeniem publicznoprawnym, które przez osoby zobowiązane winno być spełnianie w terminie i w należnej wysokości (z art. 84 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej). W kwestii wyliczenia przez organ podatkowy dziennej stawki opłaty targowej, Kolegium wskazało, że podstawę obliczenia stanowi powierzchnia zajęta na sprzedaż, przy czym nie jest nią powierzchnia gruntu. Według Kolegium, może to być powierzchnia stołu, wozu, przekrycia namiotowego, pod którym dokonywana jest sprzedaż, kiosku tymczasowego niebędącego budynkiem, powierzchnia zajęta przez stojaki i wszelkie inne urządzenia, z których dokonywana jest sprzedaż, w tym także powierzchnie zajęte przez opakowania, skrzynki, walizki, torby, itp., w których znajduje się towar, jeśli nie znajdują się na wydzielonej w inny sposób (np. przez zadaszenie) powierzchni sprzedażnej. Skoro więc, podatnik prowadził sprzedaż na terenie wydzielonym granicami wyznaczonymi przez wiatę, to należało przyjąć, że wiata ta służyła handlowi prowadzonemu wyłącznie przez niego. Zdaniem Kolegium, nie ma znaczenia okoliczność, że podatnik nie rozstawiał stoisk na całej powierzchni wydzielonej wiatą. Pod wiatą tą w dogodny dla siebie sposób podatnik rozstawiał stoiska, rozkładał towar, przechowywał opakowania, natomiast pozostałe powierzchnie bezpośrednio niezajęte na rozmieszczenie towaru, stanowiły ciągi komunikacyjne dla osób kupujących towar i zainteresowanych towarem. W ten sposób, organizując swoją sprzedaż, podatnik de facto zajmował całą wiatę. Ponadto, podatnik dzierżawił grunt pod całą wiatą, sam tę wiatę wybudował i nikt poza podatnikiem pod ową wiatą nie dokonywał sprzedaży. Dalej, odwołując się do zapisów uchwały podjętej przez Radę Gminy K., Kolegium podało, że w 2007 r. najwyższa dzienna kwota z tytułu opłaty targowej wynosiła 618,33 zł. W przypadku podatnika określono dzienną kwotę opłaty targowej w wysokości maksymalnie dozwolonej, ponieważ po przemnożeniu powierzchni zajmowanej przez niego na sprzedaż, czyli 90 m2 z przyjętą w uchwale dzienną stawką za metr kwadratowy w wysokości 12 zł, opłata ta wynosiłaby 1.080 zł, a zatem przekraczałaby górny limit dziennej opłaty targowej, dlatego też stawka ta została ustalona w granicach dopuszczalnej wysokości opłaty za dzień, nie zaś odpowiednio do rzeczywiście zajmowanej przez podatnika powierzchni wiaty pomnożonej przez stawkę dzienną -12 zł. W konkluzji decyzji Kolegium stwierdziło, że organ I instancji słusznie uznał S. S. za zobowiązanego do wnoszenia opłaty targowej i prawidłowo określił w decyzji jej wysokość. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, S.S. wniósł na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., będącą w istocie powtórzeniem zarzutów oraz argumentacji zawartej w odwołaniu od decyzji organu podatkowego I instancji. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, uzasadniając swoje stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji narusza prawo. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy podatkowe obu instancji wydały decyzje z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego określonych w art. art. 122, 172, 173, 180 i 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) nakładających na nie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz do zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, którym to wymogom organy podatkowe obu instancji nie sprostały. W rozpoznawanej sprawie spór pomiędzy organami, a stroną skarżącą dotyczy obowiązku uiszczenia opłaty targowej, jej wysokości oraz kwestii dualizmu, jaki zdaniem skarżącego, pojawia się w sprawie, wskutek ponoszenia przez niego ciężaru w postaci czynszu dzierżawnego, zaś po stronie wydzierżawiającego grunt - podatku od nieruchomości, a także ustalonej przez organ podatkowy w sprawie - opłaty targowej. Niewątpliwie, według Sądu, rację mają organy podatkowe twierdząc, że opłata targowa jest świadczeniem publicznoprawnym, niezależnym od opłat i czynszów, które osoba handlująca ponosi z tytułu umów cywilnoprawnych, takich jak, np. umowa dzierżawy, czy najmu i, że stanowisko to znajduje swoje potwierdzenie w bogatym orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 1993 r., sygn. akt SA/P 1136/93, niepubl., wyrok NSA II FSK 473/05 z dnia 21.12.2005 r., internetowa baza orzeczeń sądów administracyjnych). Bez znaczenia dla ustalenia istnienia obowiązku w opłacie targowej jest zatem okoliczność, czy handel jest prowadzony na gruntach państwowych, komunalnych, czy prywatnych. Opłatę targową pobiera się bowiem od sprzedaży na targowiskach, niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowiska oraz innych usług świadczonych przez prowadzącego targowisko (art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.: Dz. U. Nr 121 z 2006 r., poz. 844 ze zm.). Stąd też okoliczność zawarcia umowy dzierżawy gruntu pod wiatę i płacenia przez skarżącego czynszu na rzecz wydzierżawiającego teren, w rozpoznawanej sprawie jest obojętna dla obowiązku uiszczania opłaty targowej. W związku z tym, Sąd nie stwierdził naruszenia w sprawie przez organy podatkowe zasady równości obywateli wobec prawa. W kwestii natomiast pobierania opłaty targowej (od sprzedaży) i podatku od nieruchomości (od gruntu), należy wyjaśnić, że w stanie faktycznym sprawy brak jest tożsamości zarówno co do przedmiotu, jak i podmiotu (dzierżawca i właściciel gruntu) w zakresie ustalonych należności publicznoprawnych. Naruszeniem "zasady podwójnego opodatkowania" byłoby bowiem pobieranie od tego samego podmiotu, np. właściciela gruntu, podatku od nieruchomości oraz opłaty targowej od prowadzonej przez niego sprzedaży na tym terenie, np. z kiosku, budynku lub innego obiektu, czego nie stwierdzono w rozpoznawanej sprawie. Zatem, podniesiony przez skarżącego zarzut w tym zakresie należało uznać za chybiony. Sąd stwierdził jednak, że uzasadniony jest zarzut skarżącego odnoszący się do niewyjaśnienia przez organy podatkowe wszystkich okoliczności, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie kwestii wielkości zajmowanej przez skarżącego powierzchni na handel. Ustawodawca wprowadził opłatę targową, jako ciężar publicznoprawny, jednakże nie zdefiniował pojęcia targowiska ograniczając się do wskazania w przepisie art. 15 ust. 2 ww. ustawy podatkowej, że targowiskami są wszelkie miejsca, w których jest prowadzony handel, z zastrzeżeniem ust. 2a, tj. z wyłączeniem budynków lub części budynków, targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw. W literaturze przedmiotu za targowisko uznaje się każde miejsce, gdzie dokonywana jest sprzedaż z ław, stoisk, straganów, kiosków, kontenerów, kosztów na ulicy, itp. Ustawodawca przyznał natomiast radzie gminy, jako organowi stanowiącemu, kompetencję do określenia zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności wysokości stawek opłaty targowej (art. 19 ustawy), zastrzegając jedynie, że stawka ta nie może przekraczać dziennie określonej kwoty - 618,33 zł w roku 2007 (art. 19 pkt 1 lit. a ustawy). Kompetencje tę rady gminy realizują poprzez stanowienie aktów prawa miejscowego - uchwał w sprawie zasad ustalania i pobierania opłaty targowej. W rozpoznawanej sprawie aktem prawa miejscowego, ustalającym wysokość opłaty targowej, jest uchwała [...] Rady Gminy K. z dnia [...] w sprawie opłaty targowej. Stosownie do treści § 2 ust. 1 tej uchwały, dzienne stawki opłaty targowej, pobieranej od osób fizycznych, od osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, które dokonują sprzedaży na terenie gminy wynoszą: • za sprzedaż z ław, stoisk, straganów i stołów za każdy rozpoczęty 1 m2 wykorzystywanej powierzchni (§ 2 ust. 1 pkt b uchwały): – artykułów rolno-spożywczych, warzyw, owoców i runa leśnego - 8,00 zł, – pozostałych artykułów - 12,00 zł, • za sprzedaż z tymczasowych obiektów budowlanych wraz z tzw. wystawką za 1 m2 wykorzystywanej powierzchni - 6,00 zł (§ 2 ust. 1 pkt c uchwały). Z zapisów tej uchwały wynika wprost, że wysokość dziennej stawki opłaty targowej została zróżnicowana zarówno w zależności od sposobu prowadzenia sprzedaży, jak i sprzedawanego asortymentu. Prowadząc postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru opłaty targowej, organ podatkowy powinien zatem mając na uwadze zapisy tej uchwały ustalić w pierwszej kolejności, czy w przedmiotowej sprawie miała miejsce sprzedaż z ław, stoisk, straganów i stołów (§ 2 ust. 1 pkt b uchwały), czy też sprzedaży dokonywano w tymczasowym obiekcie budowlanym (§ 2 ust. 1 pkt c uchwały). Dopiero takie ustalenia pozwoliłyby organowi zastosować odpowiednią stawkę opłaty, i we właściwy sposób argumentować kwestionowane przez skarżącego zasady pomiaru powierzchni wykorzystywanej do sprzedaży. Bezsporną w rozpoznawanej sprawie okolicznością jest to, że w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji skarżący prowadził sprzedaż artykułów przemysłowych ze stoiska usytuowanego w D. Jak wynika z decyzji organów obu instancji, organy te uznały, że sprzedaż prowadzona była pod wiatą, a zatem stawka dzienna opłaty targowej winna być, według nich, liczona od powierzchni 90 m2, gdzie podstawę obliczenia powierzchni stanowi powierzchnia zajęta na sprzedaż, przy czym nie jest nią powierzchnia gruntu. Kolegium w zaskarżonej decyzji dodało, że w związku z tym, iż strona prowadziła sprzedaż na terenie wydzielonym granicami wyznaczonymi przez wiatę, to tym samym należało przyjąć, że wiata ta służyła handlowi wyłącznie prowadzonemu przez skarżącego. Powyższe stwierdzenia, według Sądu, wskazują, że organy obu instancji przyjęły do obliczenia dziennej stawki opłaty targowej wielkość wykorzystywanej przez skarżącego powierzchni do handlu, odpowiadającą powierzchni wiaty. Ani jednak z treści decyzji organów obu instancji, ani też z materiałów postępowania dowodowego, zgromadzonego w sprawie, nie wynika wprost, w jaki sposób dokonano pomiaru powierzchni tej wiaty. Analizując akta sprawy, Sąd stwierdził, że organ podatkowy I instancji nie przeprowadził w tym zakresie postępowania dowodowego, tj. nie dokonał oględzin i pomiaru zajmowanego przez skarżącego "obiektu", nie wskazał, jakimi metodami posłużył się przy obliczaniu powierzchni (np. wzdłuż granicznych punktów wiaty), a dopiero takie czynności, według Sądu, pozwoliłyby w sposób jednoznaczny ocenić, czy organ w sposób prawidłowy ustalił wielkość powierzchni wykorzystywanej na handel. Aczkolwiek, w postępowaniu przed organem I instancji zgromadzono materiał dowodowy w postaci dokumentacji fotograficznej i dziennych raportów inkasenta, to jednak, według Sądu, dokumenty te stanowią jedynie dowód tego, że w określonych decyzją dniach podatnik prowadził sprzedaż, czemu zresztą sam nie zaprzecza, i kwestia ta nie jest sporna. Kwestia wielkości powierzchni wiaty jest natomiast o tyle istotna, że w odwołaniu skarżący poniósł zarzut, do którego nie odniósł się organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, iż w 2006 r. prowadził sprzedaż pod tą samą wiatą, i że wówczas do podstawy obliczenia organy przyjęły powierzchnię 10-15 m2. Szczegółowe oględziny obiektu, zdaniem Sądu, pozwoliłby również udzielić odpowiedzi na pytanie, jaki charakter ma wiata, czy jest przytwierdzona na stałe do gruntu, czy też jest obiektem, który można rozebrać i przenieść, czy doprowadzone są do niej inne urządzenia dostarczające, np. wodę, czy prąd i, czy nie posiada cech obiektu, dzięki którym można by zakwalifikować go do tymczasowych obiektów budowlanych, do którego to pojęcia odwołała się Rada Gminy K. podejmując w dniu [...] w sprawie opłaty targowej. Przyjęcie za organami, że cała powierzchnia wiaty jest powierzchnią wykorzystywaną do handlu, z uwzględnieniem ciągów komunikacyjnych, przestrzeni między stolikami i wieszakami, prowadzi bowiem do odmiennych wniosków, że sprzedaż spod takiej wiaty powinna podlegać opłacie według stawki - 6 zł, jak dla sprzedaży z tymczasowych obiektów budowlanych (§ 2 ust. 1 pkt c uchwały), a nie jak to przyjęto w zaskarżonej decyzji - 12 zł, jak dla sprzedaży z ław, stoisk, straganów i stołów (§ 2 ust. 1 pkt b uchwały), czego z kolei domagał się skarżący poprzez uwzględnienie powierzchni, wyłącznie, faktycznie wykorzystywanej na cele handlowe (tj. zajmowanej przez stoły i wieszaki). Nie wyjaśniając tych istotnych w sprawie okoliczności, organy podatkowe obu instancji naruszyły ww. przepisy postępowania podatkowego, a określone w art. art. 122, 172, 173, 180 i 187 Ordynacji podatkowej. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do dokonywania za organy podatkowe ustaleń stanu faktycznego sprawy, ani tym bardziej dowodzenia i wykazania w zastępstwie organów podatkowych, że okoliczności mające wpływ na ustalenie wysokości stawki dziennej opłaty targowej zostały prawidłowo zinterpretowane przez organy podatkowe. Jednocześnie Sąd zauważa, że analizując treść zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji dostrzegł również błąd arytmetyczny przy obliczeniu opłaty targowej. A mianowicie, w decyzji wskazano, że sprzedaż miała miejsce w dniach od 29 czerwca do 4 lipca 2007 r. i, że maksymalna stawka dzienna w kwocie 618,33 zł pomnożona przez 7 dni daje za ten okres łączną sumę 4.328,31 zł. Nie odpowiada to prawdzie, gdyż okres pomiędzy 29 czerwca, a 4 lipca 2007 r. obejmuje nie 7, ale 6 dni, co w rezultacie zmniejsza wysokość ustalonej w decyzji opłaty w łącznej wysokości 37.718,13 o różnicę w wysokości 618,33 zł. W tej sytuacji, nie przesądzając rozstrzygnięcia sprawy i, stosując się do dyrektywy określonej w przepisie art. 141 § 4 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skład orzekający w sprawie wskazuje, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy powinny wyjaśnić, czy skarżący dokonywał sprzedaży ze stołów, czy też z tymczasowego obiektu budowlanego i przeprowadzić w tym zakresie postępowanie dowodowe w celu określenia wielkości wykorzystywanej do handlu powierzchni, a - następnie - prawidłowo określić stawkę opłaty targowej przy uwzględnieniu zapisów aktu prawa miejscowego, tj. ww. uchwały. Wobec tego, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem ww. przepisów postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku. O niewykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 152, zaś o kosztach postępowania, na podstawie przepisu art. 200 tej ustawy.