I SA/Sz 258/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Krystyna Zaremba (spr.) Sędzia WSA Marzena Kowalewska Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2005r. sprawy ze skargi "N. A.T." Spółka z o.o. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. o d d a l a skargę Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 74a, w związku z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.), art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), § 1 Uchwały Rady Gminy Nr X/120/2003 z dnia 3 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości, zwolnień od tego podatku oraz poboru podatku w drodze inkasa, (Dziennik Urzędowy Województwa Zachodniopomorskiego Nr 116, poz. 2020), Wójt Gminy odmówił stwierdzenia N. A. T. Spółka z o.o. z siedzibą w T. stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że podatnik jest właścicielem za budowanych nieruchomości, położonych na terenie miejscowości D., od których wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r. wynosiła: - od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od powierzchni: [...] m2 x [...] zł = [...] zł, - od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od powierzchni: [...] m2 x [...] zł = [...] zł, - od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (produkcja napojów), od wartości: [...] zł x [...] % = [...] zł. N.A.T. Sp. z o.o., w T. po złożeniu stosownej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2004r. i dokonaniu w terminach wpłat należnego podatku, wystąpiła w dniu 25 sierpnia 2004r. wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w przedmiotowym podatku. Zdaniem Spółki, zapłaciła podatek w kwocie wyższej o [...] zł ponieważ w związku z nowelizacją przepisu art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych podatkowi od nieruchomości nie podlegają drogi wewnętrzne. Z dniem 9 grudnia 2003r. wszedł w życie w nowym brzmieniu art. 2 ust.t3 pkt 4 w/w ustawy wprowadzony ustawą z dnia 14 listopada 2003r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz.U. Nr 200, poz. 1953/. Zgodnie z tym przepisem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają "pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu". W związku z tym drogi wewnętrzne znajdujące się na terenie Ośrodka Wypoczynkowego "C." w D. nie podlegają podatkowi od nieruchomości. Organ podatkowy I instancji nie podzielił tego poglądu. Mając na uwadze, że definicja "pasa drogowego" oraz "drogi" zostały określone w ustawie z dnia 21 marca 198r. o drogach publicznych /Dz.U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 ze zm./, stwierdzono, że przepis art. 2 ust.3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ma zastosowanie tylko do dróg publicznych. W konsekwencji drogi nie zaliczone do jednej z kategorii wymienionych w ustawie o drogach publicznych, nie podlegają wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Spółka w odwołaniu od omawianej wyżej decyzji Wójta Gminy powtórzyła argumentację przytoczoną we wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004r., że przepis art. 2 ust.3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dotyczy wszystkich rodzajów dróg sensu largo, a więc również tych, które nie są drogami publicznymi. Zdaniem odwołującej, ustawodawca skreślając przymiotnik "publiczne" uczynił to celowo po to, aby objąć wyłączeniem z podatku zarówno drogi publiczne jak i niepubliczne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło odwołania i decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że w rezultacie nowelizacji omawianego przepisu nie doszło do prostego skreślenia wyrazu "publiczne" lecz dokonano całkiem nowej redakcji tego przepisu. Poprzednio była bowiem mowa o budowlach dróg publicznych odrębnie i gruntach pod nimi – odrębnie. Przymiotnik "publiczny" odnosił się do budowli. W nowej, obowiązującej redakcji jednostką podstawową jest pas drogowy, a droga wymieniona jest tylko jako jego część składowa. Skoro o pasie drogowym można mówić tylko w odniesieniu do dróg publicznych, to zatem i jego część składowa – droga - ma charakter publiczny. Poza tym droga ta musi również posiadać cechy nadane jej przez ustawę o drogach publicznych, aby w ogóle za drogę być uważaną. Drogą jest budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Niezależnie od powyższego, art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. Nr 100, z 2000r. poz. 1086/ stanowi, że podstawą wymiaru podatków są dane z ewidencji gruntów i budynków. Zasady tworzenia i prowadzenia ewidencji gruntów zawarte są w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz.U. Nr 38, poz. 454/. Zgodnie z tymi przepisami, w ewidencji gruntów i budynków droga oznaczona jest symbolem "dr", i należy do tzw. terenów komunikacyjnych /§ 68 ust.3, kt 7 it. a/. W części opisowej zawartej w załączniku nr 6 do cyt. rozporządzenia wymienione są następujące jednostki, które należy oznaczać symbolem "dr": drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe, drogi gminne, drogi w osiedlach mieszkaniowych, drogi dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych oraz do obiektów użyteczności publicznej, place postojowe i manewrowe przy dworcach kolejowych, autobusowych i lotniczych, portach morskich i rzecznych innych oraz ogólnodostępne dojazdy do ramp wyładowczych i placów składowych. Na koniec przepis ten stanowi, że: Grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych leśnych poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia. Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego". W ewidencji gruntów, która wiązała Wójta Gminy na podstawie przytoczonego wyże art. 21 Prawa Geodezyjnego i Kartograficznego, w nieruchomości w D. należącej do Spółki nie ma wymienionych żadnych dróg. Oznaczona ona jest jako użytki rolne zabudowane, które posiadają klasę gleboznawczą RVI i RVIz. Spółka posiada zatem budowle dróg wewnętrznych stanowiące wewnętrzne ciągi komunikacyjne, które opodatkowane są na zasadach ogólnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzją N.A.T. Spółka z o.o. z siedzibą w T.zarzuciła: - naruszenie przepisu art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 Nr 9 poz. 84 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię, - naruszenie § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454) poprzez jego błędne zastosowanie. Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, że drogi wewnętrzne w Ośrodku Wczasowym w D. są zwolnione z podatku od nieruchomości, skarżąca odnosząc się do argumentów organu II instancji, że w świetle przepisów geodezyjnych Spółka nie posiada w D. dróg w żadnym znaczeniu – podniosła, że przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków posługują się katalogiem otwartym dróg uznawanych za drogi. W związku z tym obowiązkiem organów było ustalenie w drodze postępowania czy wskazane przez skarżącego nieruchomości są lub mogą być drogą wewnętrzną w rozumieniu tych przepisów i wówczas nie podlegają opodatkowaniu lub czy stanowią jedynie wewnętrzną komunikację na terenie nieruchomości i nie mogą być uznane za drogę, a zatem podlegają podatkowi od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, z przyczyn podanych w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Rozstrzygając kwestię zaistniałego między stronami sporu czy drogi wewnętrzne znajdujące się w ośrodku wczasowym są zwolnione z podatku nieruchomości za 2004r. na podstawie art. 2 ust.3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. Nr 9, z 2002r. poz. 84 ze zm./ należy mieć na uwadze utrwaloną w orzecznictwie administracyjnym zasadę, że decydujące znaczenie przy opodatkowaniu gruntów mają zapisy zawarte w ewidencji gruntów. Wynika to z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086 z póź. zm./, zgodnie z którym dane zawarte w ewidencji są podstawą m.in. do realizacji podatków. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 19 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz.U. Nr 98, poz. 454/. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn.zm./. Zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw prawnych do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podatnik kwestionując prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję /starosta/. Danych tych nie może zmienić organ podatkowy. Zgodnie z § 68 ust.3 pkt 7 lit.a cyt. rozporządzenia droga oznaczona jest w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr". Nieruchomość w D., której właścicielem jest skarżąca Spółka oznaczona jest w ewidencji jako użytki rolne zabudowane, posiadające klasę gleboznawczą RVI i RVIz. Mając zatem na uwadze przedstawione powyżej uregulowania prawne, stwierdzić należy, że skoro na gruntach tych nie wydzielono geodezyjnie żadnej drogi, to nie ma również podstaw do rozważania, czy w sprawie powinien mieć zastosowanie przepis art. 2 ust.3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dlatego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270ze zm./ oddalił skargę jako nieuzasadnioną.