I SA/Sz 259/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtysiak Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 29 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S., po rozpoznaniu odwołania C. P. P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G., dalej "spółka" od własnej decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] określającej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. w kwocie [...]zł, wydał w dniu [...] listopada 2019 r. decyzję nr [...], w której uchylił własną decyzję i określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. w kwocie [...]zł. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi spółki w dniu 6 grudnia 2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S., działając jako wierzyciel i organ podatkowy wystawił w stosunku do spółki w dniu [...] grudnia 2019 r. tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r. Organ egzekucyjny wystawił zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego na poczet dochodzonej należności w dniu 10 grudnia 2019 r. Odpis ww. tytułu wykonawczego wraz z odpisem zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego doręczono spółce w dniu 11 grudnia 2019 r. W wyniku realizacji zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, bank przelewami z 11 grudnia 2019 r. przekazał łącznie kwotę w wysokości [...] zł oraz 13 grudnia 2019 r. kwotę [...]zł. Uzyskane kwoty organ egzekucyjny zarachował na należność główną - [...] zł, odsetki za zwłokę - [...] zł, koszty egzekucyjne - [...] zł. Pismem z dnia 17 grudnia 2019 r. spółka wniosła zarzuty na ww. tytuł: - niedopuszczalność egzekucji na podstawie art. 6 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.), dalej "u.p.e.a. przez przedwczesne uznanie, że spółka uchyla się od wykonania obowiązku, a tym samym że istnieją podstawy do prowadzenia postępowania egzekucyjnego i automatycznego wszczęcia egzekucji; - niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 12 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a) przez nieprawidłowe wskazanie podstawy prawnej braku obowiązku doręczania upomnienia spółce. Spółka wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Organ egzekucyjny wydał w dniu [...] stycznia 2020 r. postanowienie nr [...], w którym uznał zarzuty spółki za nieuzasadnione. Organ egzekucyjny wskazał, że podstawą do wystawienia ww. tytułu była decyzja ostateczna z dnia [...] listopada 2019 r. Podał, że w rubryce dotyczącej podstawy prawnej braku obowiązku doręczenia upomnienia wpisano "Rozp.Min. Fin. Z dnia 30 października 2014 r. (tj. Dz. U. z 2017 r. poz.131 § 2 pkt 1-9)". W ocenie organu egzekucyjnego, brak przywołania konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu tj. § 2 pkt 2 stanowił uchybienie formalne, które nie miało jednak znaczenia dla rozpoznania sprawy. Spółka złożyła zażalenie na ww. postanowienie i wniosła o jego uchylenie. Zarzuciła organowi naruszenie: 1) art. 6 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., przez jego błędne zastosowanie polegające na nieprawidłowym uznaniu, ze istnieją podstawy do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i zastosowania środka egzekucyjnego, chociaż nie zostały spełnione przesłanki uchylenia się spółki od wykonania egzekwowanego obowiązku; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej k.p.a.) w zw. z art. 18 u.p.e.a., przez błędną ocenę materiału dowodowego i niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia, czy istniały podstawy do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i zastosowania środka egzekucyjnego skutkujące błędnym, uznaniem, że wystąpiły przesłanki rzekomego uchylania się przez spółkę od wykonania egzekwowanego obowiązku; 3) art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., przez niewskazanie w tytule wykonawczym elementów dla niego obligatoryjnych określonych w art. 27 § 1 pkt 12 u.p.e.a., polegające na nieprawidłowym wskazaniu podstawy prawnej braku obowiązku doręczenia upomnienia spółce; 4) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., przez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów państwa polegające na bezpodstawnym i automatycznym wszczęciu postępowania egzekucyjnego jedynie dla celów naliczania kosztów egzekucyjnych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wydął w dniu [...] lutego 2020 r. postanowienie nr [...]; [...], w którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy wskazał, że tryb rozpatrzenia zarzutów ustawodawca uregulował w art. 34 u.p.e.a. W przypadku zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Istotnym elementem tej procedury jest uzyskanie przez organ egzekucyjny wypowiedzi wierzyciela, który musi być powiadomiony o zgłoszeniu zarzutów przez zobowiązanego. W przypadku, gdy wierzyciel i organ egzekucyjny to jeden i ten sam podmiot, przeprowadzenie postępowania prowadzonego w myśl art. 34 § 1 u.p.e.a. jest nieuzasadnione, w takim przypadku zbędne jest uzyskanie - w drodze postanowienia zaskarżalnego zażaleniem - stanowiska wierzyciela. Organ odwoławczy podał, że spółka formułując zarzut niedopuszczalności egzekucji – art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. upatruje go w niezwłocznym wszczęciu postępowania egzekucyjnego przez organ. Organ odwoławczy wskazał, że niedopuszczalność egzekucji administracyjnej w rozumieniu art, 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., zachodzi wtedy gdy w sprawie występuje okoliczność wykluczająca możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych, a te nie wystąpiły w niniejszej sprawie. Przedmiotowy tytuł został wystawiony na podstawie ostatecznej decyzji podatkowej wydanej w stosunku do spółki, zaś zobowiązanie w niej określone było już wówczas wymagalne. Spółka miała możliwość dobrowolnego wykonania obowiązku określonego przedmiotową decyzją. Organ egzekucyjny, po zweryfikowaniu wyciągu z otrzymanymi przelewami i odnotowaniu braku płatności zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r, na podstawie ww. tytułu wykonawczego podjął czynności egzekucyjne, tj. zajął wierzytelność z rachunku bankowego zobowiązanej. Następnie w dniach 11 grudnia 2019 r. oraz 13 grudnia 2019 r. bank zrealizował zajęcie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 1 marca 2018 r. została wszczęta wobec spółki kontrola celno-skarbowa, która następnie została przekształcona w postępowanie podatkowe. W toku postępowania wymiarowego spółka brała czynny udział, w tym była zaznajamiana ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Spółka miała zatem świadomość nieuregulowanej zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych. Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja kończąca postępowanie wymiarowe, a stanowiąca podstawę wystawiania tytułu wykonawczego jest tzw. decyzją deklaratoryjną, a zatem potwierdza jedynie obowiązek zapłaty podatku w terminie i wysokości wskazanych w przepisach ustawy (termin płatności podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r. przypadał na 1 kwietnia 2014 r.). Organ odwoławczy podał, że tym samym nie sposób zgodzić się z argumentacją spółki, iż w sprawie doszło do automatycznego wszczęcia egzekucji administracyjnej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że niewykonanie wymagalnego obowiązku nakłada na wierzyciela obowiązek zainicjowania działań zmierzających do jego wyegzekwowania (...) wskazać należy, że "zastosowany w art. 6 § 1 u.p.e.a. zwrot "powinien" oznacza "ma obowiązek", a "uchylanie się od wykonania obowiązku" to niepodjęcie przez zobowiązanego działań zmierzających do jego wykonania (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt I SA/G1 146/13). Odnośnie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., organ odwoławczy podał, że nie był on zasadny. Organ odwoławczy wyjaśnił, że choć w rubryce dotyczącej podstawy prawnej braku obowiązku doręczenia upomnienia wpisano "Rozp.Min. Fin. Z dnia 30 października 2014 r. (tj. Dz. U. z 2017 r. poz.131 § 2 pkt 1-9)" bez przywołania konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu tj. § 2 pkt 2 i stanowiło to uchybienie formalne, to powyższe nie miało jednak znaczenia dla rozpoznania sprawy. Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego zauważył, że został on sformułowany przez spółkę po raz pierwszy w zażaleniu na skargę o zajęciu rachunku bankowego, która spółka wywiodła oprócz zarzutów oraz po raz drugi dopiero na etapie zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego dotyczącego nieuwzględnienia zarzutów. Tym samym zarzut ten nie mógł być przedmiotem rozpoznania merytorycznego. Organ odwoławczy podał, że w jego ocenie nie doszło do naruszenia przepisów k.p.a. w postępowaniu przed organem. Także kwestia kosztów postępowania egzekucyjnego nie mogła być badana w toku postępowania wszczętego przez złożenie zarzutów przez spółkę. Spółka złożyła skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła organowi naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy a) art. 6 § 1 u.p.e.a. oraz art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., przez jego błędne zastosowanie na skutek nieprawidłowego uznania, że istnieją podstawy do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, chociaż było ono niedopuszczalne, bowiem spółka nie uchylała się od wykonania egzekwowanego obowiązku; 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw, tj.: a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. art 18 u.p.e.a, przez błędną ocenę materiału dowodowego i niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia, czy spółce można przypisać uchylanie się od wykonania obowiązku i tym samym, czy istnieją przesłanki do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego; b) art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., przez niewskazanie w tytule wykonawczym elementów dla niego obligatoryjnych wymienionych w art. 27 § 1 pkt 12 u.p.e.a. polegające na nieprawidłowym określeniu podstawy prawnej braku obowiązku doręczenia upomnienia spółce; c) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. i art. 2 Konstytucji RP, przez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa polegające na bezpodstawnym i automatycznym wszczęciu postępowania egzekucyjnego jedynie dla celów naliczenia kosztów egzekucyjnych; d) art. 124 § 2 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. z zw. z art. 18 u.p.e.a., przez niepełne uzasadnienie zaskarżonego postanowienia i nie odniesienie się do wszystkich twierdzeń i argumentów spółki, a w szczególności nie odniesienie się do powołanych przez spółkę wyroków sądów administracyjnych i niewyjaśnienie, dlaczego w okolicznościach sprawy poglądy w nich prezentowane nie mają zastosowania. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje: Podkreślić należy, że postępowanie egzekucyjne jest etapowe i ochrona praw strony jest w nim zabezpieczona przez możliwość zaskarżania poszczególnych etapów tego postępowania określonymi środkami prawnymi, które względem siebie nie są konkurencyjne. Sąd rozpoznaje skargę strony nie na całość tego postępowania egzekucyjnego, lecz dotyczącą konkretnej czynności (aktu) w ramach tego postępowania. Skarga w niniejszej sprawie dotyczyła postępowania wszczętego na skutek złożenia zarzutów na przedmiotowy tytuł wykonawczy. Tym samym zarzut, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte jedynie w celu naliczenia wysokości kosztów egzekucyjnych był niezasadny, gdyż kwestia kosztów egzekucyjnych nie może być rozpoznana w postępowaniu wszczętym na skutek złożenia zarzutów. Na postanowienie w zakresie kosztów egzekucyjnych służy odrębny środek prawny. Wskazać należy, że tryb rozpatrzenia zarzutów ustawodawca uregulował w art. 34 u.p.e.a. W przypadku zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Jednakże w przypadku, gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym nie ma potrzeby uzyskania odrębnego stanowiska wierzyciela. Spółka upatruje niedopuszczalność egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) w niezwłocznym wszczęciu postępowania egzekucyjnego przez organ. W ocenie Sądu, zarzut ten nie jest zasadny. Zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Stosownie do art. 21 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.), dalej "o.p.", zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem: 1) zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania; 2) doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Zgodnie z art. 21 § 3 o.p., jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Na podstawie art. 51 § 1 o.p., zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Bezspornie decyzja z dnia [...] listopada 2019 r. była decyzja określającą zobowiązanie przedmiotowe podatkowe i stała się ostateczna. Decyzja ta była podstawą do wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego. Przepisy u.p.e.a. nie przewidują żadnego terminu dla organu egzekucyjnego na wszczęcie postępowania egzekucyjnego, ani dla zobowiązanego na podporządkowanie się decyzji ostatecznej podatkowej i wpłatę należności (zaległości podatkowej). Punktem wyznaczającym początek możliwości wszczęcia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie był dzień wejścia do obrotu przedmiotowej decyzji ostatecznej, tj. dzień doręczenia tej decyzji spółce. W niniejszej sprawie był to 6 grudnia 2019 r., zaś wszczęcie egzekucji nastąpiło w dniu 11 grudnia 2019 r.- dzień zajęcia rachunku bankowego. Uprawnienie organu administracji do wyznaczenia w decyzji terminu do wykonania obowiązku musi wynikać z wyraźnego przepisu prawa. Jeżeli w decyzji, z której wynika dany obowiązek nie określono terminu wykonania tego obowiązku to powinien on zostać przez stronę decyzji spełniony bez zbędnej zwłoki po tym jak obowiązek stał się wymagalny. Przez wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Obowiązek wynikający z decyzji staje się wymagalny w dwóch sytuacjach: jeżeli decyzja, którą został nałożony stała się ostateczna i nie doszło do wstrzymania jej wykonania (przy założeniu, że decyzja nie określa terminu wykonania obowiązku) albo jeżeli decyzja, którą został nałożony, wprawdzie nie jest ostateczna, ale nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności lub jest natychmiast wykonalna z mocy prawa. (por. Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz P. Przybysz, wydanie 8, Wolters Kluwer, Warszawa 2018. do art. 33). Organ odwoławczy podał, że postępowanie podatkowe toczyło się od 2018 r. i słusznie wywiódł z tego faktu wniosek, iż skarżąca nie powinna być zaskoczona, że w jej sprawie zapadła ostateczna decyzja organu podatkowego. Na organie egzekucyjnym ciąży obowiązek przeprowadzenia egzekucji w miarę możliwości skutecznej oraz zaspokojenie wierzyciela, którym w niniejszej sprawie jest Skarb Państwa. Prowadzenie egzekucji nie powinno być przewlekłe. Przywołany w skardze wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 grudnia 2017 r. o sygn. akt I SA/Gd 1349/17 wydany został w innym stanie faktycznym niż w niniejszej sprawie. Wyrok ten dotyczył decyzji organu I instancji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Odnośnie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., Sąd uznał go za niezasadny. Jak wskazał organ odwoławczy, w rubryce dotyczącej podstawy prawnej braku obowiązku doręczenia upomnienia wpisano "Rozp.Min. Fin. Z dnia 30 października 2014 r. (tj. Dz. U. z 2017 r. poz.131 § 2 pkt 1-9)" bez przywołania konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu tj. § 2 pkt 2. Powyższe niewątpliwie było uchybieniem formalnym, lecz nie miało to znaczenia dla rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a., egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Stosownie do art. 15 § 5 u.p.e.a., minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, inne niż określone w § 3a należności pieniężne, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, kierując się celowością doręczenia upomnienia oraz potrzebą zapewnienia efektywności czynności wierzyciela zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz.U. z 2017 r. poz. 131) wydane zostało na podstawie art. art. 15 § 5 u.p.e.a. Zgodnie z § 2 ww. rozporządzenia, egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy: 1) należności pieniężnych, w przypadku których, na podstawie przepisów szczególnych, przed skierowaniem sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego zobowiązanemu zostało doręczone wezwanie do zapłaty; 2) należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu; 3) należności pieniężnych wynikających z orzeczeń, którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności; 4) należności pieniężnych dochodzonych w ponownie wszczętej egzekucji administracyjnej w przypadku, o którym mowa w art. 61 ustawy; 5) należności pieniężnych państw członkowskich Unii Europejskiej/Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu dochodzonych na podstawie art. 84 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.3) - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, tom 5, str. 72); 6) kosztów upomnienia; 7) kosztów egzekucyjnych; 8) grzywien w celu przymuszenia nakładanych w postępowaniu egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym; 9) odszkodowań orzeczonych w sprawach o naprawienie szkód wyrządzonych przez skazanych w mieniu zakładów karnych i aresztów śledczych. W niniejszej sprawie podstawą braku wystawienia upomnienia był § 2 pkt 2 ww. rozporządzenia. Bezspornie dochodzona należność pieniężna powstała z mocy prawa, zaś jej wysokość została określona w ostatecznej decyzji podatkowej. W orzecznictwie NSA stwierdzono, że wydanie przez właściwy organ administracji decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego na skutek niewykonania przez podatnika ustawowego obowiązku prawidłowego obliczenia i zapłacenia podatku nie zmienia charakteru egzekwowanej należności i nie powoduje powstania obowiązku uprzedniego doręczenia dłużnikowi upomnienia przez wierzyciela (por. Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz P. Przybysz, wydanie 8, Wolters Kluwer, Warszawa 2018. do art. 15). Odnośnie pozostałych zarzutów skargi, Sąd uznał je za niezasadne. W ocenie Sądu, organy nie naruszyły przepisów postępowania. Okoliczność, że na podstawie akt sprawy organy wywiodły inne wnioski niż skarżąca, zdaniem Sądu, nie świadczy o naruszeniu przepisów postępowania przez organy. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), skargę oddalił.