I SA/Sz 265/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 10 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 23 grudnia 2013 r. nr [..] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia A. T. reprezentowany przez adwokata Z. W.-Z. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 23 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. W ocenie strony skarżącej wniosek był uzasadniony z uwagi na ewidentną wadliwość zaskarżonego orzeczenia oraz ze względu na fakt, że prowadzenie egzekucji stanowi dla skarżącego ogromną dolegliwość, której konsekwencje mogą okazać się nie do usunięcia. Przedstawiając okoliczności uzasadniające wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które wynikną z wykonania zaskarżonego postanowienia, strona wskazała na: 1. znaczną szkodę majątkową - z powodu egzekucji skarżący poniesie stałą szkodę w postaci braku płynności finansowej, która skutkować będzie niemożnością efektywnego i konkurencyjnego prowadzenia działalności gospodarczej, a także regulowania swoich bieżących zobowiązań (z powodu zablokowania rachunku bankowego strony). Skarżący straci zatem zaufanie swoich kontrahentów - przy dalszym istnieniu takiego stanu rzeczy egzekucja spowoduje de facto konieczność zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej, utratę źródła utrzymania przez skarżącego oraz niemożność spłaty długów powstałych wobec kontrahentów w wyniku prowadzenia egzekucji; 2. znaczną krzywdę (szkodę niemajątkową) — prowadzenie egzekucji nie tylko zrujnuje skarżącego materialne, lecz również pogrąży go psychicznie, zmuszając do egzystencji ze świadomością, że został pozbawiony możliwości zarobkowania w wyniku błędów postępowania organów administracji; 3. spowodowanie bardzo trudnych do odwrócenia skutków — szkody wskazane w pkt 1 i 2 będą ogromnie trudne do naprawienia. Skarżący utraci zaufanie kontrahentów, środki materialne oraz poczucie sensu prowadzenia działalności gospodarczej. W konsekwencji będzie musiał podejmować ogromne wysiłki by nadal prowadzić (ewentualnie wznowić) swoją działalność gospodarczą. Zmuszony będzie do zaciągnięcia kredytów oraz maksymalnego wydłużenia swojego dnia i tygodnia pracy celem odzyskania statusu na rynku, a także naprawy sytuacji finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 ww. ustawy, a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym w doktrynie podkreśla się, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 186). W niniejszej sprawie wniosek skarżącego nie może być rozpoznany przez Sąd, bowiem złożony został w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest ocena legalności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie wydanego wskutek wniesionego zażalenia na postanowienie Dyrektora O. Z.U.S. w S. z dnia 16 października 2013 r., w przedmiocie odmowy uznania zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 23 września 2013 r. o numerze [...] . Wskazać należy, że Sąd nie ma kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Kognicja wojewódzkich sądów administracyjnych określona została w art. 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści tych przepisów wynika, iż wstrzymanie prowadzenia egzekucji wykracza poza właściwość sądów administracyjnych, w związku z czym Sąd nie jest uprawniony wstrzymać prowadzoną egzekucję, o której mowa we wniosku skarżącego. Końcowo dodać należy, że wstrzymania czynności egzekucyjnych może dokonać organ egzekucyjny na podstawie art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.). Stosowny wniosek podlega rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organ właściwy do jego przeprowadzenia, a następnie orzeczenie organu egzekucyjnego podlega kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne jedynie sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym przez art. 3 p.p.s.a. Z tych względów należało, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzec jak w sentencji.