I SA/Sz 272/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Alicja Polańska po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.P. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. P.P. wniósł w dniu 4 marca 2009 r., za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Uzasadniając skargę, skarżący podniósł, że ww. decyzja została wydana w oparciu o nieobowiązujące przepisy prawa, przy jednoczesnym niezastosowaniu umów międzynarodowych oraz obowiązujących przepisów prawa wewnętrznego. Wskazując na brak podstawy prawnej oraz faktycznej skarżonej decyzji, wniósł o jej uchylenie w całości. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie z powodu niedopuszczalności. Pismem z dnia 22 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zobowiązał Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej do udzielenia odpowiedzi na skargę jako organu właściwego w sprawie. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wniósł o jej odrzucenie z powodu niewyczerpania trybu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 200 2 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia – stosownie do art. 52 § 2 wyżej wymienionej ustawy – należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, przy czym nie oznacza to, że decyzja organu I instancji, od której złożono lub nie złożono odwołania, może być przedmiotem oddzielnej skargi do sądu administracyjnego. Zaskarżeniu podlega wyłącznie decyzja, co do której wyczerpano środki zaskarżenia, czyli decyzja organu II instancji. Skarżącemu w tej sprawie przysługiwało prawo zaskarżenia ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] poprzez wniesienie odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w sposób i w terminie wskazanym w decyzji. Skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa wniesienia odwołania, jednak uchybił terminowi jego wniesienia określonemu w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa i, na etapie postępowania odwoławczego, nie złożył wniosku o przywrócenie tego terminu. Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej pozostawił je bez merytorycznego rozpatrzenia, wydając – na podstawi art. 228 § 1 pkt 2 powołanej ustawy - postanowienie z dnia [...] Nr [...] stwierdzające uchybienie ww. terminowi. A zatem, zaskarżeniu w tym przypadku, mogło podlegać jedynie ww. postanowienie. Ze skargi wynika, że intencją skarżącego było zaskarżenie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, czyli organu podatkowego I instancji, co skutkuje niedopuszczalnością skargi. Z tego względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia. Stosownie bowiem do treści ww. przepisów, Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż określone w pkt 1-5 tego przepisu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.