I SA/Sz 280/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Alicja Polańska po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za XII 2002 r. oraz za okresy I-XII 2003 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Skarżący R.W., reprezentowany przez pełnomocnika - doradcę podatkowego B.P., w dniu 16 marca 2009 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] wydaną w trybie odwoławczym, a utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...] określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r. oraz za okresy od stycznia do grudnia 2003 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 14 kwietnia 2009 r., wezwano pełnomocnika skarżącego do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego oraz uiszczenia wpisu sądowego w kwocie [...]. W zarządzeniu zawarto pouczenie, iż nieusunięcie wskazanych braków w terminie 7-dniowym spowoduje odrzucenie skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłka zawierająca powyższe zobowiązania została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 20 kwietnia 2009 r., tak więc 7-dniowy termin do uzupełnienia wskazanych braków formalnych skargi upływał w dniu 27 kwietnia 2009 r., który to dzień nie był dniem uznanym za ustawowo wolny od pracy. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pełnomocnik skarżącego nadesłał w dniu 27 kwietnia 2009 r.(data stempla) należycie opłacone pełnomocnictwo procesowe. Nie uiszczono natomiast w terminie wpisu sądowego. Pismem z dnia 29 maja 2009 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wpis sądowy, zgodnie z oświadczeniem mandanta, został uiszczony za pośrednictwem urzędu poczty, jednakże dowód nadania został przez skarżącego zgubiony. W związku z tym, nie jest on w stanie na dzień dzisiejszy udokumentować ciążącego na nim obowiązku. Równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu sądowego pełnomocnik skarżącego uiścił wpis sądowy w kwocie [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 ustawy). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 3). Stosownie do treści przywołanych powyżej przepisów, przywrócenie terminu może więc nastąpić jedynie wówczas, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: 1) wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, 2) zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy, 3) dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak choćby jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu. Zgodnie z powyższym, brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić wówczas, gdy strona we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobni, że mimo całej staranności z przyczyn od niej niezależnych nie mogła dokonać czynności w terminie. Przeszkody te zatem muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Dokonując oceny braku winy sąd uwzględnia wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i biorąc pod uwagę także uchybienia spowodowane nawet lekkim niedbalstwem. Według Sądu, w odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron, należy przyjąć, że osoby te posiadając wiedzę w zakresie terminów procesowych i skutków prawnych ich uchybienia, są zobowiązane do szczególnej staranności przy wykonywaniu powierzonego zlecenia, a zatem ocena, czy dochowali reguł starannego działania winna być dokonywana w oparciu o odpowiednio wysokie kryteria. W ocenie Sądu, we wniosku z dnia 29 maja 2009 r. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego nie uprawdopodobniono okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że wpis sądowy, zgodnie z oświadczeniem mandanta, został uiszczony za pośrednictwem poczty. Jednakże dowód nadania został przez niego zgubiony. Argumentację taka jest niewystarczająca do uwzględnienia wniosku, gdyż okoliczność zgubienia dowodu nadania przesyłki w urzędzie pocztowym nie przesądza o braku możliwości udowodnienia dokonania wpłaty w terminie za pośrednictwem urzędu poczty, bowiem przedsiębiorstwo - Poczta Polska posiada dowody dokonanych wpłat i przelewów, o potwierdzenie którym można i należało w sprawie wystąpić. Ponadto, wnioskodawca nie wykazał, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu złożony został w terminie dni 7 od ustania przyczyny uchybienia terminowi, co oznacza, że dwie z trzech ww. przesłanek nie zaistniały w sprawie. W tej sytuacji, należało uznać że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych ww. przyczyn – na podstawie przepisów art. 88 i art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało orzec jak sentencji.