I SA/Sz 287/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia NSA – Zygmunt Chorzępa po rozpoznaniu w dniu 15 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M C i M Ż o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do maja i od lipca do października 2006 r. wraz z odsetkami p o s t a n a w i a: przywrócić termin do wniesienia skargi. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...]r. nr [...]orzekającej o solidarnej odpowiedzialności M C i M Ż, jako byłych wspólników za zaległości Spółki Jawnej "L" M Ż, M C, następnie Spółki Jawnej "V" M Ż, M C, a obecnie "V" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji, w podatku od towarów i usług oraz odsetki za zwłokę w łącznej wysokości [...]zł. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi skarżących - radcy prawnemu [...]- w dniu 13 stycznia 2011 r. Z uwagi na to, iż ostatni dzień terminu do wniesienia skargi, tj. 12 luty 2011 r. przypadał na sobotę to stosownie do przepisu art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) termin do wniesienia skargi upływał w dniu 14 lutego 2011 r. (poniedziałek). W dniu 16 lutego 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik skarżących wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Jak wskazał pełnomocnik termin do wniesienia skargi upływał w dniu 12 lutego 2011 r., jednakże w tym dniu pełnomocnik wskutek choroby nie był zdolny do złożenia skargi. Przyczyna niemożności ustała w dniu 16 lutego 2011 r. i w tymże dniu złożył on skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Do wniosku dołączono zwolnienie lekarskie ZUS ZLA, z którego wynikało, że pełnomocnik skarżących był niezdolny do pracy w dniach od 11 do 15 lutego 2011 r., ze wskazaniem, iż "chory powinien leżeć". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z przywołanych przepisów wynika, że Sąd może przywrócić termin kiedy spełnione zostaną łącznie cztery przesłanki: uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi; wniesienie wniosku o przywrócenie terminu; dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin. Wniosek pełnomocnika skarżących spełnia powyższe przesłanki, a przedstawione przez niego okoliczności uprawdopodabniają brak jego winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. Sąd podzielił stanowisko pełnomocnika, uznając, iż w jego sytuacji choroba jako zdarzenie losowe, na którego wystąpienie nie miał wpływu, stanowi niezawinioną przez stronę przeszkodę w realizacji uprawnienia do złożenia skargi w ustawowym terminie. Stwierdzenie to jest uzasadnione zwłaszcza w odniesieniu do okresu 11-15 lutego 2011 r., kiedy to pełnomocnik był na tyle chory, że, zgodnie ze wskazaniem lekarskim, nie mógł się poruszać (przedłożone zwolnienie lekarskie zawiera wzmiankę "chory powinien leżeć"). Przyjmując zatem obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy, stwierdzić należy, że uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn niezawinionych przez pełnomocnika, a tym samym przez reprezentowaną przez niego stronę, którą obciążają wszelkie skutki jego działań i zaniechań w procesie. Jednocześnie Sąd zważył, że spełnione zostały pozostałe przesłanki warunkujące przywrócenie terminu do wniesienia skargi, poprzez dochowanie siedmiodniowego terminu do złożenia niniejszego wniosku, liczonego od ustania przyczyny oraz dokonanie czynności, dla której termin był wyznaczony. Z powyższych względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.