I SA/Sz 297/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2012 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] B. P. (dalej: "Skarżąca"), reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2017 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skierowanego do organu. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podała, że oprócz przedmiotowej decyzji złożone zostały 4 inne skargi na zakres wymiaru podatku od towarów i usług na łączną kwotę [...]zł plus odsetki. Skarżąca na mocy wykonania zaskarżonej decyzji i pozostałych decyzji poniesie znaczną szkodę w postaci prowadzenia egzekucji administracyjne, a także w postaci dodatkowych kosztów związanych z przymusową egzekucją, a nieodwracalne skutki mogą powstać z uwagi, iż Skarżąca wraz z mężem planuje zakup własnego mieszkania, warunkując jednak taką decyzję od uzyskanego na ten cel kredytu w banku oraz wsparciu finansowym rodziny na wkład własny w celu zapewnienia swoich podstawowych potrzeb bytowych, która to nieruchomość będzie mogła stanowić przedmiot egzekucji przymusowej, co niewątpliwie spowodowałoby skutki, których nie da się odwrócić. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że postanowieniem nr [...], [...] odmówił Skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek, o których mowa wyżej. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiany z zagrożeniem dla aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej lub jego lakoniczne uzasadnienie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, LEX nr 1405435). W interesie strony leży zatem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Dokonując analizy wniosku stwierdzić należy, że Skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Ocena tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, nie może bowiem sprowadzać się do żądania wstrzymania aktu i odbywać się w oderwaniu od szczegółowych informacji o jej rzeczywistej sytuacji majątkowej. Skarżąca lakonicznie uzasadniła swój wniosek powołując się jedynie na treść przepisu dotyczącego wstrzymania wykonania aktu, obawy związane z trudnością zaciągnięcia kredytu na zakup mieszkania i możliwość egzekucji komorniczej prowadzonej z tego mieszkania. Nie przedstawiła żadnych dokumentów, które zobrazowałyby jej sytuację majątkową. Wniosek nie zawiera zatem konkretnych informacji, z których Sąd mógłby zbadać, czy odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowodowałaby nieodwracalne skutki. Skarżąca przedstawiła jedynie obawy i wskazała ogólne skutki, które mogą nastąpić. Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. pozwalałyby na wstrzymanie wykonania decyzji. Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca we wniosku o przyznanie prawa pomocy podała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem. Nie wykazała żadnego majątku w postaci nieruchomości, wartościowych ruchomości. Wykazała: oszczędności w kwocie [...]zł; miesięczne dochody swoje i męża z tytułu umowy o pracę w łącznej wysokości [...] zł; miesięczne wydatki na opłaty za energię elektryczną i gaz w kwocie [...]zł i [...] zł, za wodę w kwocie [...]zł, wyżywienie [...] zł, kredyt [...] zł, opłaty za telefon [...] zł, leki [...] zł, środki czystości [...] zł, ubrania [...] zł, wywóz śmieci [...] zł, komunikację miejską [...] zł, ubezpieczenie na życie [...] zł. Skarżąca udokumentowała wysokość miesięcznych wydatków. W aktach sprawy (załącznik - prawo pomocy) znajdują się także: - roczne zeznania podatkowe małżonków za 2017 r. i 2018 r. (za 2017 r. zadeklarowano: przychody ze stosunku pracy małżonków w kwocie [...]zł i [...] zł, koszty uzyskania przychodów w wysokościach po [...] zł, dochody w kwocie [...]zł i [...] zł; za 2018 r. zadeklarowano: przychody ze stosunku pracy w kwocie [...]zł i [...] zł, koszty uzyskania przychodów w kwocie [...]zł i [...] zł, dochody w kwocie [...]zł i [...] zł); - zaświadczenie o zarobkach Skarżącej i męża z [...]. (dochody Skarżącej w kwocie [...]zł netto, dochody męża w kwocie [...]zł netto); - wyciąg z księgi wieczystej [...] dotyczącej lokalu mieszkalnego o pow. [...] m kw., nabytego w dniu [...] r. przez Skarżącą i jej męża, stanowiącego własność skarżącej i jej męża, zakup sfinansowany kredytem hipotecznym. Skarżąca nie nadesłała pomimo wezwania referendarza sądowego wyciągów z rachunków bankowych swoich i męża za okres ostatnich trzech miesięcy, co uniemożliwia ocenę jej faktycznych możliwości finansowych. Z ustaleń referendarza wynika nadto, że Skarżąca w dniu [...] r. zakupiła lokal mieszkalny uzyskując na jego sfinansowanie kredyt hipoteczny, o którym wspomina we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zwrócono także uwagę, że Skarżąca nie wykazała żadnych problemów z regulowaniem bieżących swoich zobowiązań. W ocenie Sądu, z powyższego wynika, że sytuacja Skarżącej jest stabilna, posiada stałe źródło utrzymania, uzyskała już kredyt na zakup mieszkania. Tymczasem na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego orzeczenia Skarżąca przywołała jedynie dość ogólnikowe i hipotetyczne stwierdzenia, wskazując, iż organ może wszcząć postępowanie egzekucyjne, które z kolei może doprowadzić do dodatkowych kosztów, uniemożliwi uzyskanie kredytu na zakup mieszkania, które stanie się przedmiotem egzekucji. Sąd zauważa, że dla wstrzymania zaskarżonego aktu nie jest wystarczającą przesłanką ilość prowadzonych postępowań podatkowych, które hipotetycznie mogą stanowić podstawę do wszczęcia postępowań egzekucyjnych. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty zaległości podatkowych wynikających z decyzji i związane z tym uszczuplenie majątku jest zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem Skarżącej było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak Skarżąca nie wykazała. Ubocznie dodać należy, że jakkolwiek wykonanie decyzji zawsze powoduje pewne konsekwencje finansowe, to jednakże nie w każdym przypadku związane one będą z wystąpieniem skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie powołanych przepisów, orzekł jak w sentencji.