I SA/Sz 298/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi "T." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] znak [...] na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 , poz. 60 ze zm.) i 1 a ust. 1 pkt 3 , art. 2 , art. 3 ust. 1 pkt 1 , art. 4 , art. 5 i art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 121 , poz. 844 ze zm.) po rozpatrzeniu sprawy z odwołania "T. " Spółki z o.o. z siedzibą w S. od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia[...]. , znak: [...] określającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie [...] zł uchyliło zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Przedstawiając stan faktyczny organ wskazał, że w dniu[...] . "T. " Spółka z o.o. z siedzibą w S. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2009 rok, w której wykazała zobowiązanie podatkowe w kwocie łącznej [...] zł, obliczone przy zastosowaniu stawki tzw. "pozostałej" w stosunku do budynków i gruntów, wykazując, iż grunt o pow. [...] m.kw. nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Po przedłożeniu przez stronę pism wyjaśniających w sprawie oraz korekty deklaracji postanowieniem z dnia [...] organ podatkowy pierwszej instancji wszczął postępowanie podatkowe w celu określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 rok. W toku postępowania organ pierwszej instancji stwierdził, że Spółka z o. o. "T. " mająca siedzibę w S. przy ul. [...] jest właścicielem działki nr [...] o powierzchni [...] m.kw. , położonej w S., obręb ewidencyjny[...] , przy ul. [...][...] oraz właścicielem budynku o powierzchni użytkowej [...] m. Decyzją z dnia[...] . organ podatkowy pierwszej instancji określił Spółce z o. o. "T." wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok stwierdzając, że przedmiotową nieruchomość Spółka z o. o. "T. " nabyła na własność na podstawie umowy - aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia [...] r. od Agencji Mienia Wojskowego w W. Oddziału Terenowego w S.. Nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, a tym samym sposób opodatkowania nieruchomości przebiega według regulacji zawartej w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ uznał, że przedstawione przez podatnika dowody (zapisy w § 1 ww. aktu notarialnego, wyjaśnienia i dokumentacja fotograficzna), potwierdzają zły stan techniczny obiektów budowlanych, co daje podstawę do zastosowania stawki pozostałej w stosunku do budynku głównego o powierzchni użytkowej [...] m.kw. oraz możliwość wyłączenia z opodatkowania pozostałych obiektów budowlanych, które nie spełniają definicji budynku - w rzeczywistości, jak informuje podatnik stanowią hałdy gruzu, w których nie można nawet wydzielić ścian ani fundamentów. Organ uznał również , że brak jest podstaw prawnych do zastosowania w stosunku do gruntów - działki nr [...] wyjątku od zasady powszechnego opodatkowania, w przypadku gdy grunt jest w posiadaniu przedsiębiorcy, a właściciel przedmiotu opodatkowania nie przedstawia żadnych dowodów mogącej potwierdzić stan rzeczywisty. Organ wskazał, że wyłączenie gruntów ze stawki maksymalnej następuje tylko w niektórych, wyjątkowych sytuacjach: chemicznego, radioaktywnego lub bakteriologicznego skażenia gruntu, które uniemożliwi jego użytkowanie; okoliczność ta (przeszkoda) powinna być potwierdzona np. specjalistyczną opinią. Od powyższej decyzji pełnomocnik podatnika złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., w którym zarzucił, iż wydana została z naruszeniem przepisów : - art. 1a ust.1 pkt 3ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez jego błędną interpretację i zastosowanie, w związku z przyjęciem, że grunt należący do Spółki, na podstawie istniejących warunków technicznych, nadaje się do wykorzystania w toku prowadzonej działalności gospodarczej przez podatnika, - art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 187 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji naruszenie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie niezbędnych czynności dowodowych i w ten sposób nie ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w sprawie i określenie zobowiązania podatkowego w zawyżonej wysokości. Powołując się na orzecznictwo sądowe, wnoszący odwołanie wskazał, że względy techniczne, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, to takie, które mają związek ze stanem technicznym nieruchomości gruntowej lub budowlanej, powodujące, że dany przedmiot opodatkowania nie tylko nie jest, ale nie może być wykorzystywany do konkretnej działalności gospodarczej wykonywanej przez przedsiębiorcę. Pełnomocnik podatnika wskazał że Spółka prowadzi działalność produkcyjno-magazynową w zakresie obrotu instalacjami sanitarnymi i grzewczymi, co oznacza, że budynki i grunty przeznaczone do takiej działalności muszą charakteryzować się odpowiednim ukształtowaniem i infrastrukturą, stworzeniem odpowiednich miejsc magazynowania towaru, a także sprawnego poruszania się środków transportu w obrębie nieruchomości. Taka sytuacja - jak wskazuje strona - nie ma miejsca w odniesieniu do przedmiotu opodatkowania. Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ podatkowy pierwszej instancji podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po zapoznaniu się z aktami sprawy na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej zleciło organowi pierwszej instancji uzupełnienie akt o wycenę nieruchomości podatnika sporządzoną na potrzeby jej sprzedaży oraz przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości w celu ustalenia sposobu wykorzystania nieruchomości oraz jej stanu technicznego . Z protokołu oględzin dokonanych w dniu[...] . wynika, że nieruchomość położona przy ul. [...] ogrodzona płotem wykonanym z siatki drucianej posiada prawo przejazdu i przechodu przez działkę nr [...] stanowiącą własność Agencji Mienia Wojskowego w W.. Stwierdzono na terenie przedmiotowej nieruchomości usytuowany jest piętrowy budynek magazynu, do którego wstęp nie jest możliwy z uwagi na jego stan techniczny. Na podstawie przeprowadzonych oględzin nieruchomości organ stwierdził postępujące niszczenie obiektu magazynowego oraz znaczne zaniedbanie jego otoczenia. Stwierdzono prowadzenie prac zabezpieczających nieruchomość przed dalszym zniszczeniem, tj. ogrodzenie nieruchomości i prace nad poszyciem dachu. Potwierdzono istnienie utrudnionego dojazdu do przedmiotowej nieruchomości przez sąsiadującą z nią nieruchomość. Stwierdzono, że zły stan techniczny nieruchomości stanowiącej przedmiot oględzin uniemożliwia jej wykorzystanie w sposób gospodarczy. Dalej organ podaje, że zły stan techniczny nieruchomości potwierdza również operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego B. L. na zlecenie Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy, chyba że nie są lub nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z uregulowania tego wynika zatem, zdaniem organu, że aby prawidłowo zastosować ten przepis w sprawie, to organy podatkowe zobowiązane są w toku prowadzonego postępowania podatkowego, po pierwsze - ustalić, czy przedmiot opodatkowania, jakim jest grunt, budynek i budowla znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, i po drugie, w sytuacji, gdy podatnik podnosi argument, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych - ustalić, czy rzeczywiście dany przedmiot opodatkowania, tj. grunt lub budynek, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż w takiej sytuacji -zgodnie z przepisem art. 5 ustawy - stawka podatku od nieruchomości będzie taka jak dla gruntów i budynków pozostałych (niższa, niż dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej). Dalej organ podaje, że powołanie się przez podatnika na okoliczność braku możliwości wykorzystania nieruchomości dla potrzeb działalności gospodarczej ze względów technicznych oznacza dla organu podatkowego obowiązek wyjaśnienia w toku prowadzonego postępowania, czy rzeczywiście dany przedmiot opodatkowania będący w posiadaniu przedsiębiorcy ze względów technicznych nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Środkami dowodowymi, z których mogą korzystać organy podatkowe, są wszystkie dopuszczalne przepisami Ordynacji podatkowej, a w szczególności oględziny przedmiotu opodatkowania, przesłuchanie strony postępowania (za jej zgodą), przesłuchanie świadka, czy też powołanie biegłego. Posiłkowo, organy te mogą posługiwać się także przepisami prawa budowlanego, które szczegółowo regulują kwestie techniczne budynków. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu odwoławczego, ustalenia dokonane na podstawie oceny stanu technicznego nieruchomości przedstawione w operacie szacunkowym w 2007 r. oraz na podstawie dokonanych w grudniu 2009 r. oględzin nieruchomości nie pozwoliły na udzielenie jednoznacznej odpowiedzi, czy stan techniczny nieruchomości uniemożliwia prowadzenie na niej działalności gospodarczej. W tym stanie faktycznym organ odwoławczy uznał, iż w sprawie nie zgromadzono dowodów pozwalających na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie i powołując się na art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej uchylił w całości decyzje organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Jednocześnie organ ten wskazał, że ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę organ podatkowy pierwszej instancji winien powołać biegłego w celu ustalenia , czy stan techniczny nieruchomości uzasadnia zastosowanie w stosunku do gruntów o pow. [...] m.kw. , sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako "tereny różne", stawki podatku przewidzianej dla gruntów, które ze względów technicznych nie mogą być wykorzystane dla potrzeb działalności gospodarczej. Biegły winien wydać opinię w przedmiocie możliwości wykorzystania gruntu o pow. [...] m.kw. dla potrzeb działalności gospodarczej . W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. T. sp. Z o.o. z siedzibą w S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej, zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając : - naruszenia art. 233 § 2 w zw. z art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji kasacyjnej w postępowaniu, w którym organ uprzednio przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe oraz nie wykazanie przesłanek uzasadniających wydanie decyzji kasacyjnej a w konsekwencji naruszenie art. 121, 122, 125 § 1 i art. 127 Ordynacji podatkowej - naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe sporządzenia uzasadnienia decyzji a w szczególności nie wykazania przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej i odmowy uwzględnienia dowodów przeprowadzonych w postępowaniu odwoławczym, co w konsekwencji uniemożliwia kontrolę zaskarżonej decyzji a nadto stanowi naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej - naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i uznanie, że w sprawie nie został zebrany materiał dowodowy pozwalający na jednoznaczne stwierdzenie, iż na przedmiotowej nieruchomości nie można ze względów technicznych prowadzić działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Stan faktyczny sprawy jest bezsporny – "T. " Spółka z o.o. z siedzibą w S. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2009 rok, w której wykazała zobowiązanie podatkowe obliczone przy zastosowaniu stawki tzw. "pozostałej" w stosunku do budynków i gruntów, wykazując, iż budynki i grunt nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Strona przedłożyła przed organem pierwszej instancji oświadczenie o stanie technicznym nieruchomości, akt notarialny, dokumentację z inwentaryzacji budynku, zdjęcia, organ odwoławczy w trybie art. 229 Ordynacja podatkowa zlecił organowi pierwszej instancji dokonanie oględzin nieruchomości, zażądał odpisu z ewidencji środków trwałych, odpisu wyceny nieruchomości. Dodatkowo strona złożyła operat szacunkowy. Spór w sprawie dotyczy tego czy organ odwoławczy winien w okolicznościach sprawy przeprowadzić we własnym zakresie dowód z opinii biegłego czy też miał podstawy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji do ponownego rozpoznania tj. co do prawa tj. art. 127, art. 229, art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Istota zasady dwuinstancyjności (art. 127 Ordynacji podatkowej) polega na prawie strony do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, po raz pierwszy przez organ pierwszej instancji, a po raz drugi- przez organ odwoławczy (por. pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 2466/98, niepubl.). Rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym nie ogranicza się zatem wyłącznie do odniesienia się do zarzutów odwołania. Organ odwoławczy zobowiązany jest również do podjęcia wszelkich czynności, niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, zgodnie z obowiązującą także i na tym etapie postępowania zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej). Przy rozstrzyganiu uwzględnia on zatem zarówno materiał dowodowy zebrany w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i nowe okoliczności faktyczne, które pominął organ pierwszej instancji i te, które uległy zmianie po wydaniu decyzji (wyrok NSA z dnia 12 września 2008 r. sygn. akt II FSK 885/07) Jeżeli ocena tak zebranego materiału dowodowego doprowadzi organ odwoławczy do wniosku, iż w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie zebrano wszystkich dowodów niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego w stopniu niezbędnym dla rozstrzygnięcia, a zatem w istocie nie rozpoznano sprawy, winien on uchylić decyzję i przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, zgodnie z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. W przeciwnym wypadku naruszyłby bowiem zasadę dwuinstancyjności postępowania, pozbawiając stronę możliwości dwukrotnego merytorycznego rozpoznania jej sprawy (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki - Ordynacja podatkowa. Komentarz - Wrocław 2006, s. 830). Zgodnie z art. 229 Ordynacji podatkowej postępowanie dowodowe ograniczone jest jedynie do postępowania uzupełniającego. Organ odwoławczy może zatem przeprowadzić (samodzielnie bądź zlecić to organowi pierwszej instancji) postępowanie dowodowe dotyczące okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, ale jedynie wówczas, gdy będzie ono stanowiło dopełnienie postępowania dowodowego już przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji. Większość faktów niezbędnych dla rozstrzygnięcia (wynikających z hipotezy normy prawnej, która w tym przypadku ma mieć zastosowanie) musi być zatem ustalona w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Ocena, czy postępowanie dowodowe stanowić będzie jedynie dopełnienie już przeprowadzonego czy też będzie ono postępowaniem przeprowadzonym w znacznej części zależy przy tym od okoliczności danej sprawy (por. pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 16 marca 2006 r., sygn. akt II FSK 488/05, opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex pod nr 205715). Z powołanych regulacji wynika zatem zasada merytorycznego rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy, a wydanie decyzji kasacyjnej powinno mieć charakter wyjątkowy, stanowiąc odstępstwo od tej zasady. Ocena, czy zachodzi konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w znacznej części, czy też część, w jakiej postępowanie ma być uzupełnione, nie jest znaczna, musi być dokonywana ad casum, a więc w odniesieniu do realiów konkretnej sprawy, na tle okoliczności konkretnego wypadku (wyrok NSA z dnia 19 września 2002 r., I SA/Kr 1410/01, w: S. Babiarz i inni "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Warszawa 2007, teza 11 do art. 233, s. 721). Zarazem jednak wykładnia art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej musi być ścisła, jako że przepis ten ustanawia wyjątek od zasady. Zastosowanie więc tego przepisu może wchodzić w grę tylko wtedy, gdy uzupełnienie postępowania dowodowego dotyczy rzeczywiście jego znacznej, istotnej części – nie przemawia za tym jednak ilość dowodów jakie mają być ewentualnie przeprowadzone ale to czy służą one uzupełnieniu już przeprowadzonego postępowania dowodowego , a ponadto jeżeli uzupełnienie to nie może nastąpić w postępowaniu przeprowadzonym w trybie przewidzianym w art. 229 Ordynacja podatkowa, a więc bez uchylania decyzji pierwszoinstancyjnej przez organ odwoławczy. Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Ten rodzaj decyzji jest dopuszczalny zupełnie wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy i nie jest w tej kwestii dopuszczalna wykładnia rozszerzająca. Konieczność zatem przeprowadzenia dowodu lub kilku dowodów (np. zasięgnięcie opinii biegłego czy przesłuchanie kilku świadków) mieści się w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego (art. 229 Ordynacja podatkowa), wyłączając dopuszczalność kasacji decyzji. Przeprowadzenie przez organ odwoławczy dowodu z opinii biegłego czy nawet biegłych jeśli taka potrzeba zaistnieje w okolicznościach sprawy pozostaje w zgodzie z art. 229 Ordynacja podatkowa i nie może świadczyć o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania. Konfrontując przywołane przepisy ordynacji podatkowej, zwłaszcza zaś konsekwencje ich obowiązywania dla określenia kompetencji orzeczniczych organu odwoławczego ze stanem sprawy, w którym wydana została zaskarżona decyzja, wskazać należy, że organ odwoławczy przepisy te naruszył. Z akt sprawy bezspornie wynika bowiem, iż: 1) skarżąca spółka złożyła korektę deklaracji i zastosowała stawkę obniżoną dla "gruntów i budynków pozostałych" a w objaśnieniach wskazała na względy techniczne tak budynku i gruntu, które uniemożliwiają wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do prowadzonej działalności gospodarczej ; 2) organ pierwszej instancji zgromadził materiał dowodowy w postaci inwentaryzacji budynków, aktu notarialnego, oświadczeń strony co do stanu technicznego budynków i gruntu potwierdzone zdjęciami; 3) organ odwoławczy dodatkowo przeprowadził przy wykorzystaniu art. 229 Ordynacji podatkowej zlecając organowi pierwszej instancji w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego oględziny nieruchomości, uzyskał odpis z ewidencji środków trwałych, odpis wyceny nieruchomości, operat szacunkowy. Należy zgodzić się zatem ze skarżącym, że uzupełnienie materiału dowodowego - o dowód z opinii biegłego, o ile za uzasadnione uznał to w okolicznościach sprawy organ odwoławczy nie wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Istotnie, zasadnicza część dowodów w postaci dostarczonych przez stronę dokumentów i informacji o stanie technicznym, została zgromadzona przez organ pierwszej instancji. Te dokumenty stanowiły podstawę do orzekania przez organ pierwszej instancji, który udokumentowania tych okoliczności nie uznał jako wystarczających do uznania prawa do zastosowania obniżonej stawki podatku. Czynności prowadzone w przedmiotowej sprawie przez organ odwoławczy dotyczyły faktów ustalonych już przez organ I instancji, a nie służyły ustaleniu okoliczności nowych dla sprawy. Tym samym, zdaniem sądu, organ odwoławczy w ramach wyznaczonych przez art. 229 Ordynacji podatkowej, w myśl którego, organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję winien przeprowadzić ten dowód. Nie było potrzeby uchylania zaskarżonej decyzji i przekazywania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto zgodzić się należy ze stanowiskiem skarżącego, że decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nie może być podjęta bez wskazania spełnienia przesłanki określonej w art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. W przeciwnym razie, decyzja taka w istotny sposób narusza ten przepis i w konsekwencji art. 122, 125 § 1 i 127 Ordynacji podatkowej, które zobowiązują organ odwoławczy do ustalenia prawdy obiektywnej w sposób wnikliwy i szybki. W niniejszej sprawie w istocie poza powołaniem się na brzmienie przepisu art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej i pojęcie "przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części" organ odwoławczy nie wyjaśnił przesłanek takiego rozstrzygnięcia, tym bardziej jeśli mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy podjął czynności mające na celu uzupełnienie dowodów zgromadzonych przez organ pierwszej instancji. Jako naruszające istotę zastosowania kasacyjnego rozstrzygnięcia należy ocenić powołane w odpowiedzi na skargę argumenty organu, który poczytuje podstawę kasacji w ilości czynności które trzeba zdaniem organu podjąć tj. powołanie biegłego, czynności związane z oceną tej opinii, ewentualnymi oględzinami nieruchomości, analizą środków trwałych. Przy ponownym postępowaniu organ odwoławczy winien, o ile uzna potrzebę uzupełnienia postępowania dowodowego o opinię biegłego, przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe stosownie do art. 229 Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze zarzuty skargi w istocie odnoszące się do naruszeń organu odwoławczego uznając zarzuty za uzasadnione, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało uchylić zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. O zwrocie kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżących orzeczono po myśli art. 200 wymienionej wyżej ustawy oraz § 14 pkt 2 ppkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm ).