I SA/Sz 298/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 11 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 marca 2025 r. nr SKO.419.155.2025 w przedmiocie zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym w zakresie dopuszczalności skargi postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić G. B. kwotę [...]zł ([...]) zapłaconą z tytułu wpisu od skargi. Skarga G. B. reprezentowanej przez Wójta jest niedopuszczalna. Stosownie do art. 50 § 1, § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 ze zm. - P.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Konsekwentnie zatem G. B. reprezentowana przez Wójta, który jako wierzyciel i jednocześnie organ I instancji postanowieniem z 30 grudnia 2024 r. rozstrzygnął o zarzutach zobowiązanego w sprawie egzekucji administracyjnej, nie jest uprawniona do wniesienia skargi do sądu na postanowienie organu odwoławczego wydane w wyniku rozpatrzenia zażalenia na wymienione postanowienie wierzyciela z 30 grudnia 2024 r. Powierzenie organowi o statusie wierzyciela kompetencji do orzekania w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej mocą art. 34 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2025.132 ze zm. - u.p.e.a.) oznacza, że ustawodawca wyłączył uprawnienie tego organu do złożenia skargi na postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie tych zarzutów (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. OPK 14/00 - system elektroniczny LEX). Przyjęcie odmiennego podglądu oznaczałoby, że W. B. występowałby raz jako wierzyciel uprawniony do władczego rozstrzygania o zarzutach w sprawie egzekucji administracyjnej, a następnie jako strona postępowania w sprawie sądowej kontroli legalności ostatecznego postanowienia organu odwoławczego w tym przedmiocie. Taka sytuacja nie została przewidziana w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji kompetencja W. B. jako wierzyciela zrealizowała się przez wydanie postanowienia z 30 grudnia 2024 r. w trybie art. 34 § 2 u.p.e.a. i nie obejmuje uprawnienia tego organu do domagania się przeprowadzenia sądowej kontroli legalności postanowienia organu odwoławczego z 24 marca 2025 r. W taki sposób W. B. nie jest uprawniony do obrony swojego rozstrzygnięcia. Z powodów omówionych wyżej skarga G. B. reprezentowanej przez Wójta o statusie wierzyciela i jednocześnie organu I instancji w analizowanym postępowaniu egzekucyjnym okazała się niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6, § 3 P.p.s.a. Orzeczenie o zwrocie wpisu uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.