I SA/Sz 299/13

Dnia 27 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpatrzeniu w dniu 27 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 21 stycznia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie określenia kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2010 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca, pismem z dnia 20 lutego 2013 r., wniosła do Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 21 stycznia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie określenia kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2010 r. Jednocześnie, w ww. piśmie, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca uzasadniając ww. wniosek wskazała, że jest nauczycielką, a jej wynagrodzenie za pracę jest jedynym źródłem utrzymania całej rodziny. Ponadto, prowadzone przez Skarżącą oraz jej męża działalności gospodarcze zostały praktycznie zablokowane przez toczące się postępowania podatkowe. Wykonanie więc decyzji pociągnęłoby za sobą bardzo dotkliwe skutki dla rodziny Skarżącej i zagroziłoby jej egzystencji. Dodatkowo Skarżąca wskazała, że sytuacja materialna i zawodowa podatnika została wykazana w aktach postępowania podatkowego objętego skargą do Sądu. Organ w odpowiedzi na skargę z dnia 22 marca 2013 r. 2014 r., znak: [...] nie odniósł się do zasadności przedmiotowego wniosku, wskazując jedynie na zamieszczony w skardze wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej zwanej "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do treści przytoczonych powyżej przepisów, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez Skarżącą we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do Skarżącej wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Wykonanie aktu administracyjnego, zwykle wiąże się z dolegliwością dla podatnika, ale taka dolegliwość sama w sobie nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami (szerzej: Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie II, Warszawa 2006 oraz postanowienie NSA z 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04 i z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, to na Skarżącej ciąży obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej oraz przedłożenia dokumentów, które stanowią podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Nie można jednoznacznie stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w omawianym stanie sprawy automatycznie skutki wskazane we wniosku, tj. zagrozi egzystencji Skarżącej i jej rodziny. Skarżąca we wniosku nie wykazała w przekonujący sposób, dlaczego Sąd winien uznać, że jej wykonanie spowoduje wskazanie przez nią zagrożenie. Na rozstrzygnięcie Sądu miały wpływ, także dane, które zostały zgromadzone w toku postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 17 czerwca 2013 r. odmawiającym przyznania Skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W toku ww. postępowania Skarżąca wbrew zobowiązaniu nie przedłożyła dokumentów potwierdzających brak dochodów (stratę) z prowadzonej działalności gospodarczej (swojej i męża), nie podała wielkości dochodów z najmu czterech lokali użytkowych, nie przedłożyła wyciągów rachunków bankowych (swoich i męża), co w konsekwencji zadecydowało o braku podstaw do udzielenia prawa pomocy. Zbadane materiały obrazujące stan finansowy i majątkowy Skarżącej, nie uprawdopodobniły okoliczności pozwalających Sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe, zachodzi podstawa do uznania, że Skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki i dlatego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.