I SA/Sz 3/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu podatku dochodowego za 2006 r. wraz z odsetkami p o s t a n a w i a: 1. Odrzucić skargę 2. Oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy W dniu 14 grudnia 2012 r. M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu podatku dochodowego za 2006 r. wraz z odsetkami. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu sądowego, doręczone skarżącemu w dniu 10 stycznia 2013 r. (dowód k. 12 akt sądowych), skarżący osobiście, złożył w biurze podawczym Sądu, w dniu 18 stycznia 2013 r., na urzędowym formularzu PPF, wniosek o zwolnienie go kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje: Zasadą w postępowaniu sądowym jest, stosownie do art. 220 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), niepodejmowanie przez sąd żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przedmiotowej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 stycznia 2013 r.. W wezwaniu tym Sąd zakreślił siedmiodniowy termin, pouczając jednocześnie skarżącego, że nieuiszczenie wpisu w tym terminie, skutkować będzie odrzuceniem skargi. Termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie w dniu 17 stycznia 2013 r., gdyż skarżący we wskazanym terminie nie uiścił wpisu od skargi, ani też w terminie tym nie zwrócił się do Sądu z wnioskiem o zwolnienie go od kosztów sądowych. Uczynił to dopiero w dniu 18 stycznia 2013 r., tj. 1 dzień po terminie do uiszczenia wpisu sądowego, nie składając jednocześnie wniosku o jego przywrócenie. Wobec tego na tym etapie postępowania sądowego złożony przez skarżącego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych należało uznać za spóźniony i bezskuteczny i na podstawie art. 220 § 3 powołanej ustawy, skargę jako nieopłaconą należało odrzucić. Stosownie bowiem do treści art. 220 § 3 tej ustawy, skarga, od której, pomimo wezwania, nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Odnośnie do złożonego przez skarżącego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych należy wskazać, że na podstawie art. 247 powołanej ustawy, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że cytowany art. 247 znajduje zastosowanie - między innymi - gdy są podstawy do odrzucenia skargi. Ponieważ w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej z uwagi na uchybienie terminowi do jej opłacenia (lub złożenia w tym terminie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych), należało uznać, że zgodnie z art. 247 powołanej ustawy, wystąpiły zatem podstawy odmowy przyznania prawa pomocy.