I SA/Sz 303/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant Krzysztof Kapelczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. sprawy ze skargi T.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za okres od października do grudnia 2006 roku oddala skargę Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania wniesionego przez T. D., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z [...], nr [...], określającą wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za okres od października do grudnia 2005 r. w kwocie [...] zł. Jak wynika z treści uzasadnienia rozstrzygnięcia organu odwoławczego, Wójt Gminy K. wszczął w dniu 14 listopada 2006 r. postępowanie podatkowe w celu określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych należnego od T. D. w roku 2006 z tytułu posiadania samochodu ciężarowego marki volkswagen transporter 2.4 D o numerze rejestracyjnym [...], którego dopuszczalna masa całkowita wynosi 3,5 tony. Dalej wskazano, iż powodem wszczęcia postępowania był fakt niezłożenia przez podatnika deklaracji na ten podatek i niepłacenia podatku, do czego był on zobowiązany z mocy prawa bez wezwania organu podatkowego. Wobec powyższego Wójt Gminy K. działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 1, art. 47 § 3 w związku z art. 207 Ordynacji podatkowej, art. 8 pkt 1, art. 9 ust. 6 pkt 1, art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), § 1 pkt 2 Uchwały Rady Gminy K. Nr XI/52/2003 z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie określenia stawek podatku od środków transportowych (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego z 15 grudnia 2003 r. Nr 115, poz. 1996), decyzją z dnia [...] określił podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych w kwocie [...] zł. W odwołaniu od powyższej decyzji T. D. kwestionując obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych podniósł, że jego pojazd posiada dopuszczalną masę całkowitą do 3,5 tony i nie mieści się w przedziale środków transportowych, o których mowa w art. 10 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na potwierdzenie swojego stanowiska powołał się na ocenę Instytutu Techniki Samochodowej z dnia 4 listopada 2006 r., z której wynika, iż posiadany przez podatnika pojazd nie przekracza 3,5 tony dopuszczalnej masy całkowitej. Uznając, że stanowisko prezentowane przez odwołującego się nie zasługuje na uwzględnienie, Dyrektor Izby Skarbowej w S. ww. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył dalej treść art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym "opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają: 1) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton, 2) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton, (...)". Odnosząc się do ww. przepisu art. 8 pkt 1 ustawy podatkowej organ stwierdził, iż dolną granicę dopuszczalnej masy całkowitej (d.m.c.) samochodu ciężarowego, od której dany samochód jest objęty obowiązkiem podatkowym, stanowi 3,5 tony - o czym przesądziło użycie partykuły "od". Dalej organ zaznaczył, iż w dowodzie rejestracyjnym pojazdu T. D. - samochodu ciężarowego marki volkswagen transporter 2.4 D o numerze rejestracyjnym [...] określono d.m.c. 3,5 tony, zatem właściciel samochodu był zobowiązany zapłacić za niego podatek od środków transportowych, bowiem spełniona została przesłanka opodatkowania wymieniona w art. 8 pkt 1 ww. ustawy. Następnie Kolegium powołało się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 7 kwietnia 2004 r. (SA/Sz 1864/02), w którym rozstrzygnięto właśnie ww. sposób kwestię opodatkowania samochodu ciężarowego o d.m.c. 3,5 tony. Na marginesie organ odwoławczy nadmienił, iż od dnia 1 stycznia 2008 r. - z uwagi na nową treść art. 8 ust. 1 - samochód T. D. nie będzie podlegał już opodatkowaniu, gdyż z grupy pojazdów podlegających temu podatkowi wyłączono pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej równej 3,5 tonom. Na ww. decyzję T. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. podnosząc, iż określony w zaskarżonej decyzji podatek od środków transportu jest podatkiem nienależnym. Według podatnika, zwrot "samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton" zawarty w art. 8 pkt 1 ustawy podatkowej, jest stwierdzeniem dwuznacznym, "nie określającym precyzyjnie stanu, czy opodatkowanie dotyczy "włącznie" samochodów ciężarowych o d.m.c. 3,5 tony". O braku jednoznaczności ww. przepisu świadczy też to, że w dalszych punktach art. 8 pojawiają się oznaczniki "równy" lub "wyższy". Zdaniem podatnika, wszelkie wątpliwości interpretacyjne organy powinny rozstrzygać na korzyść skarżącego. Dalej podatnik powołując się na znaczenie słownikowe słowa "dopuszczalny", tj. "mogący być dozwolony, możliwy", wywiódł, iż oznacza to, że "dopuszczalna masa całkowita 3,5 tony może być w pewnych momentach możliwa". Zwrócił uwagę, iż wpływ na dopuszczalną masę całkowitą ma m. in. temperatura, która wpływa na ciężar właściwy oleju napędowego. Ponadto skarżący wysunął wniosek, iż skoro kodeks drogowy użytkowników samochodu osobowego i ciężarowego o d.m.c. 3,5 tony traktuje na równi, to Państwo nakładając obowiązek podatkowy od środków transportu tylko na ww. samochody ciężarowe, "oszukało użytkowników samochodów dostawczych" - takich jak samochód skarżącego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz, czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień - czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargę należy oddalić, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w podanym wyżej stopniu. Spór w niniejszej sprawie dotyczy wykładni przepisu art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), niesporny jest natomiast stan faktyczny sprawy. Jak wynika bowiem z akt podatkowych, w dowodzie rejestracyjnym pojazdu będącego przedmiotem opodatkowania w sprawie, tj. samochodu ciężarowego marki volkswagen transporter 2.4 D o numerze rejestracyjnym [...], wpisano jako dopuszczalną masę całkowitą: 3500 kg. Zgodnie z wymienionym przepisem "opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton". W ocenie Sądu przepis ten jest jednoznaczny, wynika z niego, że podlegają takiemu podatkowi samochody ciężarowe, których dopuszczalna masa całkowita mieści się w przedziale od 3,5 do 12 ton. Językowa wykładnia takiego zapisu nie pozwala więc na przyjęcie, iż samochody ciężarowe o d.m.c. 3,5 tony (jak samochód skarżącego) nie należą do tego przedziału. Skarżący nadaje temu przepisowi inne znaczenie, jednak wskazywana przez niego interpretacja tego przepisu byłaby właściwa jedynie wtedy, gdyby omawiany fragment przepisu brzmiał "powyżej 3,5 tony i poniżej 12 ton", albo "przekraczającej 3,5 tony i poniżej 12 ton". Nie jest też zasadne stwierdzenie zawarte w przedłożonej przez skarżącego - wykonanej na jego zlecenie – ocenie technicznej Instytutu Techniki Samochodowej Sp. z o. o. w Wałbrzychu z 4 listopada 2006 r., iż posiadany przez podatnika pojazd "mieści się w przedziale dopuszczalnej masy całkowitej do 3,5 tony". Odnosząc się do tej opinii, należy zauważyć, że niezależnie od braku podstaw (i potrzeby) do sięgania do oceny technicznej – posługującej się matematyczną teorią przedziałów "domkniętych i otwartych" - przy wykładni omawianego przepisu prawa, już samo pytanie skierowane do autora opinii zostało niewłaściwie sformułowane, bowiem zapytano, czy zapis w dowodzie rejestracyjnym (3500 kg) "jest zapisem w kontekście: a) DMC do 3,5 tony, b) DMC powyżej 3,5 tony". Pytanie nie odnosiło się więc do zapisu ustawy podatkowej: "od 3,5 tony ...". Ponadto w opinii, w tzw. przedziale domkniętym prawidłowo wskazano, że w przedziale "od 0 do 3500" (a więc używając określenia ustawy "od") zarówno "0 jak i 3500 należą do tego przedziału" - co potwierdza przedstawione powyżej stanowisko Sądu. Natomiast opisując "przedział otwarty" – który posłużył autorowi oceny do wyrażenia ww. stanowiska, przyjęto do analizy przedział "większe od -4 i mniejsze od 7" i stwierdzono – co jest oczywiste i nie wymaga dowodzenia - że zarówno liczba -4 i liczba 7 (analogicznie liczby 3500 i np. 7000) nie należą do przedziału. Oczywiste jest więc, że takie rozważania nie mogą stanowić odniesienia do omawianego przepisu ustawy, bowiem użyto w nich innego określenia: "większe od ...", zamiast ustawowego: "od ...". Nie ma też znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ewentualne inne określenie dotyczące samochodów ciężarowych w ustawie Prawo o ruchu drogowym, bowiem ustawa podatkowa nie odsyła w tym zakresie do prawa o ruchu drogowym, a ustawodawca uprawniony jest do odrębnego, samodzielnego określania przedmiotów opodatkowania. Korzystając z tego uprawnienia, dla wyeliminowania pojawiających się wątpliwości, ustawodawca – artykułem 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 249, poz. 1828) - dokonał zmiany omawianego przepisu art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który od dnia 1 stycznia 2008 r. będzie brzmiał następująco: "samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony i poniżej 12 ton". Zatem przedmiotowy pojazd o d.m.c. 3,5 tony od 1 stycznia 2008 r. nie będzie podlegał takiemu opodatkowaniu. Inny jednak był stan prawny w 2006 r., którego dotyczy zaskarżona decyzja. Należy przy tym zauważyć, że przyjęta przez Sąd interpretacja art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zgodna jest z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14.11.2003 r. III S.A. 2670/02 - Lex nr 162446 i z 20.07.2004 r. FSK 154/04 - Monitor Podatkowy 2004/9/2, a także wyrok WSA w Szczecinie z dnia 07.04.2004 r. SA/Sz 1864/02, wyrok WSA w Poznaniu z 11.10.2007 r. I SA/Po 1032/07 oraz wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z tej samej daty, sygn. I SA/Go 583/07). Mając wszystko powyższe na względzie należało uznać, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, orzeczono jak w sentencji (art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).