I SA/Sz 303/09

Dnia 21 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA - Joanna Wojciechowska po rozpatrzeniu w dniu 21 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji i określenia podatku od towarów i usług za marzec 2006 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z. K. w dniu [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z [...] r., Nr [...], w przedmiocie zmiany decyzji i określenia podatku od towarów i usług za [...] r. Jednocześnie Z. K. wystąpił do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, która, w ocenie skarżącego, wymierza zapłacone już zobowiązanie i może spowodować nieodwracalne skutki, poprzez pozbawienie wnioskodawcy środków finansowych, niezbędnych do wykonania przyjętych zleceń i kontynuacji prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżący wskazał, że (cyt.) "Wykonanie decyzji może pozbawić stronę zdolności wykonania powziętych zobowiązań w sposób nieodwracalny i skutkujący szkodą związaną z koniecznością finansowania w okresie kryzysu finansowego podjętych zobowiązań z własnych środków. Ważny interes podatnika, którego niezachowanie może spowodować nieodwracalne skutki polega w przedmiotowym przypadku na konieczności zachowania płynności finansowej umożliwiającej wykonywanie przyjętych zleceń i uniknięcia odpowiedzialności odszkodowawczej będącej wynikiem braku zdolności realizacji usług w związku z pozbawieniem koniecznych środków finansowych w wyniku wykonania skarżonej decyzji." W ocenie strony skarżącej, w świetle powyższego istotny jest także fakt zobowiązania jej do poniesienia dodatkowego ciężaru podatkowego, którego nie można było uwzględnić w ustalonej cenie. Skarżący podkreślił również, że zobowiązanie to ma charakter sankcyjny i określono je, pomimo iż nie zaistniały przesłanki jego wymiaru. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego powyżej przepisu wynika, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., oraz że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na tej stronie. Wniosek strony w tym zakresie powinien zatem zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może być bowiem przedmiotem domniemań sądu (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1100/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie, po analizie wniosku Z. K., stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji pociąga za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sam wywód skarżącego, że wykonanie tego aktu może spowodować nieodwracalne skutki, poprzez pozbawienie wnioskodawcy środków finansowych, niezbędnych do realizacji przyjętych zleceń i kontynuacji prowadzonej działalności gospodarczej, jest bowiem zbyt ogólnikowy, niepoparty wyczerpującą argumentacją, wyliczeniami, ani dokumentami źródłowymi, dotyczącymi zwłaszcza sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Z kolei argumentacja skarżącego odnośnie sankcyjnego charakteru zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji, jak również barku przesłanek do jego wymierzenia, nie może być brana pod uwagę przy rozpoznaniu przedmiotowego wniosku, ponieważ na tym etapie postępowania Sąd uwzględnia wyłącznie przesłanki wynikające z art. 61 § 3 P.p.s.a., nie dokonując oceny zarzutów skargi. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.