I SA/Sz 307/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.) Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Protokolant Anna Świątek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 maja 2011 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania podatkowego na 2009 r. po wznowieniu postępowania oddala skargę Decyzją z dnia [...] r., Nr[...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i art. 5 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.) i art. 1, art. 2, art. 3, art. 4 ustawy z dnia 15.11.1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy L z dnia [...]r. uchylającej w części własną decyzję z dnia [..]r., Nr[...], w sprawie ustalenia K O łącznego zobowiązania pieniężnego na rok [...] w kwocie [...]zł oraz orzekającej co do istoty sprawy i ustalającej temuż podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne na rok [...]w kwocie [...]zł. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, iż w dniu [...]r. do organu podatkowego pierwszej instancji wpłynęła informacja od Agencji N R, że od dnia [...] r. łączą ją z K Ol umowy dzierżawy dwóch działek ([....] ) o powierzchniach [...] Na spowodowane tą informacją wezwanie ze strony organu podatkowego, K O złożył, w dniu [....] r., informacje w sprawie podatku rolnego, podatku leśnego i podatku od nieruchomości, których treść pozostaje w zgodzie z wydrukiem z ewidencji gruntów i budynków. Z treści ich wynika, że na działce nr [...] znajdują się użytki kopalniane o powierzchni [...] ha oznaczone lit. "K". Właściciel gruntów jak i dzierżawca nie przedłożyli stosownej decyzji Starosty o zrekultywowaniu tych gruntów na użytki rolne. Mając na względzie uzyskane informacje, Burmistrz Miasta i Gminy Ł postanowieniem z dnia [...] r. wznowił z urzędu postępowania podatkowe w przedmiocie ustalenia K O wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za lata [..] w sprawach zakończonych własnymi decyzjami ostatecznymi. Podstawę prawną wznowienia postępowań stanowił przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Mając na względzie złożoną przez podatnika informację w sprawie podatku rolnego, podatku leśnego i podatku od nieruchomości oraz w oparciu o zapisy w ewidencji gruntów i budynków, organ podatkowy pierwszej instancji, orzekając na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, decyzją z dnia [...] r. uchylił własną decyzję ostateczną z dnia [...]r., ustalająca K O łączne zobowiązanie pieniężne na rok [...] oraz, orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy, zobowiązanie to ustalił w nowej wysokości, przedstawiając jego wyliczenie z uwzględnieniem nowych, uprzednio organowi temu nie znanych okoliczności, przyjmując m.in., iż część działki nr [..]mająca powierzchnię [...]ha, jako użytek kopalniany podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki [...] zł/m2. W złożonym przez siebie odwołaniu od tej decyzji K O zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa, polegające na wydaniu decyzji w sytuacji, gdy nieprawomocną pozostała, wobec wniesienia skargi do sądu administracyjnego, wcześniejsza decyzja organu odwoławczego z dnia [...] r., uchylająca decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Zdaniem odwołującego się, Burmistrz Ł działał wbrew treści przepisu art. 234a Ordynacji podatkowej, w myśl którego organ odwoławczy zwraca akta sprawy organowi pierwszej instancji nie wcześniej niż po upływie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W jego ocenie, organ podatkowy winien do czasu otrzymania akt wraz z decyzją wstrzymać się z podejmowaniem nowego rozstrzygnięcia w sprawie. Nadto w odwołaniu zarzucono, iż organ podatkowy wznowił postępowanie podatkowe i wydał nową decyzję w oparciu o nieaktualny stan faktyczny dotyczący klasyfikacji gruntu, przez co wysokość opłaty została rażąca zawyżona. Z uzasadnienia wymienionej na wstępie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S wynika dalej, że rozpatrując sprawę na skutek odwołania wniesionego przez podatnika organ ten w pełni podzielił ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji oraz ich prawnopodatkową ocenę. Uzasadniając swoje stanowisko organ ten na wstępie odniósł się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów postępowania podatkowego. Zauważył, iż decyzja z dnia 16.11.2010 r. jest kolejną decyzją organu pierwszej instancji w sprawie ustalenia K O po wznowieniu postępowania, wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za rok [...] , bowiem wcześniejsza decyzja organu podatkowego pierwszej instancji z dnia [....] r. została decyzją organu odwoławczego z dnia [...] r. uchylona w całości, zaś sprawa została przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, ze wskazaniami co do dalszego kierunku postępowania dowodowego. Odnosząc się do zarzutu przedwczesnego wydania decyzji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, stwierdził, iż przywoływany w odwołaniu przepis art. 234a Ordynacji podatkowej, stanowiący o zwrocie akt przez organ odwoławczy organowi pierwszej instancji nie wcześniej niż po upływie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bynajmniej nie ogranicza organu pierwszej instancji w możliwości prowadzenia postępowania w przypadku wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaznaczył, iż w przeciwieństwie do decyzji organu pierwszej instancji decyzja organu odwoławczego ma walor decyzji ostatecznej z chwilą jej wydania, wobec czego z tą chwilą jest też wykonalna. Tak więc, uchylenie w całości decyzji z dnia [...] r. przez organ wyższego stopnia i przekazanie sprawy organowi podatkowemu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia miało ten skutek, że decyzja tego organu została wyeliminowana z obrotu prawnego i organ ten był uprawniony do wydania nowej decyzji w sprawie przekazanej do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy za nieuzasadniony uznał także zarzut bezpodstawnego wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją dotyczącą wymiaru łącznego zobowiązania za dany rok podatkowy. Wskazując na jedną z fundamentalnych zasad postępowania podatkowego, jaką jest wyrażona w art. 128 Ordynacji podatkowej zasada trwałości decyzji ostatecznych, mająca na celu nie tylko ochronę praw nabytych strony, ale w ogóle istniejącego porządku prawnego, organ odwoławczy zauważył przy tym, iż wszelkie decyzje ostateczne organów podatkowych mogą być weryfikowane zupełnie wyjątkowo wyłącznie w określonych trybach nadzwyczajnych, m.in. w trybie wznowienia postępowania określonym w przepisach art. 240-246 Ordynacji podatkowej, a więc w trybie, który miał zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Przypomniał dalej, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte jedną z wad określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. I tak, zgodnie z jego pkt 5, postępowanie podlega wznowieniu, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który decyzję tę wydał. Zauważył następnie, że w rozpatrywanej sprawie organ podatkowy pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r. wznowił z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za lata [...] w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi Burmistrza Ł, a to w związku z wyjściem na jaw w dniu [...] r. nowych okoliczności faktycznych nieznanych wcześniej temu organowi w dniu wydawania decyzji w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za poszczególne lata podatkowe, a mianowicie okoliczności dotyczących zawarcia przez podatnika z Agencją Nieruchomości Rolnych - Oddział w S w dniu [...] r. dwóch umów dzierżawy działek nr [...] o łącznej powierzchni[...] , a więc okoliczności mającej wpływ na wysokość podatku za w/w lata. Okoliczność ta, w ocenie organu odwoławczego, w pełni uzasadniała wznowienie postępowania w oparciu o przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Przytaczając następnie przepis art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 121 poz. 844 ze zm.), w myśl którego osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informacje o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3, a także przepisy art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 tejże ustawy, według których opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, za wyjątkiem użytków rolnych, gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych lub lasy, o ile nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie wypisu z rejestru gruntów oraz umowy dzierżawy nieruchomości rolnej zawartej w dniu [...] r. organ podatkowy pierwszej instancji zasadnie ustalił, że grunty o powierzchni [...] ha, wchodzące w skład nieruchomości położonej na terenie gminy Ł woj. z, określone w tejże ewidencji gruntów jako część działki nr [....] obrębu P, oznaczone są symbolem K. Odnosząc się do zarzutów odwołania kwestionujących to ustalenie, organ odwoławczy wskazał, iż przy opodatkowaniu gruntów decydujące znaczenie mają zapisy w ewidencji gruntów i budynków, gdyż stosownie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17.05.1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z przytoczonego przepisu wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Zgodnie bowiem z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Od reguły powyższej nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do pominięcia w postępowaniu podatkowym danych dotyczących gruntów i przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów i budynków, dotyczące opisu gruntów, tj. położenia, granic, rodzaju użytków czy powierzchni. Wyjaśnił dalej organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji, że ewidencję gruntów i budynków oraz klasyfikację gleboznawczą gruntów prowadzą starostowie. Do zadań związanych z prowadzeniem ewidencji należy m.in. utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji wyłącznie z urzędu lub na wniosek podmiotów uprawnionych (m.in. właścicieli, użytkowników wieczystych gruntów, trwałych zarządców). Oznacza to, że podmiotem legitymowanym do wystąpienia z wnioskiem o zmianę danych zawartych w ewidencji nie jest organ podatkowy, bowiem to sam podatnik jest uprawniony, a w pewnych sytuacjach także zobowiązany, do wszczęcia procedury zmiany danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Oznacza to, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany przed organem prowadzącym ewidencję, tj. składając wniosek do odpowiedniego starosty, a dopiero następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, może wnosić - na podstawie zmienionych danych z ewidencji - o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Nie jest natomiast dopuszczalne kwestionowanie w postępowaniu podatkowym oznaczenia działki określonym symbolem, w sytuacji, gdy oznaczenie to wynika z ewidencji gruntów, podkreślił organ odwoławczy przywołując na wsparcie tej tezy wyrok WSA w W z dnia 28.03.2006 r. sygn. akt III SA/Wa 3501/05 (opubl. w: B. Deuter "Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Orzecznictwo sądów administracyjnych w sprawach podatkowych", Warszawa 2007, s. 38). Mając na uwadze wcześniej przywołane przepisy, organ odwoławczy stwierdził, iż przy wymiarze podatku od nieruchomości organ podatkowy zobowiązany jest do przyjęcia danych zawartych w ewidencji gruntów. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów wynika, iż część działki nr 183/2 o powierzchni 4,08 ha, stanowi użytek oznaczony symbolem "K". Zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, symbolem "K" oznaczone są grunty zabudowane i zurbanizowane stanowiące użytki kopalne. Skoro zatem wskazana cześć działki nr [...] nie należy ani do kategorii użytków rolnych, ani do kategorii gruntów leśnych oraz zadrzewionych i zakrzewionych, nie jest też oznaczona jako nieużytek, jak również nie jest wykorzystywana do celów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, należy uznać, według organu odwoławczego, iż grunt ten podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki jak dla gruntów pozostałych. Powyższa decyzja ostateczna zaskarżona została przez podatnika do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem. Domagając się uchylenia tej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, zarzucono w skardze tym decyzjom naruszenie przepisów postępowania podatkowego, a mianowicie: - art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego - "poprzez opodatkowanie gruntu jako użytek kopalny pomimo niezgodności stanu ujawnionego w ewidencji gruntów i budynków z obiektywnie istniejącym stanem faktycznym (z zasadą prawdy materialnej)", - art. 180 § 1 w związku z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego - "poprzez ograniczenie środków dowodowych, służących weryfikacji mocy dowodowej dokumentów urzędowych". Z obszernego uzasadnienia skargi wynika, iż za wadliwe skarżący uważa zaskarżone decyzje organów obu instancji przez to, że kwalifikacji części działki nr [...] o powierzchni [...] ha jako użytek kopalny oznaczony symbolem "K" organy te dokonały na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, w sytuacji gdy w rzeczywistości grunt ten od wielu lat nie był eksploatowany, o czym świadczą zmiany jakie zaszły w strukturze gleby. Skarżący uważa, że zasada prawdy obiektywnej nakładała na organy podatkowe obowiązek podjęcia w toku postępowania wymiarowego wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego. Jego zdaniem, sprzecznym z art. 122 Ordynacji podatkowej jest założenie ze strony organu podatkowego, że zapis w ewidencji gruntów i budynków zwalnia go od obowiązku dalszego badania sprawy. Na uzasadnienie swego stanowiska przytacza on fragmenty uzasadnień z orzeczeń sądów administracyjnych, które prowadzą go do wniosku, iż "w sytuacji rozbieżności, gdy ewidencja kwalifikuje grunt jako użytek kopalny (oznaczenie lit. K), podczas gdy w rzeczywistości nie jest on użytkowany, nie jest dopuszczalne uznanie, że to zapis ewidencji kreuje wymiar podatku". Istotną cześć swych wywodów skarga poświęca zagadnieniu dopuszczalności prowadzenia dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu jakim jest ewidencja gruntów i budynków, wywodząc, iż ewidencja ta jest wprawdzie podstawą wymiaru podatku, jednakże ustawodawca nie wyklucza możliwości podważenia prawdziwości zapisów w niej zawartych w sytuacji, gdy zapisy te odbiegają od rzeczywistego stanu rzeczy. Wskazując, iż w orzecznictwie można znaleźć przypadki, gdzie sąd dopuszcza możliwość odstąpienia od zapisów ewidencji gruntów i budynków, gdy nie mają one pokrycia w udowodnionym stanie faktycznym, powołuje się skarżący na wyrok NSA z dnia 18.05.1994 r. (III SA 1685/93). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S wniosło o jej oddalenie, zarzuty skargi uznając za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skargę uznać należało za nieuzasadnioną, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa. Jak wynika z akt sprawy oraz z treści samej skargi, występujący w rozpatrywanej sprawie spór sprowadza się do rozstrzygnięcia o zgodności z prawem wydanej po wznowieniu postępowania zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim kwalifikuje ona stanowiący część działki nr [...] obszar gruntów o powierzchni [...] ha jako podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości ze względu na wynikającą z zapisów w ewidencji i gruntów informację, ich stanowi on użytek kopalny oznaczony symbolem K, pomimo tego, iż w rzeczywistości grunty te od lat nie są eksploatowane w celu pozyskiwania kopaliny, za czym mają przemawiać zmiany jakie zaszły w strukturze gleby. W związku z taką istotą tego sporu koniecznym jest wskazać, że stanowiąc w art. 2, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty, a więc określone części powierzchni ziemi, ustawa z dnia 12.02.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 874 ze zm.), w jej brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r., określiła zarazem w art. 2 ust. 2, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają jednak grunty będące użytkami rolnymi, gruntami zadrzewionymi, zakrzewionymi na użytkach rolnych lub lasy, o ile nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, za którą w rozumieniu tej ustawy nie uważa się m.in. działalności rolniczej lub leśnej (art. 1a ust. 2 pkt 1). Ograniczając w taki sposób grunty jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, omawiana ustawa zawarła też w art. 1a ust. 3 legalną definicję użytych w niej pojęć, przyjmując, iż przez użyte w niej określenia: m.in. użytki rolne, lasy, grunty zadrzewione i zakrzewione czy grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych rozumieć należy grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Jak wynika z kolei z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17.05.1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 ze zm.), regulującej m.in. sprawy ewidencji gruntów i budynków, przez ewidencję tę rozumie się jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających gruntami, budynkami i lokalami. Według przepisów art. 20 tejże ustawy, ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów, tj. przede wszystkim ich położenia, granic, powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, przy czym grunty rolne i leśne obejmuje ona gleboznawczą klasyfikacją gruntów, przeprowadzaną w sposób jednolity dla całego kraju na podstawie urzędowej tabeli klas gruntów, zaś w odniesieniu do gruntów leśnych ewidencję tę prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Prowadzenie ewidencji gruntów i budynków oraz gleboznawczej klasyfikacji gruntów należy do zadań starostów (art. 22 ust. 1). Ewidencja gruntów i budynków stanowi podstawę m.in. wymiaru podatków i świadczeń (art. 21 ust. 1). Wynika z przedstawionych regulacji, iż o zaliczeniu określonego gruntu do przedmiotów wyłączonych z opodatkowania podatkiem od nieruchomości decyduje w istocie informacja o rodzaju danego użytku gruntowego zawarta w prowadzonej przez starostę ewidencji gruntów i budynków. Zakwalifikowanie w tejże ewidencji określonego użytku gruntowego jako użytku rolnego, leśnego czy jako gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych, oznacza, iż użytek taki nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i że objęty jest on przepisami o podatku leśnym (art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30.10. 2002 r. o podatku leśnym - Dz. U. Nr 200, poz. 1682 ze zm.) względnie przepisami o podatku rolnym (art. 1 ustawy z dnia 15.11.1984 r. o podatku rolnym - Dz. U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969 ze zm.), o ile nie został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Bez istotnego znaczenia dla tego opodatkowania pozostają zatem, wbrew temu co wywodzi się w skardze, informacje o charakterze określonego użytku gruntowego wynikające ze źródeł innych aniżeli ewidencja gruntów i budynków, prowadzona w oparciu o regulację zawartą w ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz w przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie. Jest w rozpatrywanej sprawie okolicznością faktyczną przez stronę skarżącą nie zakwestionowaną, że ewidencja gruntów i budynków, prowadzona przez właściwy w tej mierze organ, zawiera informację o zaklasyfikowaniu opodatkowanych zaskarżoną decyzją spornych gruntów o pow. [...]ha, stanowiących część działki nr [...]jako użytku kopalnego oznaczonego symbolem K. Tak więc, w świetle obowiązującej od [...]r. regulacji prawnej zawartej w ustawie z dnia [...]r. o podatkach i opłatach lokalnych, będące przedmiotem spornego opodatkowania grunty o łącznej powierzchni [...]stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości i przez organy podatkowe obu instancji zasadnie opodatkowaniem tym zostały objęte, skoro w postępowaniu podatkowym informacje wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a dotyczące rodzaju danego użytku gruntowego, są dla tych organów wiążące. W świetle przedstawionych wyżej postanowień zarówno ustawy podatkowej (art. 1a ust. 3), jak i ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne za bezzasadny w zupełności uznać należy podniesiony w skardze zarzut dotyczący błędnego zakwalifikowania spornego użytku gruntowego do kategorii użytku kopalnego, nie wyłączonego z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ocena zgodności takiego zakwalifikowania z rzeczywistym stanem rzeczy nie należy bowiem - wbrew wywodom skargi - do kompetencji organu podatkowego, wobec czego przyjęcie przez ten organ wynikającej z ewidencji gruntów i budynków informacji za podstawę ustalenia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości nie może być uznane za dokonane z naruszeniem przepisów prawa. Odnosząc się do przywoływanego w skardze orzecznictwa sądowo-administracyjnego, wyrażającego zapatrywania o braku związania organu podatkowego danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków oraz konieczności dokonywania przez ten organ ustaleń zgodnych ze stanem rzeczywistym w razie stwierdzenia jego niezgodności z zapisami tejże ewidencji, zauważyć należy, iż zapatrywania te znajdowały swoje uzasadnienie w stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2007 r., tj. przed wprowadzeniem do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ustawowej definicji pojęć użytych w art. 2 ust. 2 tej ustawy, a określających rodzaje użytków gruntowych wyłączonych z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, względnie uchybia ona przepisom postępowania podatkowego w stopniu co najmniej mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.