I SA/Sz 309/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marian Jaździński Sędziowie: Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (spr.) Sędzia WSA Marzena Kowalewska Protokolant Joanna Zienkowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2005 r. sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego o d d a l a skargę Pełnomocnik A. R. - J.R. - złożyła zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego powołując się na błąd do osoby zobowiązanego. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie art. 33 pkt 4, art. 34 § 4 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. z 2002r. nr 110, poz. 968 ze zm./ uznał zarzut za nieuzasadniony. W uzasadnieniu postanowienia organ ten wskazał, że postępowanie egzekucyjne przeciwko A. R. wszczęte zostało na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez wierzyciela Izbę Celną. W związku z wniesionym przez zobowiązanego zarzutem w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zwrócono się do wierzyciela Izby celnej o wyrażenie stanowiska w zakresie zgłoszonego zarzutu. Postanowieniem z [...] Nr [...] wierzyciel uznał zarzut za nieuzasadniony, nie ma bowiem wątpliwości co do osoby zobowiązanej. Postanowienie to w związku z wniesieniem zażalenia przez zobowiązanego utrzymane zostało w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Celnej z [...]. W związku z tym, że wypowiedź wierzyciela w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 jest dla organu egzekucyjnego wiążąca organ ten uznał zarzut za niezasadny. Rozpoznając zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z [...] Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 123 , art. 141 i 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - kpa /Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm./ , art. 18, art. 34 § 1, § 4 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm./ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ ten stwierdził, że wniesienie do organu egzekucyjnego zarzutów na podstawie art. 33 pkt 1-77, 9 i 10 ustawy egzekucyjnej obliguje organ egzekucyjny do wystąpienia w trybie art. 34 § 1 ustawy o wypowiedź do wierzyciela. Organ egzekucyjny rozpoznaje bowiem zarzuty zobowiązanego dopiero po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela w tym zakresie. W odniesieniu do zarzutów określonych w art. 33 pkt 1-5 wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Naczelnik Urzędu Skarbowego nie mógł więc wydać postanowienia niezgodnego ze stanowiskiem wierzyciela, dlatego organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucił, iż wydane ono zostało z naruszeniem prawa, gdyż egzekucja została wszczęta przeciwko osobie, która nie jest zobowiązana do uiszczenia należności celnych za sprowadzony na polski obszar celny samochód osobowy marki [...]. Z ostrożności pełnomocnik skarżącego podniósł, iż brak jest podstaw do naliczenia odsetek za nieziszczenie w terminie należności celnej, gdyż nie nastąpiło bezprawne usunięcie samochodu. Samochód ten został zatrzymany i postawiony do dyspozycji organów ścigania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że A. R. dokonał tylko i wyłącznie czynności faktycznej polegającej na przywiezieniu samochodu z Niemiec do Polski. Właścicielem tego samochodu i wg skarżącego zobowiązanym do uiszczenia opłat celnych był M.T. Skarżący nie jest więc osobą zobowiązaną w tym przypadku, a wobec tego wszczęcie i prowadzenie przeciwko niemu egzekucji jest błędne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 26 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym /Dz.U. Nr 110, poz. 968 ze zm./ organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. Wszczynając egzekucję administracyjną organ egzekucyjny bada ze względu na treść art. 29 § 1 wskazanej wyżej ustawy z urzędu dopuszczalność egzekucji, a także, czy tytuł wykonawczy odpowiada postanowieniom z art. 27 tej ustawy. Organ egzekucyjny jak wynika wyraźnie z art. 29 § 1 tej ustawy nie jest jednak uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Postępowanie egzekucyjne jest bowiem postępowaniem wykonawczym. Zarzuty dotyczące obowiązku objętego tytułem egzekucyjnym zobowiązany powinien więc zgłaszać na etapie postępowania celnego. Zarzuty skarżącego, iż nie on jest zobowiązany do uiszczenia należności celnych w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą zatem być skutecznie podnoszone. Powinny być one bowiem przedmiotem rozpoznania w postępowaniu dotyczącym należności celnych. Skoro z ostatecznej decyzji organów celnych będącej podstawą wszczęcia i prowadzenia egzekucji wynika, że skarżący jest zobowiązanym do zapłaty długu celnego to nie budzi wątpliwości stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu uznające zarzut błędu co do osoby zobowiązanej za nieuzasadniony. Jak prawidłowo uznały organy obu instancji stanowisko wyrażone przez wierzyciela w związku z zarzutem błędu co do osoby zobowiązanej jest ze wzglądu na treść art. 34 § 1 w związku z art. 33 pkt 4 wiążące. Skoro postanowienie co do stanowiska wierzyciela było w momencie wydania przez organ egzekucyjny postanowienia o uznaniu zarzutu za nieuzasadniony ostateczne, a przy tym z decyzji ostatecznej na podstawie, której wszczęta została egzekucja wynika, iż zobowiązanym do uiszczenia należności celnych jest A.R., to nie można uznać, by zaskarżone postanowienie naruszało prawo. Skargę jako niezasadną należało zatem, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, oddalić.