I SA/Sz 320/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 31 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi B. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzutu przedawnienia obowiązku w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz. B. K. złożył, w trybie art. 35 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, w administracji wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w całości do czasu rozpoznania skargi. W uzasadnieniu wskazał, że jego żądanie jest uzasadnione z uwagi na ewidentne przedawnienie należności, a nadto groźbę poniesienia przez zobowiązanego niepowetowanej szkody w razie przymusowej egzekucji przedawnionego roszczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 ww. ustawy, a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym w doktrynie podkreśla się, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 186). W niniejszej sprawie wniosek skarżącego nie może być rozpoznany przez Sąd, bowiem złożony został w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest ocena legalności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. wydanego wskutek wniesionego zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r., na mocy którego podtrzymano zasadność egzekucji prowadzonej do zobowiązanego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...]. Wskazać należy, że Sąd nie ma kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Kognicja wojewódzkich sądów administracyjnych określona została w art. 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści tych przepisów wynika, iż wstrzymanie prowadzenia egzekucji wykracza poza właściwość sądów administracyjnych, w związku z czym Sąd nie jest uprawniony wstrzymać prowadzoną egzekucję, o której mowa we wniosku skarżącego. Na marginesie dodać należy, że wstrzymania czynności egzekucyjnych może dokonać organ egzekucyjny na podstawie art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Stosowny wniosek podlega rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organ właściwy do jego przeprowadzenia, a następnie orzeczenie organu egzekucyjnego podlega kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne jedynie sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym przez art. 3 powołanej ustawy. Na marginesie wskazać należy, że zgodnie z utrwalonym w doktrynie poglądem wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia nie wszczyna odrębnego postępowania w sprawie i rozpatrywany jest jako kwestia incydentalna. A zatem nie można takiego wniosku odrzucić, jedynie w przypadku ewentualnego nieuzupełnienia braków formalnych, pozostawia się go bez rozpoznania. Jeżeli wniosek spełnia wszelkie wymogi formalne podlega merytorycznemu rozpoznaniu przez Sąd (vide: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Zakamycze 2005, str. 168). Z tych względów należało, na podstawie art. 63 § 3 i § 5 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji.