I SA/Sz 322/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe w podatku vat za VIII 2002r. i w podatku dochodowym od osób fizycznych za XII 2001r, I-VIII 2002 wraz z kosztami egzekucyjnymi oddala skargę Decyzją z [...]r. o nr [...] Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego orzekł o solidarnej odpowiedzialności K. Z., członka zarządu Spółki z o.o. "P" z siedzibą w Sz., za zaległości podatkowe tej Spółki w podatku od towarów i usług za [...] r. i w podatku dochodowym od osób fizycznych za [...]r. oraz [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...] i [...]r. Uzasadniając swoje stanowisko organ pierwszej instancji wskazał, że w toku prowadzonego postępowania ustalono, że K. Z. pełnił jednoosobowo funkcję członka zarządu w Spółce z o.o. "P" w okresie od [...]r. Spółka ta nie uregulowała - jako płatnik - zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za [...]r. oraz [...], [...], [...], [...],[...],[...] , [...] i [...]r., a także zobowiązania w podatku VAT za [...]r. Z tego względu organ podatkowy pierwszej instancji, decyzjami z dnia [...]r. określił płatnikowi zobowiązania z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za powyższe miesiące oraz orzekł o odpowiedzialności podatkowej płatnika za te zobowiązania, a decyzją z dnia [...]r. określił zobowiązanie w podatku od towarów i usług za [...]r. Wobec braku zapłaty, [...], [...],[...]r. i [...]r. wszczęta została egzekucja do majątku Spółki, w trakcie której organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego dłużnika. W toku prowadzonej egzekucji uzyskano informację z Banku [...] w W., że zajęcie nie może być zrealizowane wobec braku środków na rachunku. W stosunku do Spółki nastąpił zbieg egzekucji administracyjnej i sądowej. Jak wynikało z ustaleń Komornika Sądowego Rewiru II, wobec dłużnika prowadzono 100 postępowań, które zostały jednak umorzone z powodu bezskuteczności egzekucji. Z tego też względu, jak wskazał organ pierwszej instancji, postanowieniami z [...]r. oraz [...]r. komornik umorzył postępowania egzekucyjne do majątku Spółki, uznając je za bezskuteczne. Od dłużnika udało się wyegzekwować tylko część zaległości, które zmniejszyły zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za [...]r. oraz [...]r. W dalszym ciągu uzasadnienia swojej decyzji Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego wskazał także, że nie został złożony skutecznie wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki "P" lub o wszczęcie postępowania układowego, co uzasadniało wszczęcie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, w tym wypadku K. Z., za wymienione powyżej zaległości Spółki. Pismem z [...]r. K. Z. odwołał się od wskazanej na wstępie decyzji, podnosząc naruszenie przez organ podatkowy pierwszej instancji:- art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie okoliczności wskazujących na istnienie przesłanek uwalniających podatnika od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, błędne ustalenie, że pełnił on funkcję członka zarządu do [...] r., niewyjaśnienie możliwości prowadzenia egzekucji z nieruchomości przy ul.[...] w Sz., oraz nieustalenie, w jakiej dacie nastąpiły przesłanki do wystąpienia o wszczęcie postępowania układowego lub upadłościowego; - art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez ustalenie stanu faktycznego niezgodnie ze stanem rzeczywistym; - art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący pełnego materiału dowodowego. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją ostateczną o nr [...] z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60) ze zm.) oraz art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387) nie uwzględnił zarzutów podatnika i utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy, po przytoczeniu treści art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r., wskazał, że funkcję członka zarządu Spółki z o.o. "P" K. Z. pełnił od [...] r. Analizując materiał dowodowy w sprawie organ odwoławczy stwierdził także, że w myśl obowiązującego prawa K. Z. jest nadal członkiem zarządu Spółki z o.o. "P" bowiem nie wykazał, że złożył rezygnację z pełnienia tej funkcji lub został z niej w sposób prawidłowy odwołany, a dokumenty zgromadzone w sprawie tj.: umowa sprzedaży udziałów z dnia [...] r., protokół Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z [...]r., uchwała o odwołaniu zarządu w osobie K. Z. i powołaniu jednoosobowego zarządu w osobie W. P. są nieważne z uwagi na tryb wynikający z art. 235 § 1, art. 236 § 1, art. 238 i art. 246 Kodeksu spółek handlowych. W dalszym ciągu organ odwoławczy wyjaśnił, że wygaśnięcia mandatu członka zarządu nie powoduje wygaśnięcie stosunku pracy K. Z. z dniem [...] r., gdyż nie jest traktowane na równi ze złożeniem rezygnacji z funkcji członka zarządu. W tych okolicznościach, jak podkreślił organ odwoławczy, zarzuty podniesione w odwołaniu, a dotyczące niepełnienia przez K. Z. funkcji członka zarządu po dniu [...]r., są nietrafne. Nie zmienia, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, tego faktu także dołączona przez stronę kopia postanowienia Sądu Rejonowego Wydziału XVII Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego umarzającego postępowanie o wymuszenie obowiązku rejestrowego i ukaranie grzywną, tym bardziej, że z postanowienia tego wynika, że K. Z. rezygnację z pełnienia funkcji prezesa zarządu Spółki z o.o. "P" złożył dopiero w dniu [...]r. Organ odwoławczy wskazał także, że dodatkową przesłanką orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. jest bezskuteczność egzekucji prowadzonej do majątku spółki, a w przedmiotowej sprawie taka bezskuteczność miała miejsce, bowiem postępowanie egzekucyjne prowadzone przeciwko Spółce na podstawie tytułów wykonawczych z [...]r., [...]r., [...]r. i [...]r. zostało umorzone przez Komornika Sądowego Rewiru II. Nadto, organ odwoławczy wskazał, że podatnik, wbrew swoim twierdzeniom nie wskazał także mienia Spółki, z którego należność podatkowa mogłaby zostać zaspokojona bowiem w toku postępowania ustalono, że nieruchomość przy ul. [...] w Sz. nie była ujawniona w Księdze Wieczystej jako prawo przysługujące Spółce, a zatem wierzyciel nie mógł ustanowić na niej hipoteki. Natomiast w stosunku do nieruchomości położonej przy ul. [...] w Sz. Komornik Sądowy Rewiru II prowadził egzekucję na wniosek [...] Banku [...] w W. i została ona zbyta w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko dłużnikowi - Spółce z o.o. P. – L. T., I. T. Organ odwoławczy wskazał także, że w toku prowadzonego postępowania K. Z. nie wykazał, że w odpowiednim czasie złożył wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki z o.o. "P" bowiem podanie z [...]r. o otwarcie postępowania układowego, które zostało skierowane do sądu, posiadało braki formalne, które nie zostały uzupełnione, co skutkowało uprawomocnieniem się zarządzenia Sądu Rejonowego XXII Wydziału Gospodarczego z [...]r. o jego zwrocie. W tych okolicznościach Dyrektor Izby Skarbowej za bezcelowe uznał badanie sytuacji majątkowej Spółki przed tą datą, mając na uwadze podnoszone przez podatnika w odwołaniu okoliczności, dotyczące dobrej sytuacji majątkowej spółki w [...]r. Reasumując, organ odwoławczy podkreślił, że obowiązek wykazania zaistnienia przesłanek zwalniających stronę - jako członka zarządu spółki, będącej dłużnikiem podatkowym - z odpowiedzialności podatkowej ciążył na stronie, która jednak nie wykazała okoliczności uwalniających ją od tej odpowiedzialności. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem K. Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego. Jako zarzuty skarżący podniósł naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, tj.: - art. 116 § 1 przez nie uwzględnienie okoliczności wskazujących na istnienie przesłanek uwalniających skarżącego od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, błędne ustalenie, w zakresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu do [...] r., niewyjaśnienie możliwości prowadzenia egzekucji z nieruchomości przy ul.[...], oraz nieustalenie, w jakiej dacie nastąpiły przesłanki wystąpienia o wszczęcie postępowania układowego lub upadłościowego i pominięcie, że skarżący nie może ponosić odpowiedzialności za okoliczności, na które nie miał wpływu; - art. 122, 187 § 1, 121 § 1 poprzez abstrahowanie od stanu faktycznego i błędy w ustaleniach faktycznych oraz nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy; - art. 121 § 1 poprzez nie ustosunkowanie się do argumentów strony; - art. 191 poprzez brak wszechstronnego i wnikliwego rozważenia materiału dowodowego. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący, podobnie jak w odwołaniu, pokreślił, że organy podatkowe obydwu instancji nie wyjaśniły okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność za zobowiązania Spółki "P", w sytuacji gdy wskazywał on, że nie mając dostępu do dokumentacji spółki, nie jest w stanie ich udowodnić. I tak, skarżący wyjaśnił, że nie miał wpływu na kontynuowanie postępowania zmierzającego do wszczęcia postępowania układowego, bowiem nieoczekiwanie w dniu [...]r. został odwołany z funkcji prezesa zarządu Spółki z o.o. "P", a nadto tego samego dnia zwrócił się do Spółki o rozwiązanie z nim umowy o pracę, co skutkowało przekazaniem przez skarżącego nowemu prezesowi – W. P. wszelkich dokumentów dotyczących spółki a także kluczy, kart bankomatowych i pieczątek. Mając na uwadze powyższe, w ocenie K. Z., nie ulega wątpliwości, że od [...] r. mnie pełnił on już funkcji prezesa Spółki "P", a nadto nie miał on już żadnego wpływu na przebieg postępowania zażaleniowego w przedmiocie zwrotu przez sąd podania z [...] r. o otwarcie postępowania układowego, czy też złożenie ponownego, formalnie poprawnego, podania w tej kwestii lub wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, a zatem nie ponosi winy za niepodjęcie tych działań we właściwym terminie. Zdaniem skarżącego fakt, że uchwała odwołująca go ze stanowiska prezesa z dnia [...] r. została następnie uznana przez sąd za nieważną nie ma decydującego znaczenia w sprawie, skoro tego dnia zrzekł się on funkcji prezesa zarządu, a nadto rozwiązano z nim stosunek pracy. Skarżący zauważył także, że wskazywał mienie Spółki, z którego egzekucja umożliwiała zaspokojenie zaległości podatkowych, tj. nieruchomość przy ul. [...] w Sz., która w [...] r. stanowiła własność Spółki, natomiast organy podatkowe dokonały ustaleń, dotyczących nieruchomości przy ul. [...], wskazując, że nie należała ona do Spółki lecz do I. T. i została sprzedana. W dalszym ciągu uzasadnienia skargi K. Z. podał także, że sytuacja majątkowa Spółki "P" w [...]r. była bardzo dobra i nie uzasadniała złożenia wniosku o układ z wierzycielami. Reasumując, skarżący podkreślił, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej i nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący wskazanych powyżej okoliczności, które stanowią podstawę do zwolnienia go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki "P". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd administracyjny, rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa, regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie tut. Sądu, organy podatkowej działały na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów, nie dopuszczając się ich naruszenia. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 107 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Z kolei art. 116 § 1 tej ustawy stanowi, że za zaległości podatkowe spółki z o.o. odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się w całości bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono upadłość lub wszczęto postępowanie układowe albo, że nie zgłoszenie upadłości oraz brak postępowania układowego nastąpiły nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa. Z kolei z § 2 wynika, że odpowiedzialność członków zarządu spółki określona w § 1 obejmuje zobowiązania podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu spółki. Przesłankami orzekania o odpowiedzialności tych podmiotów są: a) powstanie zobowiązania w czasie pełnienia przez osobę trzecią funkcji członka zarządu spółki, b) bezskuteczność egzekucji w stosunku do spółki w całości lub części, c) niewykazanie przez członka zarządu, że złożono we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo wykazanie braku winy (jakiejkolwiek) w niepodjęciu działań w tym kierunku, d) niewskazanie przez członka zarządu mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych spółki. Jak wynika z dowodów zgromadzonych w toku postępowania przez organy podatkowe, funkcję członka zarządu Spółki z o.o. "P" K. Z. pełnił od [...] r. i taki wpis widnieje w Krajowym Rejestrze Sądowym, którego pełny odpis z dnia [...] r. i [...] r. został załączony do akt sprawy. Wprawdzie skarżący podnosi, że jego członkostwo w zarządzie Spółki ustało z dniem [...] r., jednak z ww. odpisów z KRS wynika, że [...] r. i [...] r. był on nadal prezesem zarządu ww. Spółki. Powyższe potwierdza także postanowienie Sądu Rejonowego XVII Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] r., w którym wskazano, że w dacie wydania ww. postanowienia K. Z. nadal sprawował funkcję członka zarządu, bowiem uchwała Zgromadzenia Wspólników z [...]r. o jego odwołaniu z tej funkcji była nieważna. Z kolei z postanowienia ww. Sądu z dnia 27 lutego 2006 r. – sygn. akt SZ XVII Ns Rej KRS 6741/05/833 o umorzeniu postępowania o zmianę wpisu z urzędu z wniosku K. Z. oraz postanowienia Sądu Okręgowego Wydziału VIII Gospodarczego z dnia 11 sierpnia 2006 r. – sygn. akt VIII Gz 165/06 oddalającego zażalenie K. Z. na postanowienie Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie XVII Ns 2781/06/836 wynika, że skarżący w toku postępowania sądowego nie przedłożył dokumentów, które potwierdzałyby jego rezygnację z funkcji prezesa zarządu Spółki z o.o. "P" w dniu [...]r., co uniemożliwiło dokonanie zmian wpisu w zakresie zarządu Spółki z o.o. "P" w Krajowym Rejestrze Sądowym. Ponadto, za prawidłowe należy uznać także stanowisko organu odwoławczego, że K. Z. nie utracił mandatu, ponieważ nie został skutecznie odwołany przez właściwy organ Spółki. Także wygaśnięcie stosunku pracy z dniem [...]r. nie jest także dowodem na okoliczność złożenia rezygnacji z funkcji członka zarządu. Z kolei z dołączonego w postępowaniu odwoławczym postanowienia Sądu Rejonowego Wydziału XVII Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 12 lutego 2007 r. – sygn. akt Ns Rej KRS 11532/04/360 wynika, że rezygnację z pełnienia funkcji prezesa zarządu Spółki skarżący złożył dopiero w dniu [...]r., a zatem, jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy, funkcję tę pełnił w okresie, którego dotyczą przedmiotowe zaległości Spółki, za które odpowiada on jako osoba trzecia. Pojęcie bezskutecznej egzekucji nie zostało zdefiniowane w przepisach prawa podatkowego, przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.) i ustawie z 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - dalej KPC (Dz. U Nr 43, poz. 296 ze zm.) , a zatem należy je rozumieć stosownie do reguł języka potocznego. Zgodnie z nimi, pojęcie egzekucji należy wiązać z przymusowym ściągnięciem należności skarbowych lub długów przysądzonych wierzycielowi (Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczaka, Warszawa 1998, t. I, s. 485). Przesłanka ta zostaje spełniona tylko wówczas, gdy postępowanie egzekucyjne będzie wszczęte i prowadzone według przepisów KPC albo ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Obowiązek wszczęcia i prowadzenia egzekucji oznacza konieczność stwierdzenia jej bezskuteczności w sposób formalny (art. 59 § 1-4 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, art. 824 § 1 pkt 3 i art. 827 § 2 KPC). W niniejszej sprawie wykazano o bezskuteczności egzekucji w stosunku do Spółki w formie wymaganej prawem, bowiem do akt sprawy załączono postanowienia Komornika Sądowego Rewiru II z dnia 16 czerwca 2004 r. – sygn. akt II KM 773/03, z dnia 30 grudnia 2005 r. – sygn. akt II KM 2092/03 oraz z dnia 30 grudnia 2005 r. – sygn. akt II KM 2094/03, na mocy których egzekucja z wniosku III Urzędu Skarbowego została umorzona jako bezskuteczna. Aby skarżący mógł uwolnić się od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki, art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej wymaga dokonania jednej z dwóch czynności: 1) zgłoszenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie układowego, albo 2) wykazania, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez winy tej osoby. Podstawę prawną do ogłoszenia upadłości lub zawarcia układu w niniejszej sprawie stanowiły przepisy rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej z 24.10.1934 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.) lub Prawo o postępowaniu układowym (Dz. U. Nr 83, poz. 836 ze zm.), które obowiązywały do 1 października 2003 r. Zgodnie z art. 1 § 1 Prawa upadłościowego, podmiot gospodarczy, który zaprzestał płacenia długów, będzie uznany za upadłego. Dla ogłoszenia upadłości wymagane było jedynie ustalenie zaprzestania płacenia długów, bez potrzeby wyjaśniania czy pasywa przewyższają aktywa. Obojętną rzeczą było bowiem, czy zaprzestanie płacenia długów jest wynikiem "niechęci płacenia", czy źródłem tego jest brak środków. A zatem, organ nie musiał przeprowadzać postępowania wyjaśniającego, jaka była sytuacja finansowa Spółki z o.o. "P" i czy posiadała ona majątek, bowiem jeżeli faktycznie zaprzestała płacenia długów, powinna wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości w terminie 2 tygodni od zaistnienia tego faktu (art. 5 § 1), chyba, że wniosłaby podanie o otwarcie postępowania układowego. Jak wynika z akt sprawy od [...]r. Spółka zaprzestała przekazywania do urzędu skarbowego pobranych zaliczek na poczet podatku dochodowego, a zatem nie była w stanie realizować swoich zobowiązań. W dniu [...]r. złożono w Sądzie Rejonowym podanie o otwarcie postępowania układowego, które jednak zawierało braki formalne, które nie zostały w terminie uzupełnione. Wniosek o upadłość został następnie, w dniu [...]r., złożony przez wierzyciela - Spółkę z o.o. H. w P., a następnie przez tę Spółkę wycofany. Pomimo podnoszenia okoliczności, dotyczących dobrej sytuacji finansowej Spółki "P" w [...]r., skarżący nie poparł swych twierdzeń żadnymi dowodami, w związku z czym jako prawidłowe należy ocenić stanowisko organu odwoławczego, że w świetle powyższych ustaleń, argumenty te nie mogą zostać uwzględnione. Zdaniem skarżącego fakt, że w dniu [...]r. został on odwołany z funkcji prezesa zarządu Spółki z o.o. "P", spowodował, że nie miał on żadnego wpływu na przebieg postępowania zażaleniowego w przedmiocie zwrotu podania o otwarcie postępowania układowego, czy też złożenie ponownego, formalnie poprawnego podania w tej kwestii lub wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, a zatem nie ponosi winy za niepodjęcie tych działań we właściwym terminie. Rozważając brak winy po stronie skarżącego stwierdzić należy, że jako kryterium w tym zakresie powinno się przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Brak winy powinien wykazać skarżący poprzez udowodnienie właściwą argumentacją swojej staranności oraz faktu, że uchybienie jego obowiązkowi, polegającemu na wystąpieniu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości lub podania o otwarcie postępowania układowego było od niego niezależne (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lutego 2002 r. – sygn. akt III SA 2544/00, Przegląd Podatkowy 2002, nr 9, s.63). W tym kontekście niezgłoszenie upadłości oraz brak postępowania układowego we właściwym czasie na skutek błędnego przekonania skarżącego, iż nie jest on członkiem zarządu nie zwalnia go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki na podstawie przesłanki braku zawinienia, o której mowa w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Tak więc, zgodzić się należy z organem odwoławczym, że wobec faktu, iż ciężar udowodnienia okoliczności zwalniających z odpowiedzialności ciąży na stronie, K. Z., który na potwierdzenie, iż nie ponosi winy w uchybieniu obowiązkowi, polegającemu na wystąpieniu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości lub formalnie poprawnego podania o otwarcie postępowania układowego, dołączył do akt kopię postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 12 lutego 2007 r. oraz nie udokumentował w żaden sposób braku podstaw do podjęcia ww. czynności, nie wykazał okoliczności uwalniających go od odpowiedzialności za zobowiązania Spółki "P". Wbrew twierdzeniom skargi, skarżący nie wskazał również mienia, z którego egzekucja byłaby możliwa. Bowiem, jak ustalono w toku prowadzonego postępowania, nieruchomość przy ul. [...] nigdy nie była własnością Spółki. Natomiast w stosunku do nieruchomości położonej przy ul. [...] w Sz. Komornik Sądowy Rewiru II prowadził egzekucję na wniosek [...] Banku [...] w W. i została ona zbyta w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko dłużnikowi - Spółce z o. o. P. – L. T., I. T. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że organ podatkowy przeprowadził wszelkie czynności celu zebrania wszystkich materiałów dowodowych zarówno w zakresie istnienia przesłanek negatywnych, jak i pozytywnych do orzeczenia odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania Spółki, zapewnił skarżącemu możliwość dowodzenia wywodzonych przez niego okoliczności, a także zbadał, odniósł się oraz ocenił podnoszone przez skarżącego argumenty i dowody. Tym samym nie zachodzi naruszenie wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej, dotyczących postępowania. Nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa materialnego, względnie przepisom postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzec należało o oddaleniu skargi jako niezasługującej na uwzględnienie.