I SA/Sz 323/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Joanna Marska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2008 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2006 rok za przekrycie namiotowe. oddala skargę W dniu 27 czerwca 2006r. A. H. złożył do Urzędu Gminy w K. informację w sprawie podatku od nieruchomości za 2006r., gdzie ujawnił budowlę o wartości (...)zł. W dniu 4 lipca 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem sygn. akt I SA/ Sz 844/06 w sprawie ze skargi A. H. uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) nr (...) i poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy K. z dnia (...)., nr (...). Sąd wskazał, że w sprawie nie było podstaw do odmowy wszczęcia postępowania, jeżeli w zgłoszeniu podatkowym skarżący przedstawił do opodatkowania wskazaną budowlę jako jej właściciel, to w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie mógł organ mu odmówić przymiotu strony w trybie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, lecz powinien przeprowadzić właściwe postępowanie i orzec o istocie sprawy. Wójt Gminy K. decyzją z dnia (...), nr (...) na podstawie art. 208 § 1 w zw. z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa / Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm./, umorzył wszczęte na wniosek A. H. postępowanie w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2006r. W uzasadnieniu organ wskazał, że art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej mówi o bezprzedmiotowości postępowania. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie brak jest przedmiotu opodatkowania, gdyż aby organ mógł ustalić podatek od nieruchomości obiektu wskazanego musi on spełniać definicje budynku lub budowli. Tymczasowy obiekt budowlany jest swego rodzaju konstrukcją stosowaną w handlu. Prawo budowlane w swoim zapisie przykrycia namiotowe, zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, traktuje jako- obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany nie połączony trwale gruntem jak strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe". Wobec powyższego, zdaniem organu, przedmiotowe przekrycie namiotowe nie spełnia wymogów definicji ani budynku ani budowli zawartych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. W prawie budowlanym tymczasowe obiekty stanowią odrębną kategorię obiektów. W związku z tym, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają tylko budynki i budowle, a nie tymczasowe obiekty budowlane, organ umorzył postępowanie. A. H. złożył odwołanie od powyższej decyzji i wniósł o jej uchylenie oraz orzeczenie, że obiekt podlega podatkowi od nieruchomości. Podał, że przykrycie namiotowe postawił zgodnie z uzyskanym zezwoleniem na okres od 15 czerwca 2006r. do 15 września 2006r. i zgłosił do opodatkowania. Według niego, przykrycie namiotowe jest budowlą podlegająca opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ponadto, zarzucił, że Sąd już orzekał w tej sprawie wobec czego nie może toczyć się ponownie sprawa między tymi samymi stronami w tym samym przedmiocie. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w K. decyzją z dnia (...), nr (...) na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa / Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm./, po rozpoznaniu odwołania A. H. od decyzji Wójta Gminy K. z dnia (...), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że WSA nie wypowiedział się merytorycznie w sprawie, lecz uchylił poprzednie orzeczenia organów podatkowych z przyczyn formalnych. Organ przytoczył treść art. 6 ust. 2 i ust. 4 ustawy o opłatach i podatkach lokalnych. Organ podał, że gdyby uznać tymczasowy obiekt budowlany za budowlę należało by przyjąć, iż obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za obiekt postawiony - wybudowany 15 czerwca 2006r. powstałby z dniem 1 stycznia 2007r., ale zgodnie z art. 6 ust. 4 w/w ustawy, obowiązek podatkowy za ten obiekt powinien wygasnąć z upływem miesiąca, w którym przestał on istnieć, czyli z upływem września 2006r., tj. obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za tymczasowy obiekt budowlany strony nigdy nie powstanie, bo wygaśnięcie obowiązku podatkowego jest wcześniejsze od dnia powstania tego obowiązku i w związku z tym nie ma czego opodatkować. Organ wskazał, że przyczyną nie pozwalającą dokonać wymiaru podatku od nieruchomości jest to, że zgłoszony przez stronę obiekt nie jest nieruchomością, ani obiektem budowlanym w rozumieniu prawa podatkowego. Organ przytoczył treść art. 2 ust. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wskazał, że zgłoszony przez stronę obiekt jest tymczasowym obiektem budowlanym z okresem żywotności 90 dni. Jest to przykrycie namiotowe, na postawienie którego strona nie uzyskała pozwolenia budowlanego, lecz właściwy organ pismem zawiadomił stronę o przyjęciu do wiadomości zgłoszenia postawienia tego przekrycia. Organ podał, że pojęcie obiekt budowlany ( art. 3 pkt 3 prawo budowlane) nie jest tożsame z pojęciem tymczasowy obiekt budowlany ( art. 3 pkt 5 prawo budowlane). Cechą obiektów podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jest ich trwałość. Takiej cechy nie ma przekrycie namiotowe strony. Organ na poparcie swoich twierdzeń przywołał wyrok NSA z 6 marca 2002r., sygn. akt SA/Rz 1333/2000. Organ uznał, że organ I instancji działał prawidłowo. A. H. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. i wniósł o uchylenie decyzji obu organów podatkowych i orzeczenie, iż obiekt podlega podatkowi od nieruchomości. Zdaniem skarżącego, obiekt należący do niego podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako obiekt budowlany zgodnie z art. art. 2 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżący wskazał, że jest to tymczasowy obiekt budowlany, lecz to czy budowla lub obiekt budowlany ma podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a nie opłatą targową nie przesądza czas, na który dany obiekt został zarejestrowany do opodatkowania w celach prowadzenia działalności gospodarczej, lecz kategoria obiektu. Ponadto podał, że jest właścicielem przekrycia namiotowego, które postawił zgodnie z uzyskanym zezwoleniem i złożył stosowną informacje IN-1. Skarżący stwierdził, że mimo zakończenia sprawy wydaniem prawomocnego wyroku przez WSA w S. z dnia 6 września 2007r. sygn. akt I SA/ Sz 844/06, Wójt wszczął sprawę na nowo. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. u s t a l i ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm. / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga nie jest zasadna. W niniejszej sprawie spór dotyczy nieobjęcia przekrycia namiotowego podatkiem od nieruchomości przez organ podatkowy. Z akt sprawy wynika, że A. H. ustawił przekrycie namiotowe w okresie od 15 czerwca 2006r. do 15 września 2006r. i zgłosił je do opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako tymczasowy obiekt budowlany. Sąd podzielił pogląd, organu podatkowego, że w niniejszej sprawie nie powstanie obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W świetle art. 6 ust. 1 w/w ustawy, obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem (ust. 2). Przekrycie namiotowe będące tymczasowym obiektem budowlanym, które postawił skarżący nie podlega opodatkowaniu od nieruchomości, gdyż obowiązek podatkowy powstałby od 1 stycznia następnego roku po roku, w którym rozpoczęto użytkowanie budowli, tj. od 1 stycznia 2007r., lecz wtedy przedmiotowa budowla już nieistniała / przekrycie namiotowe zostało rozebrane po 15 września 2006r./. Zdaniem Sądu, przekrycie namiotowe jest tymczasowym obiektem budowlanym i co do zasady podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, lecz w niniejszej sprawie na skutek rozebrania powyższego przekrycia obowiązek ten nie powstał. Rozważania organu podatkowego na temat tymczasowego obiektu budowlanego pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, pomimo, iż Sąd nich nie podziela, bowiem każdy tymczasowy obiekt budowlany jest obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane. Według Sądu, organ podatkowy działał prawidłowo, po przeprowadzeniu postępowania, umorzył je na podstawie art. 208 Ordynacji podatkowej. Zarzut skargi o wszczęciu ponownie postępowania, po zakończeniu sprawy wyrokiem sądowym jest bezzasadny, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. nie wypowiedział się merytorycznie w sprawie, lecz uchylił poprzednie orzeczenia organów podatkowych z przyczyn formalnych. Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna niezgodna jest z prawem, a także nie znajdując przesłanek do uznania, iż decyzja ta wydana została z mającym co najmniej istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.