I SA/Sz 323/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA Kazimierz Maczewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 maja 2012 r. sprawy ze skargi "T. S. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od stycznia do listopada 2007 roku p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Dnia 16 marca 2012 r. strona skarżąca – "T." Spółka z o.o. z siedzibą w S. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] 1 w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od stycznia do listopada 2007 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 19 kwietnia 2012 r. zobowiązano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie odpisu Krajowego Rejestru Sądowego aktualnego na dzień wniesienia skargi. Do wykonania powyższego zakreślono skarżącej siedmiodniowy termin, liczony od dnia następnego po dniu doręczenia w\w wezwania, informując jednocześnie, że niezastosowanie się do wezwania we wskazanym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie to doręczono stronie skarżącej pod wskazany w skardze adres w dniu 24 kwietnia 2012 r., a siedmiodniowy termin upłynął bezskutecznie 2 maja 2012 r. (środa). Skarżąca w zakreślonym terminie, ani dotychczas, nie uzupełniła braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej p.p.s.a. –przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z powyższej regulacji wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym osoba prawna, a taką jest skarżąca spółka, dokonuje czynności poprzez swoje organy albo osoby uprawnione do działania, będące zobowiązane z mocy ustawy do przedstawienia stosownego dokumentu, z którego wynikałoby ich umocowanie. W odniesieniu do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, dokumentem, z którego wynika organ uprawniony do reprezentowania spółki oraz sposób jej reprezentacji jest odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, aktualny na dzień złożenia skargi. W razie niewykazania umocowania do działania w imieniu spółki przy pierwszej czynności w postępowaniu, przewodniczący wzywa stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi na podstawie art. 49 § 1 ww. ustawy. Natomiast niewykonanie w terminie wezwania, skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z kolei stosownie do art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten nakłada zatem na stronę wszczynającą postępowanie w danej instancji w drodze skargi, skargi kasacyjnej lub skargi o wznowienie postępowania obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Niedochowanie zaś tego wymogu stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 p.p.s.a. (zob. M. Niezgódka - Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 535). W myśl tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Tak jest w przypadku, gdy pismem tym jest skarga, gdyż niewykonanie w terminie wezwania do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do jej odrzucenia. Ponieważ nienadesłanie, mimo wezwania, odpisu Krajowego Rejestru Sądowego oraz niepodanie wartości przedmiotu zaskarżenia uniemożliwiają nadanie skardze dalszego biegu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.