I SA/Sz 331/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A M na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 2 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego za lata 2010, 2011 i 2013 p o s t a n a w i a odrzucić skargę. A M (zwany dalej "Skarżącym") w dniu 8 marca 2015 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym – vide: k. 4 akt sądowych) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 2 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego za lata 2010, 2011 i 2013. Opisana powyżej ostateczna decyzja z dnia 2 lutego 2016 r., wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi na ten akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, została doręczona Skarżącemu w dniu 4 lutego 2016 r. (odbiór przesyłki pokwitował dozorca domu, który podjął się oddania pisma adresatowi – vide: zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23; zwanej dalej "k.p.a."), w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Natomiast stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym wnosi się ją za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). W przypadku wniesienia skargi po terminie, sąd odrzuca postanowieniem skargę, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Powyższa konstrukcja normatywna obliguje sąd – podczas badania przesłanek formalnych wniesienia skargi – również do kontroli terminu jej wniesienia. W razie stwierdzenia uchybienia terminu, gdy strona skarżąca nie skorzysta z przysługującej jej instytucji z art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd nie może więc postąpić inaczej, jak tylko skargę odrzucić. Strona skarżąca, wnosząc skargę, może dokonać tego osobiście, bądź też za pośrednictwem poczty, czy też urzędu konsularnego. W przypadku wniesienia skargi za pośrednictwem poczty, o dacie wniesienia pisma zasadniczo przesądza data widoczna na pieczęci nadawczego urzędu pocztowego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że ostateczna decyzja organu administracji została doręczona w dniu 4 lutego 2016 r., za pokwitowaniem, dozorcy domu, który podjął się oddania pisma adresatowi. Wobec tego, stosownie do art. 43 K.p.a., uznać należy, że w tym dniu doszło do jej doręczenia Skarżącemu. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, liczony zgodnie z regułą przewidzianą w art. 83 § 2 p.p.s.a., upływał zatem z końcem dnia 7 marca 2016 r. (poniedziałek). Tymczasem skarga została wniesiona w dniu 8 marca 2016 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym), a więc z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. W tych okolicznościach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzeczono o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej.