I SA/Sz 332/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu [...] listopada 2024 r. sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Wojewody z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. A. G. (dalej: "Strona", "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie Wojewody [...] z [...] marca 2024 r., nr [...] utrzymujące w mocy własne postanowienie z [...] lutego 2024 r., nr [...] oddalające zarzut zgłoszony pismem z [...] sierpnia 2023 r. przez A. G. w postępowaniu egzekucyjnym obowiązków o charakterze pieniężnym. Z akt sprawy wynika, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. (PPIS) wystąpił [...] marca 2018 r. do Wojewody [...] z wnioskiem o przeprowadzenie wobec Strony egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku (poddania dziecka M. G., urodzonego [...] lutego 2016 r., obowiązkowym szczepieniom ochronnym), wskazanego w tytule wykonawczym z [...] marca 2018 r., nr [...] Wojewoda [...], jako organ egzekucyjny [...] kwietnia 2018 r. wydał postanowienie m.in. o nałożeniu grzywny w wysokości [...] zł na Stronę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym. Minister Zdrowia, w wyniku rozpoznania zażalenia Strony na ww. postanowienie, wydał postanowienie z [...] maja 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] w przedmiocie nałożenia grzywny. Ponieważ obowiązek uzupełnienia zaległych szczepień u dziecka nadal nie został wykonany i brak było zaświadczenia od lekarza specjalisty o ich odroczeniu PPIS w S. [...] czerwca 2023 r. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o ponowne zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci nałożenia grzywny. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] czerwca 2023 r., nr [...] nałożył na Stronę grzywnę w kwocie [...]zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] wystawionym [...] marca 2018 r. przez PPIS oraz wezwał Stronę do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia (pkt 1 postanowienia). Jednocześnie Wojewoda wezwał Stronę do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia wskazując, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane kolejne grzywny w tej samej lub wyższej kwocie (pkt 2 postanowienia). Ponadto na Stronę nałożono opłatę za wydanie postanowienia w wysokości [...] zł i wskazano, że należy ją uiścić na wskazany rachunek bankowy. Powyższe postanowienie zostało doręczone Stronie [...] lipca 2024 r. Wobec braku zapłaty Wojewoda [...] (dalej: "Wierzyciel", "Wojewoda") wystawił [...] sierpnia 2023 r. tytuły wykonawcze o nr [...] (dot. kwoty [...]zł - grzywna) oraz nr [...] (dot. kwoty [...]zł – koszty egzekucyjne). Tytuły zostały przekazane do egzekucji administracyjnej Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w S. (dalej: "Organ egzekucyjny", "NUS"), wg właściwości miejscowej organu egzekucyjnego dla obowiązku o charakterze pieniężnym. Strona pismem z [...] sierpnia 2023 r. (wpływ do NUS [...] września 2023 r.) zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wszczętej ww. tytułami wykonawczymi nr [...], nr [...] W uzasadnieniu Strona podniosła, że w toku postępowania egzekucyjnego obowiązków o charakterze niepieniężnym zgłosiła zarzuty, a następnie skargę do sądu administracyjnego. Podkreśliła, że sprawa nie została do dnia wniesienia zarzutu rozstrzygnięta. Zdaniem Strony w takiej sytuacji obowiązek uiszczenia grzywny jest niewymagalny, a postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu. Ponadto Strona powołała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 9 maja 2023 r., SK 81/19 wskazując, że oznacza on, iż wszystkie postępowania opierające się o przepis niezgodny z konstytucją RP będą podlegać wznowieniu czy tez umorzeniu ze względu na utratę mocy prawnej zakwestionowanego przepisu. Jak wskazała Strona, również w niniejszej sprawie grzywna, egzekwowana w postępowaniu, została nałożona na zobowiązaną ze względu na niewykonanie szczepień w terminach określonych na podstawie niekonstytucyjnego przepisu. Zatem będzie ona podlegać zwrotowi. W ocenie Strony zasadne jest zawieszenie postępowania w sprawie do czasu utraty mocy prawnej art. 17 ust. 11 ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Zarzuty zostały przekazane Wierzycielowi za pismem z [...] grudnia 2023 r. celem ustosunkowania się na podstawie art. 34 § 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2023.2505 t.j.; dalej: "u.p.e.a."). Wierzyciel postanowieniem z [...] lutego 2024 r., nr [...] oddalił zarzut zgłoszony przez Stronę. Strona wystąpiła o ponowne rozpoznanie zarzutów, wyjaśniając w uzasadnieniu pisma, że przedmiotowa grzywna jest przedwczesna. Podkreśliła, że grzywna stosowana jest w celu przymuszenia do szczepień i może być stosowana tylko w czasie, kiedy obowiązek jest wykonalny. Stosowanie grzywny w celu przymuszenia oraz jej egzekucja są niedopuszczalne w niniejszej sytuacji, bowiem zobowiązana nie może wykonać obowiązku. W tej sytuacji grzywna nie spełnia swego celu jakim jest przymuszenie osoby zobowiązanej do szczepień, a jest jedynie bezprawnym obciążeniem jej majątku. Wierzyciel postanowieniem z [...] marca 2024 r., nr [...] oddalił ponownie zarzut. W tym zakresie odwołał się do art. 33 § 2 i art. 34 § 2 u.p.e.a. Analizując podstawy zarzutu braku wymagalności obowiązku wskazał, że obowiązek przewidziany w postanowieniu staje się wymagalny jeżeli postanowienie, którym został nałożony stało się ostateczne i nie doszło do wstrzymania jego wykonania, bądź nie jest ostateczne, ale nadano mu rygor natychmiastowej wykonalności. Wierzyciel wskazał, że Strona wnosząc zarzut oparty na tej podstawie, powinna przedstawić dowody potwierdzające, że został odroczony termin wykonania obowiązku, należność pieniężna została rozłożona na raty lub wystąpiła inna przyczyna. W dalszej kolejności wyjaśnił, że postanowienie Wojewody z [...] czerwca 2023 r. zostało skutecznie doręczone [...] lipca 2023 r. na adres pełnomocnika. Następnie pismem z [...] lipca 2023 r. wniesione zostało zażalenie, które zgodnie z właściwością przekazano [...] lipca 2023 r. Ministrowi Zdrowia, który do chwili obecnej nie zajął stanowiska w sprawie. Wierzyciel podniósł, że zgodnie z art. 143 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2023.775 t.j. ze zm.; dalej: "K.p.a.") wniesienie zażalenia nie wstrzymało wykonania postanowienia, a skoro tak to obowiązek zapłaty grzywny w celu przymuszenia wraz z kosztami za wydanie postanowienia istniał w momencie postępowania egzekucyjnego pieniężnego, a nałożona grzywna i opłata za wydanie postanowienia nie zostały zapłacone dobrowolną wpłatą Zobowiązanej przed wszczęciem egzekucji. Wierzyciel wyjaśnił również okoliczności towarzyszące zarzutom wniesionym przez Stronę w piśmie z [...] maja 2018 r. (na co powoływała się Strona w toku postępowania). Tu wskazał, że po otrzymaniu stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów Wojewoda wydał postanowienie z [...] listopada 2018 r. uznające zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Wniesione następnie zażalenie z [...] grudnia 2018 r. rozpoznał Minister Zdrowia i postanowieniem z [...] maja 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody w przedmiocie oddalenia zarzutów. Tym samym postanowienie w sprawie zarzutów wobec egzekucji administracyjnej o charakterze niepieniężnym zostało zakończone w administracyjnym toku instancji (Sądowi z urzędu jest wiadome, że w przedmiocie zarzutów z 9 maja 2018 r. zapadł wyrok WSA w Warszawie z 13 grudnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1500/19 i wyrok NSA z 2 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 1886/20 oraz w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia – postanowienie Wojewody z [...] kwietnia 2018 r., nr [...] – zapadł wyrok WSA w Warszawie z 13 grudnia 2019 r., VII SA/Wa 1499/19 i wyrok NSA z 2 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 1887/20). Wierzyciel wyjaśnił dodatkowo, że nie ma wiedzy o wniesionej skardze do sądu administracyjnego, której wynikiem byłoby zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W tych okolicznościach zdaniem Wierzyciela zarzut określony w art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. należało ponownie oddalić. Wierzyciel poddał analizie żądanie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wskazał tu na art. 35 § 1 i § 1a u.p.e.a. Stwierdził przy tym, że wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego w przypadku wystąpienia przesłanek określonych ww. przepisach jest zbędne, nie wywołuje ono żadnych skutków prawnych a ma jedynie znaczenie informacyjne. Wierzyciel wypowiedział się, także w odniesieniu do podnoszonej przez Stronę kwestii, co do niedopuszczalności stosowania grzywny w celu przymuszenia oraz jej egzekucji w sytuacji, gdy zobowiązana nie można wykonać obowiązku. Wierzyciel powołując się na art. 29 § 1 i § 2 u.p.e.a., stwierdził że Wojewoda nie jest uprawniony do oceny czy dziecko, którego rodzice nie dopełnili z różnych powodów obowiązku szczepień ochronnych może zostać poddane szczepieniom. Nie przystąpienie do egzekucji jest możliwe jedynie w przypadkach wymienionych w art. 29 § 2 u.p.e.a. Organ nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na postanowienie Wojewody z [...] marca 2024 r. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z [...] lutego 2024 r. i umorzenie postępowania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: 1) wyjście poza zakres zaskarżenia przez Wojewodę i rozpoznanie własnego postanowienia w zakresie zarzutu niespełnienia tytułu wykonawczego, podczas gdy w przedmiotowym zakresie postanowienia wierzyciela nie było zaskarżone, a zatem stało się ono prawomocne; 2) naruszenie art. 87 Konstytucji RP w zw. z art. 17 ust. 11 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi poprzez zaliczenie Komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego do katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego i przyjęcie na tej podstawie, iż może nakładać na obywateli obowiązek zaszczepienia dziecka określoną ilością dawek szczepionek w ustalonych odgórnie okresach, mimo iż akt prawny o nazwie komunikat nie zalicza się do aktów stanowienia prawa powszechnego, a jest jedynie aktem prawa wewnętrznego, w ramach którego brak jest możliwości nakładania obowiązków i ograniczenia praw obywateli, co zostało potwierdzone w wyroku TK z dnia 9 maja 2023 r.; 3) naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 b ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w zw. z § 3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych poprzez uznanie, iż obowiązek szczepień ochronnych u małoletniego w zakresie podania poszczególnych dawek szczepionek jest wymagalny ze względu na osiągnięcie przez niego przedziału wiekowego, mimo iż nawet sam organ nie wskazuje z jakiego aktu normatywnego o charakterze powszechnie obowiązującym wynika obowiązek podania dziecku tych dawek szczepionek; 4) naruszenie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z § 3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych poprzez uznanie iż szczepienia ochronne wymienione w tytule wykonawczym są wymagalne, a termin ich wymagalności wynika z treści Komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego, podczas gdy ten akt nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego, zaś programy zapobiegania i zwalczania określonych zakażeń lub chorób zakaźnych zgodnie z art. 4 w zw. z art. 2 pkt 26 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi może określać wyłącznie Rada Ministrów w drodze rozporządzenia, a nie Główny Inspektor Sanitarny, co wskazuje, iż skarżąca może zaszczepić syna w terminie przewidzianym w treści Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r.; 5) naruszenie art. 124 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia aktu prawnego, z którego wynika wymagalność obowiązku podania małoletniemu poszczególnych dawek szczepionek, dowodów na których oparł się organ oraz dowodów, którym odmówił wiary stwierdzając, iż obowiązek zaszczepienia małoletniego przeciwko chorobom wymienionym w tytule wykonawczym jest wymagalny i podlega egzekucji administracyjnej; 6) naruszenie art. 8 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 31 ust. 1 w. zw. z art. 47 w zw. z art. 68 Konstytucji RP poprzez uznanie, iż zachodzą przesłanki do ograniczenia przysługującego skarżącej prawa do ochrony życia prywatnego oraz prawa do ochrony zdrowia. Nadto Skarżąca wniosła o zwrócenie się z zapytaniem do Trybunału Konstytucyjnego, co do zgodności z Konstytucją: art. 2, art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz art. 17 ust. 1, 10 pkt 1 i pkt 2, ust. 11 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi z dnia 5 grudnia 2008 r. (Dz.U. Nr 234, poz. 1570 tj. z dnia 19 kwietnia 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 947) z art. 2, art. 30, 31 ust. 1, 2, 3, oraz art. 68 ust. 1,2, 3, art. 87 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim nie przewidują one wolności wyboru rodziców w zakresie szczepień tak jak to jest w większości krajów Unii Europejskiej, braku właściwego rejestru powikłań tzw. "NOP", braku celowego funduszu przeznaczonego na wsparcie finansowe, rehabilitację osób u których wystąpiły powikłania, jak i w zakresie w jakim to Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, czy też Minister Zdrowia w formie rozporządzenia Program Szczepień Ochronnych na dany rok, wykaz chorób, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek przez co rozstrzyga o wolnościach obywatelskich z pominięciem ustawy. Ewentualnie wniosła o zwrócenie się Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o wykładnię treści art. 8 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności czy system przymusu szczepień ochronnych państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który nie przewiduje systemu odszkodowawczego dla dzieci rodziców dotkniętych powikłaniami poszczepiennymi nie stanowi naruszenia art. 8 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Z uwagi na fakt, iż powyższe zagadnienia mają charakter prejudycjalny Skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny, ewentualnie do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Europejski Trybunał Praw Człowieka. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j. - dalej: "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji/postanowienia następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Skarga nie jest zasadna. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 P.p.s.a. Jak bowiem stanowi przepis art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sąd wskazuje, że przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest ostateczne postanowienie kończące postępowanie wydane na skutek wniesienia zażalenia/wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w postępowaniu egzekucyjnym, a więc mieszczące się w katalogu postanowień wskazanych w art. 119 pkt 3 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2015 r., I OSK 1110/13). Podkreślić przy tym należy, mając na uwadze wniosek Skarżącej zawarty w skardze, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z 11 czerwca 2019 r., II OSK 1867/17). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Przeprowadzona przez sąd kontrola według powyższych kryteriów nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa uzasadniającym uwzględnienie skargi. Sąd przypomina zatem, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest ww. postanowienie Wojewody [...] z [...] marca 2024 r., nr [...] utrzymujące w mocy własne postanowienie z [...] lutego 2024 r., nr [...] wydane w sprawie egzekucji należności pieniężnych w kwocie [...]zł i kwocie [...]zł prowadzone na podstawie dwóch tytułów wykonawczych nr nr [...] (dot. kwoty [...]zł - grzywna) oraz nr [...] (dot. kwoty [...]zł – koszty egzekucyjne). Na mocy ww. postanowień za niezasadny uznano zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.). Wskazane tytuły wykonawcze wystawione zostały z uwagi na nieuiszczenie przez Skarżącą grzywny w celu przymuszenia nałożonej ww. postanowieniem Wojewody [...] z [...] czerwca 2023 r., nr [...] oraz nieuiszczeniem opłaty za wydanie postanowienia o nałożeniu tej grzywny. Wynika to jednoznacznie z ich treści (część D. Dane dotyczące należności pieniężnych). Argumentacja skargi koncentruje się natomiast na zarzutach do postępowania egzekucyjnego obowiązku o charakterze niepieniężnym obejmującego obowiązek zaszczepienia małoletniego dziecka Skarżącej. W tym miejscu Sąd podkreśla, że w rozpoznawanej sprawie przedmiot skargi nie dotyczy egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze niepieniężnym prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], wystawionym [...] marca 2018 r. przez PPIS w S. . Sąd zauważa, że należy rozdzielić postępowanie egzekucyjne obowiązku o charakterze niepieniężnym, od postępowania egzekucyjnego należności pieniężnej – grzywny w celu przymuszenia. Wprawdzie postępowanie zmierzające do wyegzekwowania grzywny jest ściśle powiązane z postępowaniem egzekucyjnym obowiązku o charakterze niepieniężnym, to jednak zachowuje ono swoistą odrębność, a zarzuty dłużnika powinny dotyczyć wyłączne kwestii związanych z egzekucją grzywny. Choć niewątpliwie istnieje bezpośredni i instrumentalny związek między sprawą egzekucji grzywny w celu przymuszenia i sprawą egzekucji obowiązku niepieniężnego, dla którego realizacji grzywna ta stanowi środek egzekucyjny, to jednakże sam ustawodawca wyraźnie postanowił, że nałożone w drodze postanowienia organu egzekucyjnego grzywny w celu przymuszenia, nieuiszczone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji należności pieniężnych, określonym w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 124 § 1 u.p.e.a.), co należy interpretować w ten sposób, że w zakresie przymusowego wykonania obowiązku uiszczenia egzekucyjnych grzywien przymuszających toczy się odrębna egzekucja, a zatem w sensie formalno-procesowym sprawa egzekucji administracyjnej tego rodzaju grzywien ma charakter odrębny. W konsekwencji wierzyciel zależnego obowiązku pieniężnego wynikającego z postanowienia o nałożeniu grzywny (por. art. 3 § 1 w zw. z art. 2 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) wystawia odrębny tytuł wykonawczy, który jest następnie kierowany z urzędu lub na podstawie wniosku wierzyciela do egzekucji administracyjnej (por. wyrok NSA z [...] września 2023 r., II GSK [...], wyrok WSA w Lublinie z [...] sierpnia 2024 r., III SA/Lu [...]. Odnosząc się zatem do obowiązku o charakterze niepieniężnym w rozpoznawanej sprawie Sąd wskazuje, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. wystąpił [...] marca 2018 r. do Wojewody [...] z wnioskiem o przeprowadzenie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, przekazując mu akta postępowania egzekucyjnego w przedmiocie uchylania się A. G. od poddania dziecka M. G., urodzonego [...] lutego 2016 r., obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Z ustaleń wierzyciela wynikało, że Skarżąca nie dopełniła ww. obowiązku o charakterze niepieniężnym, pomimo tego, że była informowana o konieczności wykonania wskazanego obowiązku upomnieniem z [...] lutego 2018 r., znak [...] Wojewoda postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r., znak [...] nałożył na Skarżącą grzywnę w kwocie [...]zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...], wystawionym [...] marca 2018 r. przez PPIS w S. . Jednocześnie organ wezwał Skarżącą do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia. Wraz z postanowieniem organ przesłał skarżącej odpis tytułu wykonawczego. Skarżąca pismem z [...] maja 2018 r. zgłosiła zarzuty do tytułu wykonawczego nr [...] na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., wskazując na brak wymagalności obowiązku (pkt 2), niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym (pkt 5) oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (pkt 8). Wierzyciel postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2018 r. uznał zgłoszone przez Skarżącą zarzuty za niezasadne. W związku z zażaleniem Skarżącej [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. ("PWIS") postanowieniem z [...] lipca 2018 r., znak [...] utrzymał postanowienie PPIS w mocy. Następnie Wojewoda postanowieniem z 28 listopada 2018 r., znak [...], wydanym na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., oddalił zarzuty w przedmiocie postępowania egzekucyjnego zgłoszone przez Skarżącą do tytułu wykonawczego z [...] marca 2018 r. Zażalenie na ww. postanowienie Wojewody wniosła Skarżąca zaś Minister Zdrowia postanowieniem z [...] maja 2019 r., znak: [...](2) utrzymał w mocy postanowienie z [...] listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 grudnia 2019 r., VII SA/Wa 1500/19 oddalił skargę A. G. na ww. postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] maja 2019 r. w przedmiocie oddalenia zarzutów zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 2 marca 2023 r., II OSK 1886/20 oddalił skargę kasacyjną Skarżącej od ww. wyroku. Mając na uwadze powyższe Sąd wskazuje, że twierdzenie Skarżącej jakoby zarzuty wniesione przez nią w toku postępowania egzekucyjnego przymuszającego do zaszczepienia dziecka nie zostały ostatecznie rozpoznane okazało się bezzasadne. W związku powyższym uznać należy, że postanowienie w przedmiocie zarzutów do prowadzonej egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze niepieniężnym, tj. poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym – jest, co do zasady, ostateczne i prawomocne. Pomimo powyższego obowiązek uzupełnienia zaległych szczepień u dziecka nadal nie został wykonany i brak było zaświadczenia od lekarza specjalisty o ich odroczeniu – stąd PPIS w S. [...] czerwca 2023 r. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o ponowne zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci nałożenia grzywny. Została ona nałożona na Skarżącą w kwocie [...]zł postanowieniem Wojewody z [...] czerwca 2023 r., nr [...] w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] wystawionym [...] marca 2018 r. przez PPIS. Jednocześnie ww. postanowieniem na Skarżącą nałożono opłatę za wydanie postanowienia w wysokości [...] zł. Te właśnie należności pieniężne stanowią przedmiot egzekucji w rozpoznawanej sprawie prowadzonej na podstawie wystawionych przez wierzyciela, tj. Wojewodę, tytułów wykonawczych nr [...] (dot. kwoty [...]zł - grzywna) oraz nr [...] (dot. kwoty [...]zł – koszty egzekucyjne). Wskazać zatem należy, że w Dziale III ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji została uregulowana egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym. W szczególności został wskazany katalog środków egzekucyjnych, które mogą być zastosowane w celu przymusowego wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym. Środki te to grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń oraz przymus bezpośredni. Grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym w rozumieniu art. 7 u.p.e.a. Jak stanowi przepis art. godnie z art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego m.in. obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę w celu przymuszenia stosuje się jako środek służący zmuszeniu zobowiązanego przez spowodowanie dolegliwości finansowej. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się przede wszystkim w sytuacji, gdy ciążący na zobowiązanym obowiązek może być spełniony tylko osobiście przez niego lub gdy użycie innego środka egzekucyjnego jest niemożliwe albo niecelowe. Grzywna ta nie jest karą, lecz rodzajem nacisku mającym na celu zmuszenie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Tym samym użycie grzywny w celu przymuszenia nie ma na celu uzyskania określonej kwoty pieniężnej od zobowiązanego, ale ma zmusić zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku o charakterze niepieniężnym. Zgodnie z art. 7 § 1 i 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Zastosowanie grzywny, która jest jedynym środkiem przymuszającym w systemie środków egzekucyjnych, ma na celu przymuszenie do wykonania, a gdy to przymuszenie będzie skuteczne, przepisy prawa przewidują możliwość umorzenia grzywny lub zwrot uiszczonej lub ściągniętej grzywny w całości lub w części. Jest to środek egzekucyjny odpowiadający zasadzie najłagodniejszego środka egzekucyjnego (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 2024). Sąd wskazuje ponadto, że zgodnie z art. 122 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2) postanowienie o nałożeniu grzywny. Jak z kolei stanowi przepis art. 122 § 2 u.p.e.a. postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: 1)wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Zgodnie zaś z art. 122 § 3 u.p.e.a. zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Przepisy art. 122 z zastrzeżeniem art. 121 § 4 stosuje się również w przypadkach nakładania dalszych grzywien w celu przymuszenia, gdy zobowiązany mimo wezwania nie wykonał obowiązku określonego w tytule wykonawczym (art. 123 u.p.e.a.). W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że Skarżąca wniosła zarówno zarzut (k. 16 akt adm.) jaki i zażalenie do Ministra Zdrowia (k. 19 akt adm.). Mając na uwadze, że rozpoznawana sprawy dotyczy zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym obowiązku o charakterze pieniężnym Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 33 § 1 i § 2 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Ponadto zgodnie z art. zgodnie z art. 35 § 1 u.p.e.a. wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części z dniem doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu do czasu zawiadomienia tego organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu a przepisy art. 56 § 3, art. 57 § 1 i art. 58 stosuje się odpowiednio. Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie (art. 33 § 4 u.p.e.a.). Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych dłużnik składając zarzuty do prowadzonej egzekucji należności pieniężnej może wskazywać jako podstawę zarzutu jedynie okoliczności dotyczące tytułu wykonawczego uprawniającego do egzekucji kwoty grzywny w celu przymuszenia. Tym samym podstawą zarzutu może być nieistnienie obowiązku, przez który należy rozumieć sytuację, w której obowiązek w ogóle nie zaistniał. Zobowiązany wnosząc zarzut na omawianej podstawie, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał (wyrok WSA w Gliwicach z 5 marca 2020 r., I SA/Gl 905/19 i WSA w Lublinie z 8 sierpnia 2024 r., III SA/Lu 340/24). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w sprawie. W sprawie nie mamy ponadto do czynienia z sytuacjami: błędnego określenia obowiązku; błędu, co do osoby zobowiązanego, jak również braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, (zgodnie z § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz. U. z 2023 r., poz. 1626) egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy grzywien w celu przymuszenia nakładanych w postępowaniu egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym); wygaśnięcia obowiązku zapłaty grzywny w celu przymuszenia. W tym miejscu Sąd wskazuje bowiem, że Skarżącą złożyła w rozpoznawanej sprawie zarzut pismem z [...] sierpnia 2024 r. podnosząc brak wymagalności obowiązku, a zatem powołała się na podstawę z art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. Skarżąca wskazała bowiem, że: 1) w toku postępowania egzekucyjnego obowiązków o charakterze niepieniężnym zgłosiła zarzuty, a następnie skargę do sądu administracyjnego a sprawa nie została do dnia wniesienia zarzutu rozstrzygnięta – a zatem obowiązek uiszczenia grzywny jest niewymagalny, a postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu; 2) grzywna, egzekwowana w postępowaniu, została nałożona na Skarżącą ze względu na niewykonanie szczepień w terminach określonych na podstawie niekonstytucyjnego przepisu - zatem będzie ona podlegać zwrotowi; Skarżąca powołała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 9 maja 2023 r., SK 81/19. Sąd ponownie wskazuje, że w art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. określił przyczyny braku wymagalność obowiązku, do których zaliczył – po pierwsze – odroczenie terminu wykonania obowiązku, po drugie – rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, i po trzecie – wystąpienie innej przyczyny powodujące brak wymagalności obowiązku. Do tej ostatniej grupy zaliczyć można np. sytuacje, w których egzekwowany obowiązek wynika z aktu indywidualnego lub generalnego, który nie jest jeszcze wykonalny, np. nieostateczna decyzja administracyjna, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności ani niepodlegająca natychmiastowej wykonalności z mocy prawa. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd wskazuje zatem, że w rozpoznawanej sprawie podstawą wystawienia tytułów wykonawczych nr [...] (dot. kwoty [...]zł - grzywna) oraz nr [...] (dot. kwoty [...]zł – koszty egzekucyjne) było postanowienie Wojewody z [...] czerwca 2023 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł i opłaty za wydanie postanowienia w wysokości [...] zł, które to postanowienie jest wykonalne z chwilą wydania – stosownie do treści art. 143 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Stanowiące podstawę egzekwowanych na podstawie tytułów wykonawczych obowiązków ww. postanowienie o nałożeniu na Skarżącą grzywny w celu przymuszenia weszło do obrotu prawnego, kiedy zostało doręczone Skarżącej. W dacie orzekania przez sąd w niniejszej sprawie pozostawało w obrocie prawnym i podlega wykonaniu. Wniesienie przez Skarżącą zażalenia na to postanowienia do Ministra Zdrowia nie spowodowało, że zostało wstrzymane jego wykonanie a Organ administracji nie wstrzymał jego wykonania. Sąd wskazuje bowiem, że zgodnie z art. 143 k.p.a. wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, jednakże organ administracji publicznej, który wydał postanowienie, może wstrzymać jego wykonanie, gdy uzna to za uzasadnione. Powyższy przepis normuje w sposób całościowy kwestię tzw. względnej suspensywności zażalenia, co oznacza, że do postanowień nie ma odpowiedniego zastosowania przepis art. 130 k.p.a. Inaczej zatem niż w przypadku odwołania, wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, a więc przed upływem terminu do wniesienia zażalenia postanowienie podlega wykonaniu. Skoro zatem postępowanie egzekucyjne, w którym wniesiono zarzut toczy się w oparciu o funkcjonujące w obrocie prawnym postanowienie nakładające grzywnę w celu przymuszenia, badanie prawidłowości tego postanowienia, stanowiącego podstawę prawną obowiązku pieniężnego podlegającego egzekucji pod względem merytorycznym na obecnym etapie postępowania nie było możliwe zarówno przez organ egzekucyjny (art. 29 § 1 i art. 33 § 1 u.p.e.a.), jak i przez sąd (art. 135 P.p.s.a.). Przyjęcie poglądu przeciwnego byłoby równoznaczne z umożliwieniem Skarżącej podważania aktu administracyjnego poza trybem do tego przewidzianym. Tym samym w ocenie Sądu zaskarżone postanowienie okazało się zasadne, albowiem jak wynika z okoliczności sprawy i co zasadnie wykazał organ – która to sprawa, co należy ponownie szczególnie podkreślić, dotyczy egzekucji ww. należności pieniężnych a nie egzekucji obowiązku szczepienia małoletniego dziecka – nie ziściły się w sprawie powyżej wskazane ustawowe przesłanki braku wymagalności obowiązku o charakterze pieniężnym z art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. Nie został bowiem odroczony termin zapłaty ww. kwot, nie miało miejsca rozłożenie spłaty tej należności pieniężnej na raty jak i nie wystąpiły inne przyczyny powodujące brak wymagalności obowiązku o charakterze pieniężnym. Sąd raz jeszcze wskazuje, że zarzuty skargi jak i ich uzasadnienie odnoszą się de facto do postępowania w zakresie egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym - obowiązku wykonania szczepień ochronnych (w tym zarzuty naruszenia: art. 87 Konstytucji RP w zw. z art. 17 ust. 11 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi; art. 5 ust. 1 pkt 1 b ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w zw. z § 3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych; art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z § 3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych poprzez uznanie iż szczepienia ochronne wymienione w tytule wykonawczym są wymagalne; art. 124 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia aktu prawnego, z którego wynika wymagalność obowiązku podania małoletniemu poszczególnych dawek szczepionek; art. 8 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 31 ust. 1 w. zw. z art. 47 w zw. z art. 68 Konstytucji RP poprzez uznanie, iż zachodzą przesłanki do ograniczenia przysługującego skarżącej prawa do ochrony życia prywatnego oraz prawa do ochrony zdrowia) a zatem nie dotyczą bezpośrednio rozpoznawanej sprawy. Tym samym Sąd uznał za zbędne szczegółowe odnoszenie się do zarzutów Skarżącej w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Sąd nie podzielił zasadności wniosków Skarżącej zawartych w skardze o skierowanie pytania do Trybunału Konstytucyjnego lub ewentualnie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz o zawieszenie postępowania do czasu wydania rozstrzygnięć przez wskazane trybunały. W tym zakresie Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 193 Konstytucji RP każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Ocena, czy taka sytuacja zachodzi jest pozostawiona wyłącznie uznaniu sądu a z powołanego przepisu nie wynika jakiekolwiek uprawnienie strony do skutecznego domagania się, aby sąd orzekający w sprawie skorzystał z tej kompetencji. Przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy Sąd poweźmie wątpliwości odnośnie konstytucyjności bądź legalności normy stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia w danej sprawie, której nie może usunąć w drodze wykładni (zob. B. Naleziński [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, wyd. II, red. P. Tuleja, Warszawa 2023, art. 193). Sąd uznał, że przepisy, co do których Skarżąca podnosi niezgodność z Konstytucją RP, nie mają zastosowania w sprawie. Ponadto na podstawie art. 19 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.) w celu zapewnienia przestrzegania zobowiązań wynikających dla Wysokich Układających się Stron z Konwencji i jej protokołów tworzy się Europejski Trybunał Praw Człowieka. Zgodnie z art. 32 ust. 1 Konwencji Trybunał jest właściwy do rozpoznania wszystkich spraw dotyczących interpretacji i stosowania Konwencji i jej protokołów, które zostaną mu przedłożone, w szczególności – na podstawie art. 34 Konwencji – Trybunał może przyjmować skargi każdej osoby, organizacji pozarządowej lub grupy jednostek, która uważa, że stała się ofiarą naruszenia przez jedną z Wysokich Układających się Stron praw zawartych w Konwencji lub jej protokołach. Wysokie Układające się Strony zobowiązują się nie przeszkadzać w żaden sposób skutecznemu wykonywaniu tego prawa. Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie ma w tym zakresie kompetencji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.