I SA/Sz 335/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Joanna Marska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 lutego 2009 r. sprawy ze skargi L. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym I. oddala skargę, II. przyznaje adw. [...] od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie kwotę[...] złotych powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy na podstawie art. 138 § 1 Kpa postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] w sprawie uznania za nieuzasadnione zarzutów L.J. zgłoszonych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...]. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął egzekucję administracyjną do majątku L.J. zamieszkałego w [...] na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] o numerach [...] obejmujących zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień, lipiec, sierpień, październik, listopad, grudzień 2004 r. Podstawę dochodzenia przedmiotowych należności podatkowych stanowi decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w z dnia [...] Nr [...]. Pismem z dnia 4.02.2008 r. L.J. wniósł do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Z pisma zobowiązanego wynika, że kwestionuje on między innymi istnienie zobowiązania podatkowego. Jego zdaniem z uwagi na to, że nie mógł uczestniczyć w prowadzonym postępowaniu kontrolnym w związku ze złym stanem zdrowia psychicznego "dokonano naliczeń zobowiązań niezgodnie z obowiązującym prawem". Nadto wskazał, iż przedmiotowe tytuły wykonawcze wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego doręczone mu w dniu 30.01.2008 r. "są nieprawne i niezgodne z obowiązującym prawem". Tym samym nie ma podstaw do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W oparciu o powyższe zdaniem Strony zasadnym jest zawieszenie postępowania egzekucyjnego do 2010 r. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Na powyższe rozstrzygnięcie zgodnie z zawartym pouczeniem, pismem z dnia 20.03.2008 r. L.J. wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej podtrzymując swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 31.10.2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej, w związku z zażaleniem Strony z dnia 20.03.2008 r. wydał w dniu [...] postanowienie nr [...], w którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił znaczenie art. 33 i art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaś odnosząc się do treści uzasadnienia zażalenia wskazał, że L.J. głównie powołuje się na fakt, iż nie uczestniczył w prowadzonym postępowaniu kontrolnym i podatkowym w związku ze złym stanem zdrowia psychicznego i dlatego wielokrotnie wnosił o zawieszenie prowadzonych w stosunku do niego postępowań. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący L.J. wniósł o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, podnosząc iż z uwagi na chorobę psychiatryczną nie mógł uczestniczyć w prowadzonych wobec niego postępowań. Nadto podnosi, że pomimo przedłożenia dokumentacji medycznej świadczącej o chorobie, organy nadal prowadziły kontrolę. Skarżący uważa, że w wyniku takiego działania został pozbawiony swoich praw, a Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej działał bezkarnie naruszając podstawowe prawa podatnika. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie stwierdzić należy, że skarżący w swojej skardze nie przedstawił żadnych zarzutów odnoszących się do postępowania egzekucyjnego. Z treści skargi wynika, że skarżący kwestionuje rozstrzygnięcia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Podstawy wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym zawarte zostały w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wniesienie zarzutów z jakichkolwiek innych przyczyn niż wymienione w powołanym przepisie nie upoważniają organu egzekucyjnego do rozpatrzenia tych zarzutów. Stosownie do powołanego przepisu podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ustawy - czyli koniecznych elementów tytułu wykonawczego. Jak z powyższego wynika choroba, na którą powołuje się skarżący , istniejąca podczas innego postępowania, poprzedzającego nie tylko postępowanie egzekucyjne, ale również postępowanie podatkowe nie może być podstawą zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym. W ramach zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym ten problem nie może być rozstrzygany, podobnie jak nie jest możliwe, aby organ egzekucyjny badał kwestie dotyczące zakończonego decyzją postępowania podatkowego. W rozpatrywanej sprawie egzekucja została wszczęta do majątku L.J. na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] o numerach [...] obejmujących zobowiązanie w podatku od towarów I usług na określone miesiące 2004r., zaś podstawą dochodzenia należności podatkowych była decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...]. Wobec tego, że w skardze nie została wskazana żadna z podstaw zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, skarga nie mogła być uwzględniona i z tej przyczyny, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.