I SA/Sz 342/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego A. B. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowieniem z dnia 08.03.2018 r., znak: [...] – wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – zwanej w skrócie "K.p.a.") oraz art. 18 i art. 59 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm. - zwanej w skrócie "u.p.e.a."), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpoznaniu sprawy na skutek zażalenia z dnia 25.12.2017 r. wniesionego przez zobowiązanego A. B. (dalej także "Zobowiązany", "Skarżący") na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 08.12.2017 r., znak: [...], którym odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do Zobowiązanego na podstawie tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...] (7 szt.) z dnia 03.03.2014 r. wystawionych przez wierzyciela - P. P. S..A.. D. C. O. F., - uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], nr [...] oraz nr [...] z dnia 03.03.2014 r. i orzekł o umorzeniu w tej części postępowania jako bezprzedmiotowego; - w pozostałej części, odnoszącej się do tytułów wykonawczych z dnia 03.03.2014 r. o numerach: [...], [...], [...] oraz [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zaskarżone postanowienie wydał w niniejszej sprawie na podstawie następującego stanu faktycznego. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. (Organ egzekucyjny I instancji) wszczął postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego, na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...] ([...] szt.) z dnia 03.03.2014 r. wystawionych przez P. P. S..A.. D. C. O. F. (wierzyciel). Obowiązek objęty ww. tytułami wykonawczymi dotyczył zaległości z tytułu opłaty abonamentowej rtv za okres od stycznia 2010 r. do lutego 2014 r. Pismem z dnia 07.08.2014 r. Zobowiązany wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego podnosząc nieistnienie obowiązku, brak jego wymagalności oraz brak uprzedniego doręczenia upomnienia. Organ egzekucyjny, kierując się stanowiskiem wierzyciela zawartym w postanowieniu z dnia 26.10.2015 r. nr [...], wydał w dniu 08.06.2017 r. postanowienie nr [...], w którym uznał wniesione przez Zobowiązanego zarzuty za nieuzasadnione. Pismem z dnia 08.10.2017 r. Zobowiązany złożył wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...], powołując się na przesłankę nieistnienia obowiązku (art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) oraz brak doręczenia upomnienia (art. 59 § pkt 7 u.p.e.a.). Postanowieniem z dnia 11.10.2017 r., nr [...], organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] odnoszących się roszczeń z tytułu opłat za okres od stycznia 2010 r. do grudnia 2011 r. Postanowieniem z dnia 08.12.2017 r., nr [...], Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...] ([...] szt.) z dnia 03.03.2014 r. wystawionych przez P. P. S..A.. Pismem z dnia 25.12.2017 r. Zobowiązany złożył zażalenie na powyższe postanowienie, ponownie podnosząc nieistnienie obowiązku oraz brak doręczenia upomnienia. Uzasadniając powyższe odniósł się do postępowania wierzyciela w sprawie złożonych zarzutów. Odnośnie nieistnienia obowiązku, Zobowiązany wskazał, iż w okresie wystawienia tytułów wykonawczych nie był i nie jest użytkownikiem sprawnego odbiornika telewizyjnego. Dalej wyjaśnił, iż wcześniej były uiszczane opłaty na podstawie książeczki opłat, natomiast zawiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego dotarło do niego w dniu 13.11.2015 r. Z kolei powołując się na uprawnienie do zwolnienia z opłat wskazał, iż niedopełnienie formalności z tym związanych nie może skutkować jego utratą. W kwestii braku doręczenia upomnienia Zobowiązany wyjaśnił, że przywołanie przez organ egzekucyjny fragmentu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16.03.2010 r., sygn. akt K 24/08, stanowi nadużycie, bowiem uzasadnienie wyroku wskazuje, iż opłata abonamentowa nie należy do zakresu administracji rządowej ani jednostek samorządu terytorialnego i nie wynika bezpośrednio z przepisu prawa. Zdaniem Zobowiązanego, stwierdzenie wierzyciela odnośnie braku konieczności doręczenia upomnienia stoi w sprzeczności z zasadą zagrożenia wyrażoną w art. 15 u.p.e.a. Postanowieniem z dnia 04.01.2018 r., nr [...], organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...] oraz [...], odnoszących się roszczeń z tytułu opłat za 2012 r. Z kolei Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, rozpoznając zażalenie na nie, postanowieniem z dnia 27.02.2018 r., nr [...] [...] utrzymał je w mocy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przywołał treść art. 18 u.p.e.a., art. 138 § 1 k.p.a., art. 144 k.p.a. Odwołując się do tego, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z dnia 04.01.2018 r. nr [...] (które jest ostateczne) umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach:[...] [...] oraz [...], wyjaśnił, że zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 08.12.2017 r., nr [...], należało uchylić w części dotyczącej odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie powyższych tytułów wykonawczych i w tej części umorzyć postępowanie organu I instancji, gdyż w tym zakresie stało się ono bezprzedmiotowe. Stwierdził, że przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie była kwestia zasadności odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...] oraz [...] Wyjaśnił, że administracyjne postępowanie egzekucyjne kończy się wyegzekwowaniem dochodzonego obowiązku albo umorzeniem postępowania w związku z wystąpieniem jednej z przesłanek, o których mowa w art. 59 § 1 i § 2 u.p.e.a. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (Organ egzekucyjny odwoławczy), zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na stwierdzenie wystąpienia w przedmiotowej sprawie przesłanek z art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a., uzasadniających umorzenie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanego na podstawie powyższych tytułów wykonawczych. Wyjaśniając, że umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić wówczas, gdy wyjdą na jaw przeszkody lub wady postępowania, albo wtedy, gdy okoliczności te zostaną ujawnione w toku kontroli postępowania przeprowadzonej z urzędu przez organ egzekucyjny, a także na wniosek zobowiązanego lub wierzyciela, podał, że w rozpatrywanej sprawie takich okoliczności nie stwierdzono. Organ egzekucyjny odwoławczy wskazał dalej, że w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zobowiązany zakwestionował istnienie obowiązku w odniesieniu do dochodzonych zaległości składając zarzuty. Stwierdził, że z akt sprawy wynikało, iż postanowieniem z dnia 26.10.2015 r. nr [...] wierzyciel uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione, stwierdzając, iż należności objęte przedmiotowymi tytułami wykonawczymi istnieją i są wymagalne. W związku z tym organ egzekucyjny, kierując się ostatecznym stanowiskiem wierzyciela, wydał w dniu 08.06.2017 r. postanowienie nr [...], w którym uznał wniesione przez zobowiązanego zarzuty za nieuzasadnione. Przywołując następnie treść art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1204 ze zm.) wyjaśnił, że za używanie odbiorników abonamentowych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do dnia poprzedzającego zgłoszenie jego wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym dopełniono formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych bądź też uzyskano zwolnienie z mocy prawa na podstawie ustawy o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych z dnia 23 lipca 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1324). Organ zwrócił uwagę, że z przepisów ww. ustawy wynika, że pobór abonamentu rtv odbywa się na zasadzie tzw. samoobliczania, tj. obowiązek uiszczenia, wysokość oraz termin zapłaty opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisów tej ustawy. Kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej prowadzi operator P. P. S..A.. Powołując się na przepis art. 7 ust. 3-5 tej ustawy wyjaśnił, że zaległa opłata abonamentowa podlega egzekucji w trybie obowiązków o charakterze pieniężnym. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, niezasadne są zarzuty Zobowiązanego upatrujące przyczyn nieistnienia obowiązku w nieposiadaniu sprawnego odbiornika telewizyjnego, zbyt późnym otrzymaniu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, czy też powoływaniu się, że niedopełnienie formalności związanych z uprawnieniami do zwolnienia z opłaty abonamentu nie może skutkować jego utratą. Powołując się na treść § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676) w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, organ wyjaśnił, że użytkownik odbiorników niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu. W ocenie Organu egzekucyjnego odwoławczego, P. P. S..A.. powiadomiła zobowiązanego o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr [...] do rozporządzenia. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, powołując się na wyrok WSA w Opolu z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt SA/Op 516/15, stwierdził, że wysłanie do zobowiązanego w dniu 24 lipca 2008 r. przesyłki zawierającej zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] stanowiącego dowód zarejestrowania odbiorników rtv i zastępującego dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej, stanowiło realizację obowiązku powiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. W ocenie organu odwoławczego, kierowane zawiadomienie miało charakter informacyjny. Odnosząc się z kolei do kwestii niedoręczenia upomnienia, Organ ten wyjaśnił, powołując się na § 13 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2001 r. Nr 137, poz. 1541 z późn. zm.) (w tej części rozporządzenie obowiązywało do dnia 1 listopada 2014 r., czyli w okresie powstania dochodzonego obowiązku), że postępowanie egzekucyjne mogło być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy zobowiązany miał ustawowy obowiązek obliczenia lub uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania. Powyższe potwierdził, w ocenie organu, Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt K 24/08, powołując powyższy przepis wskazał, iż kierownik C. O. F. P. P. S..A.. (operator wyznaczony) dążąc do wyegzekwowania zaległego abonamentu nie musiał wysyłać upomnienia. Natomiast pozostałe zarzuty, odnoszące się do powołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego, zdaniem organu, pozostały bez wpływu na kwestie związane z brakiem doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Dodatkowo Organ egzekucyjny odwoławczy stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje, iż zaistniała którakolwiek z innych, niż wskazana przez zobowiązanego przesłanek obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego, wymienionych w art. 59 § 1 u.p.e.a. Nie wynika też, by możliwe było uznaniowe umorzenie, o którym mowa w art. 59 § 2 u.p.e.a. Wskazał nadto, że podnoszone przez zobowiązanego w zażaleniu kwestie dotyczące postępowania wierzyciela odnośnie złożonego zażalenia na jego postanowienie z dnia 26.10.2015 r. nr [...] nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięcia, gdyż organ ten nie jest organem nadzoru nad wierzycielem. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie stwierdził okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Zobowiązanego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...] oraz [...] z dnia 03.03.2014 r. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 08.03.2018 r. w całości, Skarżący zarzucił mu rażące naruszenie: - art. 15 §1, art. 33 §1 pkt 1, art. 34 §4 i art. 59 §1 i §4 u.p.e.a., - art. 138 K.p.a. - art. 2 ust. 2 i ust. 7 oraz art. 4 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonentowych. W uzasadnieniu skargi Skarżący zwrócił uwagę na błędne ustalenia organu egzekucyjnego. Jego zdaniem, z uwagi na niezłożenie zażalenia na stanowisko wierzyciela, nie było ono ostateczne; wskazał że była to podstawa jego wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Nadto, Skarżący wskazał, że tylko wierzyciel jest uprawniony ustalić, czy miał obowiązek określony przez wierzyciela w dokumentach oznaczonych jako tytuły wykonawcze, a jeżeli on wystąpił, to czy i jakiej modyfikacji podlegał on ze względu na nabycie uprawnień, o których mowa w art. 4 ust.1 pkt 1b ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych przez osobę stanowiącą ze Skarżącym gospodarstwo domowe. Odnośnie do kwestii doręczenia upomnienia Skarżący ponownie wskazał, że z uwagi na brak adnotacji o doręczeniu upomnienia, tytuły wykonawcze powinny być uznane za wadliwe i zwrócone wierzycielowi. Skarżący odniósł się do przywołanego przez organ fragmentu uzasadnienia wyroku TK. Podał, że nie zna przepisu rangi ustawowej, z którego wynika obowiązek samodzielnego naliczenia opłaty abonentowej. Przywołując również fragment uzasadnienia tego wyroku TK (sygn. K 24/08 z dnia 16 marca 2010 r.) ponownie Skarżący wskazał, że opłata abonentowa nie należy do zakresu administracji rządowej ani jednostek samorządu terytorialnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w części w mocy postanowienie Organu egzekucyjnego I instancji (tiret drugie w zakresie tytułów wykonawczych z dnia 03.03.2014 r. o numerach: [...], [...], [...] oraz [...]), zaś w części uchylające to postanowienie Organu egzekucyjnego I instancji i umarzające w tej części postępowanie egzekucyjne (tiret pierwsze w zakresie tytułów wykonawczych z dnia 03.03.2014 r. o numerach: [...], [...] oraz [...]), zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – zwanej w skrócie "p.p.s.a"), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności wskazać należy, że istota zarzutów skargi sprowadza się do kwestionowania istnienia obowiązku co do należności z tytułu nieuiszczonych opłat abonamentowych rtv objętych tytułami wykonawczymi z dnia 03.03.2014 r., wystawionymi przez wierzyciela - D. C. O. F. P. P. S.. A.., na podstawie których Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. (Organ egzekucyjny I instancji) wszczął postępowanie egzekucyjne w stosunku do Skarżącego. W wyniku analizy akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że Organ egzekucyjny odwoławczy rozpoznawał sprawę w oparciu o stan faktyczny, który nie znajduje oparcia w materiale dowodowym sprawy. A zatem, został ustalony z naruszeniem zasad prowadzenia postępowania administracyjnego przewidzianych przepisami K.p.a. - które mają zastosowanie stosownie do art. 18 u.p.e.a. – a w szczególności zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a. oraz zasady przekonywania strony (art. 11 K.p.a.). Tak wadliwie ustalony stan faktyczny nie może stanowić podstawy faktycznej rozstrzygnięcia sprawy, co skutkowało koniecznością uchylenia postanowień Organów obu instancji. W pierwszej kolejności należy wskazać, że akta administracyjne rozpoznawanej sprawy są prowadzone bez metryki sprawy, a zatem wbrew obowiązkowi przewidzianemu w art. 66a K.p.a., co skutkowało, że są włączone do akt sprawy chaotycznie, bez zachowania kolejności dokonywanych czynności, ale przede wszystkim są niekompletne, nie zawierają bowiem pełnej dokumentacji niezbędnej do dokonania oceny legalności działania organu, w tym, w jakiej dacie doręczono Skarżącemu tytuły wykonawcze wystawione w dniu 03.03.2014 r. przez wierzyciela (P. P. S..A.. D. C. O. F.), co ma znaczenie dla ustalenia, czy dochowano 7 – dniowy termin do złożenia zarzutów przeciwegzekucyjnych. Przy czym w aktach znajdują się tytuły wykonawcze od numeru [...] do numeru [...] oraz od numeru [...] do numeru [...], obejmujące należności z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej rtv za okres od dnia stycznia 2010 r. do lutego 2014 r., Jak wynika dalej z akt administracyjnych sprawy, czynności organów i wierzyciela udokumentowano w następującej kolejności: - w dniu 07.08.2014 r. Skarżący złożył zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego, tj. nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1), braku wymagalności z powodu niespełnienia przez wierzyciela wymogów prawa materialnego (art. 33 § 1 pkt 2) oraz braku uprzedniego doręczenia upomnienia; - następnie postanowieniem z dnia 11.08.2014 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. (Organ egzekucyjny I instancji) zawiesił postępowanie egzekucyjne w stosunku do Skarżącego prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 03.03.2014 r. od numeru [...] do numeru [...] do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Postanowienie to doręczono wierzycielowi w dniu 19.08.2014 r., zaś Skarżącemu Organ egzekucyjny I instancji - 2 krotnie podjął próbę doręczenia tego postanowienia; przesyłkę te zwrócono temu Organowi, raz z adnotacją: "Przesyłkę zwrócono nadawcy, gdyż adresat pod wskazanym adresem jest nieznany", i raz z adnotacją: "Przesyłkę zwrócono nadawcy, gdyż adresat nie odebrał awizowanej przesyłki"; - dalej, jak wynika z akt, postanowieniem z dnia 25.10.2015 r. wierzyciel uznał zarzuty za nieuzasadnione. W aktach administracyjnych brak dowodu doręczenia Skarżącemu tego postanowienia. Jednakże jak wynika z akt, na postanowienie to Skarżący w dniu 23.11.2015 r. złożył zażalenie (data nadania) do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. (organ egzekucyjny I instancji), które to zażalenie rozpoznał wierzyciel postanowieniem z dnia 21.03.2017 r. stwierdzając, że zażalenie to zostało wniesione z uchybieniem terminu. W aktach sprawy brak dowodu jego doręczenia Skarżącemu; - dalej z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 08.06.2017 r. Organ egzekucyjny I instancji uznał ww. zarzuty z dnia 07.08.2014 r. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione, które doręczono Skarżącemu w dniu 13.06.2017 r.; - postanowieniem z dnia 15.09.2017 r. Organ egzekucyjny I instancji podjął w stosunku do Skarżącego zawieszone w dniu 11.08.2014 r. postępowanie egzekucyjne, które doręczono wierzycielowi w dniu 21.09.2017 r., zaś Skarżącemu w dniu 29.09.2017 r. - dalej, jak wynika z akt sprawy, w dniu 10.10.2017 r. do Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. wpłynął wniosek Skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych od numeru [...] do numeru [...], gdyż jak wskazał Skarżący, tytuły wykonawcze wystawione zostały bez podstawy prawnej i faktycznej, co wykazał w zarzutach z dnia 07.08.2014 r., i podtrzymuje podstawę umorzenia postępowania, tj. nieistnienie obowiązku - art. 59 § 1 pkt 2 i brak uprzedniego doręczenia upomnienia; - następnie, postanowieniem z dnia 11.10.2017 r., Organ egzekucyjny I instancji umorzył postępowanie egzekucyjne wobec majątku Skarżącego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego od numeru [...] do numeru [...] wobec wygaśnięcia obowiązku na skutek przedawnienia. Postanowienie to doręczono Skarżącemu w dniu 25.10.2017 r., zaś wierzycielowi w dniu 23.10.2017 r.; - natomiast postanowieniem z dnia 08.12.2017 r. Organ egzekucyjny I instancji, powołując w uzasadnieniu przesłanki z art. 59 § 1 u.p.e.a., odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych od numeru [...] do numeru [...], obejmujących zaległości z tytułu nieopłaconego abonamentu rtv za lata od stycznia 2012 do stycznia 2014, wskazując, że biorąc pod uwagę zapis art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a. przekazał wniosek Skarżącego do wierzyciela, który to pismem z dnia 09.11.2017 r. poinformował organ egzekucyjny, iż brak jest podstaw do umorzenia oraz zawieszenia trwającego postępowania egzekucyjnego, po czym końcowo stwierdził, że nie wystąpiła żadna z wymienionych przesłanek umożliwiających umorzenie postępowania egzekucyjnego w administracji. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 08.03.2018 r. – na skutek zażalenia Skarżącego ww. postanowienia z dnia 08.12.2017 r. - Organ odwoławczy częściowo uchylił to postanowienie i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...] i [...] i zaakceptował w części stanowisko Organu egzekucyjnego I instancji, tj. w zakresie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...] i [...], podczas gdy Organ ten w ogóle nie rozważył wniosku Skarżącego o umorzenie egzekucji w zakresie podniesionej przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego co do nieistnienia obowiązku przewidzianej w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., a także przesłanki braku uprzedniego doręczenia upomnienia, określonej w art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Organ odwoławczy, rozpoznając zażalenie, w swojej argumentacji odniósł się do stanowiska wierzyciela, którym – jak bezpodstawnie wskazał - jest związany, natomiast całkowicie pominął istotną okoliczność, a mianowicie, że Skarżący złożył w toku toczącego się postępowania egzekucyjnego wniosek o jego umorzenie, podnosząc wystąpienie przesłanek umorzenia egzekucji przewidzianych w art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. Skarżący trafnie zatem zgłosił zarzuty naruszenia art. 34 § 4 u.p.e.a. i art. 59 § 1 i § 4 u.p.e.a. przez błędne ustalenia organu egzekucyjnego dotyczące stanowiska wierzyciela w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a także naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Wyjaśnić zatem należy, że ustawodawca rozróżnia umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. od umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 u.p.e.a., co wprost wynika z dyspozycji przepisu art. 59 § 3 u.p.e.a., w myśl którego, w przypadkach, o których mowa w § 1 i 2, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4. Umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a może nastąpić, o ile zarzuty zostały zgłoszone w terminie 7 dni, stosownie do art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Natomiast umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 u.p.e.a. może nastąpić w toku trwającego postępowania egzekucyjnego, w tym także z urzędu (w rozpoznawanej sprawie - na wniosek Skarżącego). W kontekście przytoczonego wyżej art. 59 § 3 u.p.e.a. oznacza to więc, że w przypadkach, o których mowa w § 1 i 2 art. 59 u.p.e.a., a więc obejmujące również zarzuty skargi co do nieistnienia obowiązku (art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.), a także brak uprzedniego doręczenia upomnienia (art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.), organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, bez konieczności odwoływania się do stanowiska wierzyciela. Tutaj ustawodawca nie przewidział ani prawa wierzyciela ani też obowiązku organu egzekucyjnego co do wypowiedzenia się wierzyciela przed podjęciem merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie umorzenia postępowania egzekucyjnego, z wyjątkiem sytuacji określonej w pkt 9 art. 59 § 1 u.p.e.a., w której organ egzekucyjny umarza postępowanie na żądanie wierzyciela, co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. Dopiero po wydaniu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, ustawodawca przyznał – oprócz zobowiązanego – wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym prawo wniesienia zażalenia (art. 59 § 5 u.p.e.a.). A zatem, skoro Skarżący wniósł w toku toczącego się postępowania egzekucyjnego wniosek o jego umorzenie, podnosząc wystąpienie ustawowych przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania egzekucyjnego co do nieistnienia obowiązku (art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.), a także braku uprzedniego doręczenia upomnienia (art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.), to organ egzekucyjny zobowiązany był ten wniosek merytorycznie rozpatrzyć w trybie art. 59 u.p.e.a., bez konieczności odwoływania się do stanowiska wierzyciela. Niedopuszczalne było rozstrzyganie niniejszej sprawy w innym trybie niż art. 59 u.p.e.a. i odwoływanie się do stanowiska wierzyciela jako wiążącego, gdyż przepisy w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego nie przewidują konieczności uzyskania takiego stanowiska. Procesowa wypowiedź wierzyciela co do niedopuszczalności umorzenia egzekucji w sytuacjach przewidzianych w art. 59 § 1 pkt 1-8 i pkt 10 - z wyjątkiem żądania wierzyciela przewidzianego w art. 59 § 2 pkt 9 u.p.e.a. - nie znajduje podstawy prawnej. W takim też prawidłowym trybie art. 59 § 1 u.p.e.a. Organ egzekucyjny I instancji podjął próbę załatwienia sprawy, jednakże wniosku Skarżącego z dnia 08.10.2017 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego w istocie nie rozpoznał, ograniczył się bowiem tylko do przywołania przepisu art. 59 § 1 u.p.e.a., a następnie nieuprawnionego wskazania, że uzyskał od wierzyciela pisemną informację z dnia 09.11.2017 r., iż brak podstaw do umorzenia i zawieszania trwającego postępowania egzekucyjnego, po czym, po przeanalizowaniu wniosku zobowiązanego stwierdził, że nie wystąpiła żadna z wymienionych przesłanek umożliwiająca umorzenie postępowania egzekucyjnego. Organ ten całkowicie pominął wymagane przepisami art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. w związku z art. 126 K.p.a., uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia, nie wyjaśniając w ogóle swojego procesu myślowego, w jaki sposób doszedł do wyniku swojego rozstrzygnięcia, nie powołując także żadnych dowodów w sprawie ani też racji prawnych. Organ egzekucyjny odwoławczy do tej wadliwości rozstrzygnięcia Organu egzekucyjnego I instancji w ogóle się nie odniósł. Natomiast w swojej argumentacji zaskarżonego postanowienia, odnosząc się do art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a., błędnie odniósł się do stanowiska wierzyciela, a następnie także błędnie dokonał oceny zarzutu co do nieistnienia obowiązku Skarżącego, w świetle bowiem nie znajdujących zastosowania w niniejszej sprawie przepisów rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U., poz. 1676), gdyż sporna należność, objęta tytułami wykonawczymi z dnia 13.03.2014. r., obejmowała okres od stycznia 2010 r. do kwietnia 2014 r. A zatem, w badanej sprawie mają zastosowanie wówczas obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 187, poz. 1342 – zwanego w skrócie "rozporządzeniem z 2007 r."), które weszło w życie w dniu 13.12.2007 r. i na mocy art. 190 ust. 4 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2017 r., poz. 1481 z późn. zm.) zachowały moc obowiązującą do dnia 31.12.2014 r. Odnosząc się do z kolei do zarzutu skargi co do nieistnienia obowiązku Skarżącego z tytułu opłaty abonamentowej rtv (art. 59 § 1 pkt 2 in fine u.p.e.a.) wskazać należy, że nie budzą wątpliwości uprawnienia P. P. S..A.. do wystawiania tytułów wykonawczych i egzekwowania realizacji obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych, wynikają one wprost z przepisu art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1204 z późn. zm. – zwanej w skrócie "u.o.a."). A skoro jej uprawnienia opierają się na ustawowo sformułowanym obowiązku, zatem P. P. S..A. jest uprawniona do prowadzenia egzekucji administracyjnej w zakresie realizacji obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Przywołać przy tym należy stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 (opubl. OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22), stwierdził, że mimo, iż obowiązek uiszczania abonamentu nie należy do zakresu administracji rządowej, przepis art. 3 u.p.e.a. nie stanowi przeszkody prowadzenia egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych. P. P. S..A. jest wierzycielem i egzekucja nieuiszczonego abonamentu jest prawnie możliwa, gdyż ustawa o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 r., jako lex specialis, ma pierwszeństwo przed przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. P. P. S..A. nie ustala wysokości należności z tytułu niezapłaconego abonamentu, bo wysokość ta i obowiązek zapłaty wynikają wprost z przepisów ustawy. Odnosząc się do istoty sporu, a zatem co do nieistnienia obowiązku Skarżącego z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej rtv za okres od stycznia 2010 r. do kwietnia 2014 r. (art. 59 § 1 pkt 1 in fine u.p.e.a.), a także mając na uwadze zarzut skargi co do naruszenia art. 2 ust. 2 i ust. 7 oraz art. 4 u.o.a., konieczne było odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1204 z późn. zm. – w skrócie "u.o.a."), które mają znaczenie dla oceny merytorycznej podniesionego w skardze zarzutu nieistnienia obowiązku z tytułu opłaty abonamentowej rtv. Stosownie do art. 2 ust. 1 u.o.a., za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Natomiast w przepisie art. 4 u.o.a. ustawodawca przewidział zwolnienia od opłat abonamentowych, które mają charakter podmiotowy. Oznacza to, że weryfikacja spełnienia tej przesłanki podmiotowej co do zwolnienia z obowiązku uiszczania tej opłaty należy do organu, przy uwzględnieniu zapisów art. 4 ust. 5 u.o.a. w brzmieniu obowiązującym adekwatnie do spornej należności. Z kolei, jak stanowi art. 5 ust. 1 u.o.a., odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Po zarejestrowaniu odbiornika rtv, uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) – ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08, pkt 3.3.4. uzasadnienia). Jednakże z analizy akt sprawy nie wynika, że doszło do zarejestrowania odbiornika rtv na rzecz Skarżącego. Wierzyciel tylko - w wykonaniu wezwania Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. (Organu egzekucyjnego I instancji) z dnia 29.12.2017 r. o przesłanie dokumentu potwierdzającego nadanie indywidualnego numeru identyfikacyjnego dotyczącego Skarżącego - przesłał jako dowód zgłoszenia rejestracji odbiornika telewizyjnego, jedynie duplikat "Zawiadomienia o nadaniu indywidulanego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z dnia 24.07.2008 r. na imię i nazwisko Skarżącego. W myśl § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia z 2007 r., znajdującego zastosowanie w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Wskazane rozporządzenie z 2007 r. weszło w życie dniu 13.12.2007 r. A zatem, zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia z 2007 r., jeżeli w chwili wejścia w życie tego rozporządzenia (a więc dniu 13.12.2007 r.) Skarżący był zarejestrowanym abonentem telewizyjnym, to w nieprzekraczalnym terminie następnych 12 miesięcy operator publiczny miał obowiązek nadać mu indywidulany numer identyfikacyjny i zawiadomić go o tym pisemnie. Z upływem tego terminu dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej przestawały stanowić dowód zarejestrowania odbiornika, stosownie do § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia z 2007 r.. Nadto, w § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z 2007 r. prawodawca wskazał, że dowodem zarejestrowania odbiorników (z zastrzeżeniem § 5 przytoczonego wyżej) jest: 1) wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 2, lub 2) zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 4. Z analizy akt sprawy przedstawionych Sądowi nie wynika, by Skarżący składał wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, a jedynie wynika, że w dniu 12.01.2018 r. P. P. S..A. sporządziła, na podstawie danych przechowywanych w systemie, duplikat "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych" z dnia 24.07.2008 r. wskazując dane Skarżącego jako adresata tego zawiadomienia. Brak natomiast jest w aktach rozpoznawanej sprawy kluczowego dowodu, a mianowicie, że to zawiadomienie z dnia 24.07.2008 r. doręczono Skarżącemu, co wprost świadczy, że Skarżący nie został zawiadomiony o nadaniu mu indywidulanego numeru identyfikacyjnego w nieprzekraczalnym terminie następnych 12 miesięcy, o jakim mowa w ww. § 5 ust. 2 rozporządzenia z 2007 r., a tym samym brak było podstaw do uznania, że doszło po stronie Skarżącego do powstania obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej, co w konsekwencji nie pozwala uznać, że wystawienie tytułów wykonawczych w dniu 03.03.2014 r., obejmujących należności z powodu nieuiszczania opłaty abonamentowej rtv za okres od stycznia 2010 r. do kwietnia 2014 r., a następnie wszczęcie oraz prowadzenie na ich podstawie egzekucji administracyjnej w stosunku do Skarżącego - było bezpodstawne. Zdaniem Sądu, skoro obowiązek wnoszenia opłat został powiązany z obowiązkiem rejestracji – to obowiązkiem wierzyciela, a więc P. P. S..A.. było udowodnienie w sposób nie budzący wątpliwości, że dany odbiornik rtv został zarejestrowany w zgodzie prawem, co dopiero wówczas stanowiłoby podstawę żądania uiszczenia opłaty abonamentowej od jego posiadacza. Tym bardziej w sytuacji, gdy obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej rtv jest kwestionowany, jak w niniejszej sprawie. W stanie faktycznym rozpoznanej sprawy, P. P. S..A. dopiero w wykonaniu wezwania Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 29.12.2017 r. (jako Organu egzekucyjnego I instancji) przedstawiła posiadane w sprawie dokumenty, tj. ww. duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego z dnia 24.07.2008 r. Na podstawie tego dokumentu Sąd stwierdził, że wierzyciel nie dysponuje dowodami, które uzasadniałyby przyjęcie, że istniał, a już tym bardziej, że istnieje obowiązek Skarżącego co do uiszczania opłaty abonamentowej rtv z tytułu spornych należności objętych tytułami wykonawczymi z dnia 03.03.2014 r., co wprost uzasadnia, że dochodzenie spornej należności w stosunku do Skarżącego w drodze egzekucji administracyjnej było niedopuszczalne, a zatem istnieją okoliczności uzasadniające umorzenie egzekucji w trybie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wobec nieistnienia tego obowiązku, czego Organy egzekucyjne obu instancji w ogóle nie rozważyły w badanej sprawie. Tym samym, w konsekwencji stwierdzenia, że nie wykazano istnienia kwestionowanego przez Skarżącego obowiązku co do uiszczania opłaty abonamentowej rtv w spornym okresie, uznać należało, że zarzut skargi co do naruszenia art. 15 § 1 u.p.e.a. przez brak upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku, jest wobec tego bezprzedmiotowy. Mając powyższe na uwadze uznać należało, że zarzuty skargi co do naruszenia przepisów 33 § 1 pkt 1 i art. 59 § 1 i § 4 u.p.e.a. są zasadne, przy czym Sąd stwierdził, że naruszenie tych przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego też powodu Sąd uznał, że niezbędne było uchylenie postanowień Organów egzekucyjnych obu instancji, które prowadząc postępowanie egzekucyjne w stosunku do Skarżącego dopuściły się naruszenia podstawowych zasad prowadzenia postępowania przez organy administracji publicznej przewidzianych przepisami ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 18 u.p.e.a., a w szczególności art. 6 K.p.a., zgodnie z którym organy działają na podstawie przepisów prawa (która to zasada wywodzi się z zasady przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP), i oznacza, że działanie organu administracji zostanie zakwalifikowane jako niezgodne z prawem zarówno wówczas, gdy zostało podjęte niezgodnie z obowiązującym prawem, jak i wówczas, gdy nie było podstawy prawnej do danego działania (por. tezę drugą wyroku NSA z 17 maja 1996 r., III SA 535/95, "Serwis Podatkowy" 1998, nr 11, s. 71). Tym samym doszło do naruszenia pozostałych zasad prowadzenia postępowania, a w szczególności zasady zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 K.p.a.). Zdaniem Sądu, Organ egzekucyjny odwoławczy, nie odróżniając umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. od umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 u.p.e.a., bezpodstawnie podporządkował się regule związania stanowiskiem wierzyciela przewidzianej w art. 34 § 1 u.p.e.a., skoro wniosek Skarżącego z dnia 08.10.2017 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego był złożony w toku tego postępowania, w którym podniesiono m. in. nieistnienie obowiązku w trybie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. i w tym też trybie Organ egzekucyjny zobowiązany był rozpoznać ten wniosek, zaś zaakceptował autorytarne stanowisko Organu egzekucyjnego I instancji, które jednakże nie stanowiło rozstrzygnięcia tego wniosku, chociaż rozstrzygany był w prawidłowym trybie art. 59 u.p.e.a. W tej sytuacji uchylenie rozstrzygnięć Organów egzekucyjnych obu instancji było konieczne, w przeciwnym bowiem przypadku doszłoby do naruszenia fundamentalnej zasady postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 k.p.a., tj. zasady dwuinstancyjności, co skutkowałoby pozbawieniem strony gwarancji procesowych. Ponownie rozpoznając sprawę, Organ egzekucyjny zobowiązany będzie zweryfikować swoje stanowisko w ramach przesłanek co do umorzenia egzekucji podniesionych we wniosku Skarżącego z dnia 08.10.2017 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego, w szczególności co do nieistnienia obowiązku Skarżącego z tytułu opłaty abonamentowej rtv w spornym okresie, a następnie wydać rozstrzygnięcie, z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej oraz wskazań Sądu stosownie do art. 153 p.p.s.a., mając na uwadze, że wniosek ten został złożony w trybie art. 59 u.p.e.a. W tym stanie sprawy Sąd uwzględnił skargę jako uzasadnioną i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 134 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu postanowień Organów egzekucyjnych obu instancji wobec stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 2 p.p.s.a., zasądzając z urzędu na rzecz Skarżącego kwotę [...]zł, na którą składa się uiszczony wpis od skargi.