I SA/Sz 349/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 27 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o zawieszenie czynności egzekucyjnych w sprawie ze skargi J. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o zawieszenie czynności egzekucyjnych i administracyjnych J. G. (zwany dalej: "skarżącym") pismem z dnia 11 kwietnia 2018 r. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W skardze zwrócił się również z wnioskiem o zawieszenie czynności egzekucyjnych i administracyjnych do czasu "zakończenia sprawy skargowej przez WSA w Szczecinie". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że sąd nie może uwzględnić ww. wniosku skarżącego złożonego w sprawie wywołanej skargą na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydawanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samem sprawy. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Z przytoczonej regulacji prawnej wynika, że przedmiotem orzekania sądu w ramach instytucji wstrzymania wykonania mogą być objęte jedynie "akty lub czynności", na które wniesiono skargę, a także te "akty", które zapadły w granicach sprawy będącej przedmiotem zaskarżenia. Chodzi zatem o akty lub czynności przewidzianych w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a., w szczególności o decyzje i postanowienia, przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych skutkujących koniecznością odrzucenia skargi na podstawie art. 58 p.p.s.a. Zatem sąd może, po uprzednim złożeniu stosownego wniosku przez stronę skarżącą, wstrzymać wykonanie (w całości lub w części) wskazanych wyżej aktów lub czynności albo odmówić takiego wstrzymania. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że wniosek skarżącego dotyczył zawieszenia czynności egzekucyjnych i administracyjnych związanych z tytułami wykonawczymi z dnia [...] r. nr [...] oraz z dnia [...] r. nr [...] W pierwszej kolejności wskazać należy, że sąd administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie ma prawnej możliwości udzielenia ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o zawieszenie czynności egzekucyjnych i administracyjnych prowadzonych na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017r., poz. 1201 ze zm.) – zwanej dalej: "u.p.e.a.", ponieważ sąd administracyjny jest właściwy w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżanych do sądu orzeczeń organów administracji, natomiast wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie ma podstawy prawnej w przepisach normujących postępowanie przed tymi sądami (postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 909/14; dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru i przez to nie jest właściwy do wydawania orzeczeń merytorycznych, które mogą zapadać tylko w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. Kwestie wstrzymania prowadzenia postępowania egzekucyjnego w uzasadnionych przypadkach reguluje art. 54 § 6 u.p.e.a. Wniosek w rozumieniu tego przepisu podlega rozpatrzeniu w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym przez właściwe organy, a następnie orzeczenie tych organów może podlegać kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przez przepisy p.p.s.a. Sądy administracyjne nie mają bowiem kompetencji do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności na podstawie art. 3 p.p.s.a. Wskazany pogląd, który Sąd podziela, należy uznać za utrwalony w judykaturze (postanowienia NSA z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt II GZ 178/10; z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1065/11; z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II GZ 593/11; z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 720/13; dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe uwagi na względzie, stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie nie nadaje się do wykonania, a zatem nie jest możliwe wstrzymanie jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego ma charakter odmowny i zawiera ocenę przesłanek zawieszenia postępowania w sprawie o której mowa w art. 56 u.p.e.a. Rozstrzygnięcie to nie obliguje strony do działania, nie może być ono wykonane w trybie przymusowym (w postępowaniu egzekucyjnym). Nie powoduje również powstania skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na nią nowych praw bądź obowiązków podlegających wykonaniu. Zatem, takie postanowienie nie podlega wstrzymaniu w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż nie posiada cech, które mogłyby spowodować potencjalne wystąpienie jednej bądź obu przesłanek wymienionych w tym przepisie, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II FZ 502/16 i z dnia 30 listopada 2015 r., sygn. akt II FZ 826/15, a także postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2015 r., sygn. akt III SA/Po 537/15). W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.