I SA/Sz 350/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.),, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Joanna Marska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2008 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności do gruntów rolnych na 2007 r. oddala skargę Decyzją z dnia (...) nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z § 1 ust. 1 pkt 13 i ust. 2 oraz § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. nr 46, poz. 309 ze zm.), Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - po rozpatrzeniu sprawy na skutek złożonego przez J. S. odwołania od decyzji nr (...) w przedmiocie przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2007, wydanej w dniu 10 grudnia 2007 r. przez Kierownika Biura Powiatu (...) Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej ARiMR) - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że w dniu 5 maja 2007 r., do Biura Powiatu (...) ARiMR wpłynął wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych oraz pomocy finansowej z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, złożony przez J. S.. We wniosku producent rolny zadeklarował 4 działki rolne, oznaczone literami od A do D. W przypadku działek A i C, o łącznej powierzchni 17,44 ha wystąpił o przyznanie - oprócz Jednolitej Płatności Obszarowej - płatności uzupełniającej do roślin przeznaczonych na paszę (płatność PZ), zaś w przypadku działek B i D, o łącznej powierzchni 4,10 ha - płatności uzupełniającej do grupy upraw podstawowych (płatność LIPO). Odpowiadając na wezwanie Kierownika Biura Powiatu (...) ARiMR do złożenia wyjaśnień z uwagi na nieprawidłowości stwierdzone w deklaracji powierzchni do płatności PZ, J. S. złożył w dniu 12 września 2007 r. korektę do wniosku. W dniu 10 grudnia 2007 r. Kierownik Biura Powiatu (...) ARiMR wydał decyzję nr (...) w sprawie płatności do gruntów rolnych na rok 2007, przyznając producentowi rolnemu Jednolitą Płatność Obszarową do areału 21,54 ha, płatność UPO do powierzchni 4,10 ha oraz płatność PZ do obszaru 3,13 ha. W odwołaniu od tej decyzji J. S. zakwestionował zasadność przyznania płatności PZ do obszaru 3,13 ha, podnosząc, że wniosek opiewał na 17,44 ha. Odwołujący się wskazał, iż w roku 2006 składał wniosek, w którym zadeklarował obszar 3,13 ha, jako łąkę trwałą oraz 12,36 ha, jako trawę na gruntach ornych lub trawy w uprawie polowej. Organ odwoławczy w uzasadnieniu wymienionej na wstępie decyzji wskazał dalej, że rozstrzygnięcie podjęte przez organ I instancji jest zgodne z roszczeniem wnioskodawcy we wszystkich aspektach, oprócz powierzchni uznanej za uprawnioną do płatności PZ. W związku z tym organ wyjaśnił, że zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności, w brzmieniu uwzględniającym nowelizację z dnia 11 kwietnia 2007 r., "płatność zwierzęca w danym roku kalendarzowym przysługuje, jeśli na podstawie wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych złożonego w 2006 r. rolnikowi przyznano płatność uzupełniającą do powierzchni trwałych użytków zielonych lub do powierzchni upraw traw przeznaczonych na paszę uprawianych na gruntach ornych". Oznacza to, że decydujący wpływ na przyznanie płatności PZ ma nie sam wniosek z roku 2007, ale także treść decyzji wydanej po rozpatrzeniu wniosku z roku 2006. We wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006, złożonym przez J. S. w dniu 5 maja 2006 r., zadeklarował on - oprócz 6,05 ha owsa, która to uprawa pozostaje bez znaczenia dla dalszych rozważań - 3,13 ha trwałych użytków zielonych, 3,77 ha traw na gruntach ornych z roślinami motylkowymi oraz 8,59 ha traw w uprawie polowej z roślinami motylkowymi. Organ II instancji stwierdził w związku z tym, iż nie budzi wątpliwości uprawnienie przysługujące Stronie do ubiegania się o wsparcie z tytułu płatności PZ do obszaru 3,13 ha zadeklarowanego w roku 2006 jako trwały użytek zielony, natomiast zgodnie z przytoczonym przepisem wsparcie dla upraw polowych przeznaczonych na paszę może być udzielone także do zadeklarowanej we wniosku z 2006 r. powierzchni upraw traw przeznaczonych na paszę uprawianych na gruntach ornych. Wymienione rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi - oprócz kwestii przyznawania płatności PZ - reguluje zasady udzielania wsparcia z tytułu płatności uzupełniającej do powierzchni upraw (płatność UPO). Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 13 tego aktu, płatnością taką objęte są mieszanki roślin motylkowatych drobnonasiennych z trawami, jednocześnie - zgodnie z § 1 ust. 2 rozporządzenia - "płatnością uzupełniającą do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych (...) są objęte wszystkie rodzaje takich roślin" (z wyłączeniem traw na susz paszowy). W ocenie organu odwoławczego, z powyższego wynika jednoznacznie, że płatności PZ mogły zostać przyznane jedynie do wszelkich upraw paszowych - oprócz traw na susz - prowadzonych na trwałych użytkach zielonych oraz uprawy traw na gruntach ornych. Uprawy traw z wsiewkami roślin motylkowych - takich jak zadeklarowane przez J. S. na obszarze 12,36 ha we wniosku z roku 2006 - uprawniały (zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia) wyłącznie do płatności UPO, bez prawa ubiegania się o płatność PZ. Oznacza to, że maksymalny areał, do którego możliwe było przyznanie płatności PZ z wniosku złożonego w roku 2007, wynosił tyle, na ile została określona powierzchnia trwałych użytków zielonych, do której J. S. otrzymał wsparcie na podstawie wniosku z roku 2006, czyli 3,13 ha. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego J. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm.), - przepisu § 1 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (omyłkowo nazwane rozporządzeniem Rady Ministrów) z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. Nr 46, poz. 309 ze zm.), - zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasad wyrażonych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 oraz art. 77 k.p.a., tzn. zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, zasady uwzględnienia słusznego interesu strony i zasady zaufania. Podnosząc takie zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o "uwzględnienie płatności do upraw przeznaczonych na paszę" i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w związku ze złożonym wnioskiem z dnia 5 maja 2007 r. o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za 2007 rok, w dniu 4 września 2007 r. organ ARiMR wystosował do wnioskodawcy wezwanie, w którym wskazano na nieścisłości wniosku, dotyczące m. in. "płatności zwierzęcych". W złożonej korekcie wniosku J. S. naniósł poprawkę deklaracji, uwzględniającą 12,36 ha użytków zielonych przeznaczonych na paszę dla zwierząt. Skarżący nie zgadza się z zaskarżoną decyzją ani jej uzasadnieniem i wskazuje, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej: "Rolnikowi przysługuje płatność bezpośrednia na będące w jego posiadaniu grunty rolne, wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia płatnościami bezpośrednimi zgodnie z art. 143b ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia nr 1782/2003, (...)", natomiast w myśl art. 7 ust. 2 tejże ustawy: "Rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, o której mowa w art. 143b ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003, zwanej dalej "jednolitą płatnością obszarową", przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw: chmielu (pkt 1), roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych (pkt 2) oraz innych roślin (pkt 3)". Ponadto, art. 2 pkt 8 wymienionej stanowi, że: "trwałe użytki zielone - trwałe użytki zielone w rozumieniu art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr 796/2004", w którym stwierdzono, że: "Trwałe użytki zielone oznaczają ziemię przeznaczoną do uprawy trawy lub innych upraw zielonych zasianych naturalnie lub uprawianych (zasianych), nie włączone do systemu płodozmianu gospodarstwa przez okres pięciu lat lub dłużej". Wobec powyższego skarżący uważa, że przyznanie płatności, o którą się ubiega, jest formą wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej, będącej jednym z celów Unii Europejskiej, określonych w art. 33 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Przyznawane producentom rolnym płatności mają służyć wzrostowi dochodów z rolnictwa, poprawie warunków życia, pracy i produkcji w rolnictwie. Odmowa przyznania płatności do roślin przeznaczonych na paszę, pomimo spełnienia wszystkich wymaganych warunków stanowi ograniczenie do dopłat ze środków unijnych, tym samym pogarsza konkurencyjność w stosunku do innych rolników z UE. Stanowisko organów obu instancji narusza więc zasadę uwzględnienia słusznego interesu strony, zwłaszcza że skarżący nie miał zamiaru nikogo oszukać. Zdaniem skarżącego, odmowa przyznania płatności w niniejszej sprawie stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a., gdyż całe postępowanie było zgodne z zaleceniami i wskazówkami dawanymi przez pracownika Biura Powiatowego ARiMR w K. Odnosząc się do stwierdzenia organu odwoławczego, że ponieważ we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych złożonym w roku 2006 nie zadeklarował trwałych użytków zielonych i traw na gruntach ornych - wobec czego nie spełnia warunków do uzyskania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych – skarżący stwierdził, że począwszy od roku 2004 sieje zawsze w granicach 12 - 15 ha traw, dodając do nich rośliny motylkowe i dlatego (nie mając w wypisie z rejestru gruntów odpowiedniej ilości "trwałych łąk i pastwisk") we wniosku z 2006 r. wpisał: "trawa w uprawie polowej lub trawa na gruntach ornych". Posiadając przy tym od wielu lat średniorocznie około 36 szt. bydła, mieszanki traw z motylkowymi stanowią podstawę żywienia bydła, a dla rolnika nie ma różnicy w nazewnictwie, bowiem "trawa w uprawie polowej to jest zawsze trawa na gruntach ornych", czym innym są natomiast "trwałe użytki zielone", czyli łąki i pastwiska. Różnią się one przede wszystkim składem gatunkowym roślin i uprawą. Zatem pracownik ARiMR, nie wiedząc jak zakwalifikować uprawę, powinien skontaktować się z rolnikiem i wyjaśnić tę kwestię, bowiem odmawiając skarżącemu dopłat do roślin przeznaczonych na paszę dla zwierząt pozbawia się jego gospodarstwo dochodów i prowadzi do spadku produkcji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego Agencji i Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. u z n a ł, co następuje: Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz, czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień - czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonego aktu następuje bowiem m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a."). W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargę należy oddalić, bowiem decyzja ta nie narusza prawa w stopniu wskazanym powyżej. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. nr 35, poz. 217 ze zm.),: "Rolnikowi przysługuje płatność bezpośrednia na będące w jego posiadaniu grunty rolne, wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia płatnościami bezpośrednimi zgodnie z art. 143b ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia nr 1782/2003, (...)". Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 2 pkt 2 tej ustawy: "Rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, o której mowa w art. 143b ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003, zwanej dalej "jednolitą płatnością obszarową", przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych". Równocześnie przepis art. 17 ust. 1 pkt 2 lit.a omawianej ustawy upoważnił ministra właściwego do spraw rolnictwa do określenia, w drodze rozporządzenia, rodzajów roślin, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 i 3, przy czym w myśl art. 17 ust. 3 tej ustawy: "Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit.a, minister właściwy do spraw rolnictwa może uzależnić objęcie danego rodzaju roślin płatnościami uzupełniającymi od liczby zwierząt danego gatunku posiadanych przez rolnika w danym okresie lub w danym dniu, lub od przyznania rolnikowi określonej płatności obszarowej w danym okresie lub do danej powierzchni gruntów rolnych". Ponadto art. 23 tejże ustawy stanowi, że: "Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki lub szczegółowy tryb przyznawania płatności uzupełniających do upraw poszczególnych roślin objętych tymi płatnościami, mając na względzie zabezpieczenie przed nieuzasadnionym przyznawaniem tych płatności oraz szczególne wymagania, jakim powinny odpowiadać uprawy poszczególnych roślin". W wydanym na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 2 lit.a i art. 23 wymienionej ustawy rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. nr 46, poz. 309 ze zm.), wymieniono w § 1 ust. 1 pkt 1-13 rodzaje roślin uprawiane w plonie głównym, objęte "płatnością uzupełniającą do powierzchni upraw", w tym - w pkt. 13 – "mieszanki roślin motylkowatych drobnonasiennych z trawami". Ponadto w § 1 ust. 3 wskazano, że: "Rodzaje roślin określone w ust. 1 pkt 1-5 i 10 obejmuje się płatnością uzupełniającą również w przypadku ich uprawy w formie mieszanek". W § 1 ust. 2 tego rozporządzenia stwierdzono, że: "Płatnością uzupełniającą do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych, zwaną dalej "płatnością zwierzęcą", są objęte wszystkie rodzaje takich roślin, z wyłączeniem roślin, o których mowa w ust. 1 pkt 12" (tj. z wyłączeniem traw na trwałych użytkach zielonych przeznaczonych na susz paszowy – objętych odrębnym systemem płatności, o którym mowa w § 3 rozporządzenia). Przepis ten realizuje więc zasadę określoną w art. 7 ust. 2 ustawy, w którym przewidziano dopłaty uzupełniające do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych. W myśl art. 2 pkt 8 ustawy "trwałe użytki zielone" są to "trwałe użytki zielone w rozumieniu art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr 796/2004". W tym ostatnim przepisie stwierdzono, że: "Trwałe użytki zielone oznaczają ziemię przeznaczoną do uprawy trawy lub innych upraw zielonych zasianych naturalnie lub uprawianych (zasianych), nie włączone do systemu płodozmianu gospodarstwa przez okres pięciu lat lub dłużej". Ponadto istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy posiada wskazywany w zaskarżonej decyzji przepis § 4 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym "płatność zwierzęca w danym roku kalendarzowym przysługuje, jeżeli na podstawie wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych złożonego w 2006 r. rolnikowi przyznano płatność uzupełniającą do powierzchni trwałych użytków zielonych lub do powierzchni upraw traw przeznaczonych na paszę uprawianych na gruntach ornych". Oznacza to, że płatność zwierzęca za 2007 rok uzależniona jest zarówno od treści wniosku rolnika złożonego w 2006 roku oraz od treści decyzji organu przyznającej płatność uzupełniającą. Możliwość takiego uzależnienia (ograniczenia) przewidziane zostało w ww. przepisie art. 17 ust. 3 ustawy. Zasadę powyższą podkreślono w § 4 ust. 2 rozporządzenia, w którym stwierdzono, że: "Płatność zwierzęca przysługuje do powierzchni trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych na dany rok, nie większej jednak niż powierzchnia ustalona jako iloraz liczby zwierząt, o których mowa w ust. 1 pkt 1, przeliczonych na duże jednostki przeliczeniowe (DJP) i współczynnika 0,3 oraz nie większej niż powierzchnia trwałych użytków zielonych lub powierzchnia upraw traw przeznaczonych na paszę uprawianych na gruntach ornych, do której została przyznana płatność określona w ust. 1 pkt 2". Odnosząc przytoczony stan prawny do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w istocie niesporne jest w sprawie, że we wniosku o przyznanie płatności złożonym w 2006 r. skarżący rolnik wskazał (oprócz 6,05 ha owsa - uprawa ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy): 3,13 ha trwałych użytków zielonych (określone we wniosku jako "trwała łąka i pastwisko"), 3,77 ha "traw na gruntach ornych z roślinami motylkowymi" oraz 8,59 ha "traw w uprawie polowej z roślinami motylkowymi" i na taką powierzchnię tych upraw (łącznie 21,54 ha) przyznano mu płatności (jednolitą płatność obszarową i płatność uzupełniającą). Rozpatrując zatem wniosek rolnika złożony w 2007 r. organy ARiMR związane były także treścią wniosku z 2006 r. i treścią decyzji przyznającej płatności za ten rok. Oznacza to, że maksymalna powierzchnia, do której możliwe było przyznanie płatności PZ na podstawie wniosku złożonego w roku 2007, wynosiła tyle, na ile została określona powierzchnia trwałych użytków zielonych, do której J. S. otrzymał płatności na podstawie wniosku z roku 2006, czyli 3,13 ha. Zaskarżona decyzja prawidłowo uwzględniła zarówno treść wniosku z 2006 r., jak i wydaną na jego podstawie decyzję, jest więc ona zgodna z ww. przepisami ustawy i rozporządzenia. Płatności zwierzęce (PZ) za 2007 r. mogły być bowiem przyznane jedynie do upraw paszowych (oprócz traw na susz), prowadzonych na trwałych użytkach zielonych – i to pod warunkiem, że były one objęte wnioskiem i decyzją przyznającą płatność za rok 2006, w tym jako "uprawy traw przeznaczonych na paszę uprawianych na gruntach ornych". Uprawy traw z wsiewkami roślin motylkowych - takie jakie zadeklarował rolnik na obszarze 12,36 ha we wniosku z roku 2006 - uprawniały więc w 2007 roku (na podstawie § 1 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia) wyłącznie do płatności obszarowych (UPO), bez prawa ubiegania się o płatność PZ. Wniosek taki potwierdza również fakt, iż przepisy rozporządzenia wyraźnie rozróżniają "mieszanki roślin motylkowych drobnonasiennych z trawami" (§ 1 ust. 1 pkt 13 i § 1 ust. 3 rozporządzenia), od "traw" – o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 i w § 4 ust. 2 rozporządzenia. Sąd nie stwierdził też, by zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego wskazywanych w skardze, tj. zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, zasady uwzględnienia słusznego interesu strony i zasady zaufania. W ocenie Sądu, w trakcie postępowania administracyjnego przed organami ARiMR nie nastąpiło bowiem naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 lub art. 77 k.p.a. Nie można też upatrywać naruszenia wskazanych zasad (przepisów) jedynie w fakcie odmowy uwzględnienia w całości złożonego wniosku o przyznanie płatności na 2007 rok. Uznając w tych warunkach, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa procesowego lub materialnego w podanym wyżej stopniu, na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a., skargę - jako nie mającą uzasadnionych podstaw - należało oddalić.