I SA/Sz 351/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA Marzena Kowalewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 maja 2012 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2012 p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Zarządzeniem przewodniczącego z dnia 30 kwietnia 2012 r. wezwano T. P. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Jak wynika z adnotacji poczty na zwrotnym poświadczeniu odbioru, przedmiotową przesyłkę odebrała P. M. ( żona ) w dniu 4 maja 2012 r. W wyznaczonym 7 dniowym terminie skarżący nie uzupełnił braków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie zaś z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie, wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Zależność taka będzie zachodziła zawsze wówczas, kiedy przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, ponieważ wyłącznie w takiej sytuacji, w myśl art. 231 p.p.s.a., od skargi pobierany jest wpis stosunkowy, wyrażony jako procentowa część spornej należności. Nie wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny skargi, obligujący przewodniczącego – w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a.- do wezwania strony o jego uzupełnienie w terminie siedmiu dni. Konsekwencją nie uzupełnienia braków formalnych skargi jest zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucenie skargi przez sąd na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący pomimo wezwania Sądu w zakreślonym terminie, który minął w dniu 11 maja 2012 r. nie uzupełnił braków skargi. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.