I SA/Sz 356/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA - Kazimierz Maczewski po rozpatrzeniu w dniu 30 lipca 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku S. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za I – II 2005 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A zatem, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 wyżej wymienionej ustawy. U podstaw tej regulacji legła potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżący S. R. złożył wraz ze skargą na wyżej opisaną decyzję wniosek wstrzymanie jej wykonania, podnosząc w uzasadnieniu wniosku, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, spłaca kredyt bankowy w ratach po 2.400 zł miesięcznie i nie posiada żadnych oszczędności, z których mógłby zapłacić zobowiązania wynikające z zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Po pierwsze wskazać należy, że nie sposób utożsamiać zapłaty podatku z wyrządzeniem znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a, gdyż skutki zapłaty są "odwracalne" poprzez zwrot ewentualnej nadpłaty podatku i to z wysokimi odsetkami, będącymi formą odszkodowania (vide: postanowienie NSA z 3 września 2004 r. , sygn. akt FZ 250/04, niepubl.). Po drugie, podkreślić należy, że trudności finansowe nie świadczą, zdaniem Sądu, o możliwości wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków przez wyegzekwowanie zaległości podatkowej określonej w odrębnym postępowaniu. Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.:Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) zawiera mechanizmy zabezpieczające dłużnikowi – chociaż w określonej skali – środki egzystencji. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, iż w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i dlatego na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 wyżej wymienionej ustawy, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.