I SA/Sz 356/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 listopada 2013 r. sprawy ze skargi R. i S. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2007-2012 I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie zaskarżoną decyzją z dnia 25 lutego 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia 29 listopada 2012 r. nr [...] ustalającą S. i R. A podatek od nieruchomości za poszczególne lata 2007-2012 w łącznej kwocie [...] zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia R. i S. A wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2007-2012 z uwagi na niedopełnienie obowiązku ciążącego na nich z mocy art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.) zwanej: "u.p.o.l.", tj. braku zgłoszenia nieruchomości do opodatkowania. Organ wskazał, że z ewidencji gruntów i budynków wynikało, iż podatnicy byli od 14 maja 1990 r. użytkownikami wieczystymi działki gruntu nr [...] (użytek Bp), o powierzchni [...] ha, położonej przy ulicy [...] w S. Wobec powyższego, z uwagi na brak uiszczenia podatku od nieruchomości przez stronę, Burmistrz Miasta decyzją z dnia 29 listopada 2012 r. dokonał wymiaru podatku od nieruchomości za poszczególne lata 2007-2012 w łącznej kwocie [...] zł. Organ I instancji zaznaczył, że wymiar podatku obejmował jedynie lata nieprzedawnione czyli 2007 – 2012. Podatnicy nie zgodzili się z rozstrzygnięciem organu I instancji i wnieśli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie. W uzasadnieniu odwołania wskazali, że są użytkownikami wieczystymi opodatkowanego gruntu, a zgodnie z art. 3 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Zdaniem podatników właścicielem działki oddanej w użytkowanie wieczyste w formie aktu notarialnego jest Skarb Państwa reprezentowany przez Burmistrza Miasta. Wobec powyższego wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące użytkownikami wieczystymi gruntu. Dalej podniósł, że z ewidencji gruntów i budynków wynikało, iż S. i R. A. byli użytkownikami wieczystymi ww. działki gruntu, zatem byli podatnikami podatku od nieruchomości. W ocenie Kolegium decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z przepisami podatkowymi i stanem faktycznym. Organ podatkowy prawidłowo ustalił osobę podatnika, rozmiary nieruchomości i jej charakter, zastosował prawidłowe stawki podatkowe, a w konsekwencji ustalił należną za lata 2007-2012 wysokość podatku od nieruchomości. W piśmie z dnia 24 marca 2013 r. R. i S. A wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjną w Szczecinie skargę na decyzję Kolegium, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu skargi przytoczyli argumenty przedstawione w odwołaniu. Do skargi załączyli kserokopię decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 1994. W piśmie z dnia 31 października 2013 r. Skarżący podnieśli, że w latach poprzednich uiścili należny podatek od nieruchomości, a na tę okoliczność załączyli do skargi kopię ww. decyzji. Ponadto wnieśli o zwrócenie się do NSA o przeprowadzenie wykładni przepisu art. 3 u.p.o.l. co do tego czy ma on zastosowanie do użytkowników wieczystych gruntu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego (art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej zwana "p.p.s.a."), zgodnie natomiast z art. 134 p.p.s.a, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie choć nie ze wszystkich wskazanych w niej przyczyn. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza przepisy prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie spór dotyczy tego czy słusznie organ podatkowy uznał, że R. i S. A, będący użytkownikami wieczystymi gruntu (bezsporne), są podmiotami, na których ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości oraz czy Skarżący nie dokonali zgłoszenia obowiązku podatkowego. Na wstępie wskazać należy, że ustawodawca w przepisie art. 2 u.p.o.l. enumeratywnie wskazał nieruchomości, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. I tak, na mocy art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Natomiast w przepisie art. 3 u.p.o.l. ustawodawca wskazał podmioty, na których ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Podatnikami są również osoby fizyczne, będące użytkownikami wieczystymi gruntu – art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Stąd zarzut skargi w zakresie braku podstaw do przypisania osobom fizycznym będącym użytkownikami wieczystymi gruntów obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości jest nieuzasadniony. Stosownie zaś do brzmienia art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części (art. 6 ust. 3 u.p.o.l.). Stosownie do art.6 ust. 7 u.p.o.l. podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze decyzji organ podatkowy, po wszczęciu postępowania podatkowego (art. 165 § 2 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa Dz. U z 2012 roku, poz. 749 ze zm., zwana dalej "O.p."), nie wszczyna ten organ postępowania, jeżeli stan faktyczny za poprzedni okres nie uległ zmianie (art. 165 § 5 lit. a) O.p.). Zgodnie z art. 68 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe, powstające z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego ustalające zobowiązanie, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, chyba, że podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego tj. informacji z art. 6 u.p.o.l. stosownie do art. 3 pkt 5 O.p. albowiem termin ten wynosi 5 lat. Ustalenie zatem okoliczności związanej z wypełnieniem obowiązku złożenia stosownej informacji jako istotny element stanu faktycznego, leży po stronie organu podatkowego stosownie do art. 122 i 187 O.p. w zw. z art. 6 u.p.o.l., art. 68 O.p. W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać za przedwczesne stwierdzenie organu o braku złożenia stosownej informacji przez podatników, bowiem z przedłożonego wraz ze skargą załącznika wynika, że Burmistrz Miasta S. wydał w dniu 3 sierpnia 1994 r. decyzję nr 2000 w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 1994 rok, w której ujęto "pozostałe grunty", jako podstawę opodatkowania wskazano [...] m2, stawkę roczną podano w wysokości [...] zł, a kwotę podatku –[...] zł. W związku z powyższym stosownie do postanowień przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., w ponownym postępowaniu organ ustali na podstawie jakich informacji została wydana ww. decyzja z dnia 3 sierpnia 1994 r., czy Skarżący złożyli informację w zakresie obowiązku podatkowego dotyczącego przedmiotu opodatkowania tj. gruntu. Dopiero po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego we wskazanym powyżej zakresie, organ powinien – w zależności od poczynionych ustaleń – wydać stosowne decyzje w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. W tym stanie rzeczy, ponieważ zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji naruszały prawo procesowe (art. 122 i 187 O.p.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O niewykonalności decyzji orzekł zgodnie z art. 152 p.p.s.a. Wobec braku wniosku o zwrot kosztów postępowania sądowego orzeczenie nie zawiera rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.