I SA/Sz 359/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi J. G., J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zmiany łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących J.G., J. M. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z 11 lutego 2013 r. o nr [...]wdaną na podstawie art. 233 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania J G i J M od decyzji Burmistrza Miasta, znak [...] z 11 grudnia 2012 r. w sprawie zmiany wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. z kwoty [...]zł na kwotę [...]zł, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że wskazaną powyżej decyzją organ pierwszej instancji zmienił podatnikom wymiar podatku za 2012 r. ustalony w nakazie płatniczym na łączne zobowiązanie pieniężne z uwagi na fakt, że 6 listopada 2012 r. podatnicy sprzedali część opodatkowanych nieruchomości. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem Burmistrza Miasta J G i J M wnieśli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w którym zaskarżyli, wskazaną powyżej, decyzję organu pierwszej instancji w części odnoszącej się do budynków przy ul. R i P 17-19, podnosząc argument względów technicznych wykluczających możliwość wykorzystywania tych nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych. W ocenie odwołujących się, o względach technicznych świadczy fakt zdemontowania wyposażenia, częściowe odłączenie i rozbrojenie instalacji mediów. Podatnicy wskazali także, że w analogicznym przypadku, tj. zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przy ul. L, organ podatkowy obniżył podatek do stawki jak za budynki pozostałe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując odwołanie, wskazało w pierwszej kolejności, że nie ulega wątpliwości, że J M i J G są przedsiębiorcami. Następnie organ odwoławczy przedstawił wywód dotyczący okoliczności zaistnienia względów technicznych uzasadniających zmianę, zastosowanej w stosunku do danych nieruchomości, stawki podatkowej oraz stanął na stanowisku, że odwołujący się nie wykazali, że stan techniczny obiektów przy ul. P i R w u zagraża zdrowiu lub życiu ludzi. Zdaniem organu, zdemontowanie wyposażenia właściwego dla prowadzonej tam działalności, czy częściowe odłączenie mediów nie narusza substancji budynków, czyli stanu technicznego murów, fundamentów i dachu. Z tego też względu nie może być mowy o przesłance uzasadniającej zmianę zastosowanej stawki podatkowej. Odnośnie zarzutu rozbieżności w sposobie opodatkowania innych nieruchomości stanowiących własność podatników organ nie zajął stanowiska wskazując, że nie leży to w granicach sprawy. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem J G i J M złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o uchylenie wskazanej powyżej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 11 lutego 2013 r. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ odwoławczy nie odniósł się do najważniejszego argumentu skarżących podniesionego w odwołaniu, a mianowicie do faktu, że nieruchomości należące do nich raz są opodatkowane stawką wyższą podatku, jak obiekty przy ul. R i P 1, a raz stawką niższą, jak w przypadku nieruchomości przy ul. L 2. Następnie skarżący opisali sposób opodatkowania nieruchomości przy ul. L podkreślając, że nieruchomość ta, sprzedana przez skarżących w kwietniu 2011 r., została opodatkowana przez organ niższą stawka podatku. Decyzja o zmianie opodatkowania wymienionej nieruchomości wydana została w wyniku wznowienia postępowania podatkowego, a organ stanął na stanowisku, że obiekt ten korzysta z niższego opodatkowania wobec niewykorzystywania go w prowadzonej działalności gospodarczej. Także obecni właściciele tej nieruchomości korzystają z niższego opodatkowania. Powołując się zatem na rozstrzygnięcie organu w tym zakresie skarżący wnieśli o uwzględnienie, przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy, stanowiska organu, które w kwestii opodatkowania nieruchomości przy ul. L było całkowicie odmienne od zaprezentowanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonym rozstrzygnięciu, pomimo, że dotyczyło tych samych podatników oraz takiego samego stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uznało zarzutów podniesionych przez stronę za zasadne i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), - dalej p.p.s.a.) ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega na badaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W realiach niniejszej sprawy podkreślić nadto trzeba, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi i zawartą w skardze argumentacją. Obowiązany jest natomiast, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Oznacza to, że podniesione w skardze zarzuty i ich uzasadnienie nie są wyłącznym kryterium badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2004 r. sygn. aktI SA 2027/02, publ. Lex 146756 i z dnia 29 czerwca 2004 r. sygn. akt I SA 2819/02, publ. Lex 146750). Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ istotny na wynik sprawy. Przepisy art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) obligują organ podatkowy do podjęcia, w toku postępowania podatkowego, wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organ podatkowy winien zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 6). Uzasadnienie faktyczne to wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodów odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 210 § 4). O prawidłowości decyzji przesądzają zatem zarówno jej uzasadnienie, jak i materiał dowodowy, który organ ma obowiązek zgromadzić w aktach administracyjnych. Przenosząc przywołane regulacje prawne na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia wskazanych powyżej przepisów postępowania. Jak wynika bowiem z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego odnosi się ono jedynie do podnoszonej przez skarżących w odwołaniu kwestii braku możliwości wykorzystania ze względów technicznych nieruchomości położonych przy ul. R i P 17-19 w u w prowadzonej działalności gospodarczej. Jednocześnie jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazuje, że zaskarżona decyzja dotyczy utrzymania w mocy decyzji zmieniającej skarżącym wymiar podatku od nieruchomości za 2012 r. z uwagi na sprzedaż części opodatkowanych nieruchomości. Tymczasem, w rozważaniach organu brak jakichkolwiek informacji na temat podstaw i meritum rozstrzygnięcia organu podatkowego pierwszej instancji, które wydane zostało w trybie art. 245 Ordynacji podatkowej, jak też zasadności zastosowania wskazanej powyżej regulacji. W ocenie Sądu organ podatkowy całkowicie pominął zatem uregulowania wynikające z art. 254 Ordynacji podatkowej i nie wyjaśnił prawidłowości trybu przyjętego przez Burmistrza Miasta w utrzymanej w mocy decyzji z 11 grudnia 2012 r. Przepis art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613) stanowi, że jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Z kolei w myśl art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono wysokość zobowiązania podatkowego (§ 2). Oba przepisy (prawa materialnego i procesowego) umożliwiają zatem zmianę decyzji ostatecznej, ustalającej lub określającej wysokość zobowiązania podatkowego, na skutek zmiany okoliczności faktycznych. Przesłanką zmiany zaś decyzji ostatecznej jest zmiana okoliczności faktycznych po doręczeniu decyzji stronie, które mają rangę prawotwórczą z mocy przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia skutkującego zmianę podstawy opodatkowania. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w tym zakresie. Jednocześnie wskazać należy, że w zaskarżonej decyzji wskazano, że organ odwoławczy utrzymuje w mocy decyzję Burmistrza Miasta, znak [...] z 11 grudnia 2012 r. w sprawie zmiany wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. z kwoty [...]zł na kwotę [...]zł. Do akt administracyjnych załączono decyzję organu pierwszej instancji o wskazanym numerze, gdzie wskazano z kolei, rozstrzygnięcie to dotyczy zmiany innej decyzji z 11 grudnia 2012 r. o nr [...] zmieniającej podatnikom wymiar podatku z kwoty [...]zł na [...]zł. Jednocześnie jednak w powyższym rozstrzygnięciu wskazano, że wymiar podatku przed zmianą wynosił [...]zł. W aktach sprawy brak decyzji organu pierwszej instancji o nr [...] z 11 grudnia 2012 r. Załączona do akt sądowych kserokopia decyzji nr [...]uzyskana w toku postępowania sądowego zawiera nieczytelną datę, a nadto wskazano w niej, że jest to także decyzja zmieniająca decyzję nr [...] z 3 sierpnia 2012 r. w ten sposób, że wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego ustala w wysokości [...]zł w miejsce dotychczasowego w wysokości [...]zł. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie poddaje się weryfikacji nie tylko ze względu na uchybienia natury proceduralnej, których dopuściło się Samorządowe Kolegium Odwoławcze ale również ze względu na fakt, że w aktach administracyjnych brak jest kompletnego materiału dowodowego, w tym właściwych decyzji organu pierwszej instancji, co umożliwiłoby Sądowi dokonanie analizy prawidłowości podejmowanych przez organy podatkowe w tej sprawie rozstrzygnięć. W świetle powyższego przedwczesne są rozważania w kwestii zasadności zarzutów podniesionych przez skarżących w skardze. Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie zatem pod uwagę wskazania Sądu wskazując w decyzji poczynione ustalenia faktyczne, a także sporządzając wyczerpujące uzasadnienie prawne oraz załączając kompletne akta administracyjne, co umożliwi zweryfikowanie przez Sąd prawidłowości rozstrzygnięć podejmowanych przez organy podatkowe w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270). O kosztach postanowiono zgodnie z art. 200 powyższej ustawy.